Dying Fetus - War Of Attrition

'Hé, zit niet zo in die bank te hangen! Opstaan met je luie kadaver en met die recensie beginnen. Welke moet je luisteren? De bovenste van het stappeltje? Hoe heet'ie? Dying Fetus? Dat betekent toch...'

'Uhh ja, maar op zich biedt dat wel weer aardige mogelijkheden voor een opening. Iets van dat het alleen maar een naam is ofzo. Of dat je dat allemaal niet zo letterlijk moet nemen, dat het allemaal zo niet bedoeld is. Hmm, misschien toch maar even afkloppen voor de zekerheid...'

Anyway, de nieuwe Dying Fetus dus. We hebben er dan wel vier jaar op moeten wachten en bijna de gehele line-up van de vorige cd is weer vertrokken, desalniettemin weet je meteen waar je aan toe bent als de eerste en uit duizenden herkenbare klanken op War Of Attrition door je luisterhol galmen. Hoogstaande US deathmetal, voorzien van dubbele vocalen en met meer tempowisselingen dan er zakdoekjes worden gemaakt. Heb ik me bij de voorganger Stop At Nothing nog dood zitten te ergeren aan die vreselijk irritante basstriggers, deze keer is de productie om door een ringetje te halen. Clean en helder aan de ene kant tegenover moddervet en loeizwaar aan de andere kant. Zo zouden ze allemaal moeten klinken. Wat verder opvalt is dat er wat minder melodie aanwezig is en juist weer meer agressie en snelheid. Bovendien tovert bandlid van het eerste uur, John Callagher, geregeld de meest meedogenloze headbang-riffs uit zijn gitaar, die voor de nodige slijtage aan je trapezius zorgen. En juist dit elementaire gegeven wordt door de concurrentie nog weleens uit het oog verloren. Het lange wachten is dus niet voor niets geweest. Uitstekende release.

Zeg er het uwe van...