Grinderman - Grinderman

Ik vind het een raar idee als ik me voorstel dat Nick Cave 's morgens zijn boterhammen staat te smeren om naar kantoor te gaan om aan zijn liedjes te werken. Toch is dat wat er gebeurde de afgelopen jaren. Wat mij betreft is het niet raar dat die gang naar kantoor leidt tot liedjes waarin het lijkt dat Cave zijn Mr. Hyde-kant volkomen onder controle leek te hebben. Er zijn flink wat fans van eerst The Birthday Party en later zijn soloplaten die enigszins teleurgesteld waren in die af en toe wel erg brave (maar nog steeds geniale) zut van de laatste jaren. Tijdens optredens kwam het beest in Cave nog wel eens los, maar op de meeste platen die hij uitbracht het laatste decennium ontbrak deze ontaarde kant van Cave vrijwel geheel. Maar plots dook kort geleden de video op van "No Pussy Blues" (op cd begint het nummer overigens met typemachinegetik!) met een rauw rockende Cave. Al gitaarspelend (ik kan me hem zo niet herinneren) en getooid met flinke vlassnor optredend in een huiskamer beklaagt hij zich over zijn (?) ondanks al zijn inspanningen frigide vriendin. Ik schrok er bijna van, zo rauw klonk het. Blijkbaar kon het beest in Cave er ook nog wel uit in de studio. Zijn oude fans zullen dan ook likkebaarden bij het horen van Grinderman. Samen met drie Bad Seeds (Caves rechterhand Mick Harvey ontbreekt) nam hij in kort tijdbestek in Parijs deze verrassende titelloze eerste cd op. Grinderman laat een diversere (Word geeft als alternatief woord duivelsere) Cave horen dan we het afgelopen decennium van hem gewend zijn: sleazy, bluesy, soulvol en angstaanjagend furieus, maar toch ook psychedelisch, melancholisch en in een nummer zelfs bijna cocktailbar waardig. Wat dat betreft snap ik wel dat ze er voor gekozen hebben om deze cd onder een andere naam dan Nick Cave & The Bad Seeds uit te brengen. De schok zou wel eens (te) groot kunnen zijn voor zijn oude fans. Aan de andere kant: dat zou misschien eigenlijk wel het doel moeten zijn van zijn Mr. Hyde-kant. Blijkbaar heeft die (verstandige) Dr. Jekyll-kant de boel toch nog onder controle.

en het is een fantastisch geluid ...! ik ben één van die mensen die enorm van de 'mercy-seat' nick cave houden... maar op sommige liedjes klinkt het net of nick cave speelt met de geest van jim morrisson in zijn hoofd... met het gitaarspel, de rauwheid, de zang melodieën ... maar vooral ook de woorden die hij kiest...

Zeg er het uwe van...