Herman Dune - Giant

De broertjes (of toch niet?) Herman Düne hebben de puntjes van hun bandnaam geknikkerd, kennelijk was het tijd voor een nieuwe start. Waar ze vroeger, als ik het me goed herinner, rommelige indierock speelden, poseren ze nu als soulkikkers. Is dit een goed idee? Zoals vaker is het antwoord ja en nee. Ja, dit is hun beste plaat, maar tegelijkertijd heb ik me wel flink zitten ergeren. Ten eerste heeft de zanger zich wat, zogenaamd grappige, maniertjes aangemeten. Hij roept constant 'and I am like' of 'so I said'. Eigenlijk heb ik daar tijdens het eerste nummer al genoeg van. Probleem is ook dat zijn zeikerige stemmetje te weinig karakter heeft om dit soort liedjes te dragen. Het is geen Van Morrison. Het is me wat onduidelijk waar deze band nu vandaan komt. Ik dacht altijd dat het Zweden waren, een indruk die wordt versterkt door de tong in de wang-teksten en de algehele fascinaties voor buitenlandse meisjes: Jens Lekman, inderdaad. Die hen overigens op alle vlakken de baas is. Dankzij kundig plagiaat, is de muziek wel zeer genietbaar. Er zijn Mexicaanse trompetjes, Afrikaanse trommeltjes en duimpiano's en een amusant dameskoortje. De refreintjes zijn meestal ook wel leuk, zoals in "Nickel Chrome": 'There's nothing like the sun, through the window coming in'. Verrassend is "Pure Hearts" waarvoor ze een vocale melodie van de Nits hebben geleend. Liefhebbers van Belle & Sebastian zouden als testcase de track "Take Him Back To New York City" kunnen proberen. Wie tijdens het melige intro de cd niet heeft vernietigd, hoort het fijnste nummertje.

Zeg er het uwe van...