Herbert Grönemeyer - 12

Herkenbaar. En Grönemeyer. Dat is het eerste dat me te binnen schoot toen ik begon aan 12, het, hoe raadt u het, twaalfde album van Herbert Grönemeyer. Nu is er niets mis met een stukje herkenbaarheid. Als fan, en ik ben een Grönemeyerfan sinds ik, min of meer per ongeluk, thuis kwam van de bieb met 4630 Bochum, wil je ook weer niet al te radicale veranderingen. Maar na een paar keer draaien, en zwelgen in de Grönemeyerpathetiek, je moet er van houden, begon het toch wat te jeuken. 12 is namelijk best goed, maar het is een stapje terug na Bleibt alles Anders en Mensch. Beide cd's waren een redelijk afwijkend van het standaard Grönemeyer-geluid, wellicht ingegeven door het een en ander aan persoonlijk leed dat Herbert meemaakte. 12 heeft vooral het bekende geluid van de midden jarig negentig, met een uitstapje naar de jaren tachtig ("Kopf Hoch, Tanzen"). Bijzonder aangenaam dus, maar niet nieuw, helaas. De fans (in Duitsland) zullen er niet om malen, de man komt zijn bed niet uit voor minder dan een uitverkocht stadion en ze zijn allemaal weer (bijna) uitverkocht, maar ik krijg er een beetje een Borsato-gevoel bij, met dien verstande dat Grönemeyers teksten vele malen beter zijn dan de Vivapoezië van Ewbank en consorten. En ze gaan tenminste nog ergens over. Maar verder is het spelen op veilig. En dat was ik eigenlijk van Herbert niet gewend...

Zeg er het uwe van...