John Martyn - Grace & Danger

Zonder een wat ouder vriendje van me had ik waarschijnlijk nooit van de naam John Martyn gehoord. Grote kans dat dat voor jou nog steeds geldt. Niet iets om je voor te schamen want Martyn is typisch zo'n artiest waar de term 'kennerspubliek' voor opgaat (brrrr, eng). Bij Grace & Danger Martyn's cd uit 1980, die nu opnieuw is uitgebracht, hoort een tragisch verhaal. In 1980 zat John Martyn dik in de shit. Zijn partner Beverly wilde niets meer van hem weten en dat vond hij allesbehalve leuk. Maar goed, de man was toentertijd een notoire zuiplap, genieter van verboden middelen en alles behalve hanteerbaar voor haar. Raar was die scheiding dus niet. Samen met drie bevriende muzikanten (waaronder Phil Collins) ging Martyn de studio in om zijn verdriet te verwerken. En of dat drietal nou het beste was dat hij kon kiezen, nou, niet bepaald. Want Grace & Danger ligt best een eind verwijderd van de jazzy folk die hem tot een grote meneer in de Britse folkscene gemaakt hadden. Een rare cd is het. Als je niet op de teksten let lijkt het een voor Sky Radio op maat gemaakte cd, maar wel een van hoog niveau. Op zichzelf al smoothe liedjes, worden nog smoother door de Michael-McDonald-zonder-honing-achtige stem van Martyn, het gestileerde drumgeluid van Phil Collins, de fretloze bas en het elektronische pianowerk die hem vergezellen. Maar, poeh, als je eenmaal gegrepen wordt door de wanhopige teksten van een nog steeds op zijn ex verliefde Martyn, dan gaat de cd pas écht voor je leven. Een concept-cd zou je het dan ook best kunnen noemen. En daar wringt voor mij een beetje de schoen bij deze heruitgave. Grace & Danger was, ook al was hij niet representatief voor 's mans oeuvre, van begin tot eind af. Volgens mij doe je zo'n cd onrecht aan door deze aan te vullen met outtakes, demo- en live-versies van de nummers. Dat is hier dus wel gebeurd en dat is jammer, want het hartzeer en de radeloosheid die blijkt uit de negen oorspronkelijke tracks gaat nog steeds door merg en been.

Zeg er het uwe van...