De Nieuwe Vrolijkheid - Blood on the Floor

Mijn lief speelde in Noordwijk en ik was mee, want wat moet ik er anders. We moesten nog eten en dat deden we backstage, maar backstage was hier een ruimte waarin normaal een goed behobbyde Noordwijker een rommelwinkeltje runde. Kundig afgescheiden met dekens, doeken én Heras Hekwerk van de tafels waaraan wij samen met De Nieuwe Vrolijkheid aten. Jonge, aardige mensen, die zelfs in een slecht gevulde zaal in Noordwijk, waar het geluid ook niet al te best was een memorabel optreden gaven. Memorabel omdat het de eerste keer was dat ik de band live zag, ik danig onder de indruk was en merkte dat ik blij was met deze nieuwe vrolijkheid. Niet alleen was ik gecharmeerd van het instrumentarium: Vincent speelde bas met de voeten om zijn handen vol te hebben aan percussie, saxofoon en toetsen en te zingen, te schreeuwen af en toe, als dat nodig was, Natasha speelde gitaar en toetsen en zong, Pim de Drummer drumde natuurlijk en de graag geziene gast die trombone speelde was er ook. Ook zag ik de rock'n'roll zo van de eettafel het podium op stappen, zonder kapsones, gewoon om muziek te maken, soms alsof het leven er vanaf hing. Muziek die het midden hield tussen melodieuze indiepop en noiserock. Op Blood on the Floor, het album dat na het uiteenvallen van de band gelukkig tóch nog verscheen, hoor ik al deze elementen terug en denk ik aan dat optreden in Noordwijk, dat zo goed was, dat ik blij ben dat de cd er is, omdat het voor mij het document is dat bewijst dat er zo nu en dan een heel erg goed Nederlands bandje bestaat. Hopen dat Appie Kim, de band die Natasha oprichtte nadat De Nieuwe Vrolijkheid uit elkaar ging, de rock'n'roll zal blijven brengen die De Nieuwe Vrolijkheid met deze plaat gebracht heeft.

Zeg er het uwe van...