Glenn Jones - Against Which The Sea Continually Beats

Vanaf het moment dat ik het hoesje van dit album zag, stond ik er sympathiek tegenover. Op de vrolijke voorkant zien we een schattige tekening van een soort krekeltje met gitaar. Het blijkt om een stokoude Duitse ansichtkaart te gaan. Dat weet ik omdat gitarist Glenn Jones in het boekje uitgebreid informatie verschaft. Hoera voor liner notes! Zijn jeugdherinneringen vol zelfspot en gebabbel over (al dan niet overleden) vrienden geven deze instrumentale plaat de context die het kan gebruiken. Jones deelt, nu hij toch bezig is, ook zijn kennis over halve (!) capo's en gitaarstemmingen. Topgozer! Maar goed, de muziek. Na in de korte opener "Island 1" wat Arabische invloeden te hebben verkend, de man lijkt trouwens wel wat op een Iraniër, verzeild Jones daarna in even lange als vriendelijke veranda-improvisaties. Af en toe iets te bluesy voor mij, maar gelukkig doet 't ook behoorlijk vaak aan Nick Drake denken. Bijvoorbeeld in "Little Dog's Day", een van de kortere en meest gefocuste nummers. Van de langere meditaties is vooral het eerbetoon aan geestverwant John Fahey de moeite waard. Dit "The Teething Necklace" klinkt als een fietstochtje langs het water, met de wind in de rug, de lente in je neus en het geluid van de krekeltjes in je oren. De enige kritische kanttekening is de lange speelduur, een kwartier had de gitarist wel af mogen schaven. De doorgewinterde liefhebbers van Jack Rose en Six Organs Of Admittance zal dit echter weinig uitmaken.

Zeg er het uwe van...