Last Days Of April - Might As Well Live

Ik kan zo af en toe een behoorlijk monomane muziekliefhebber zijn. Als ik iets echt goed vind, dan draai ik hele dagen niets anders. Dagen lang dezelfde plaat en het verveelt me geen moment. Zo'n monomaan moment had ik toen Angel Youth uitkwam van Last Days of April. Ik zag de band ooit in Paradiso, in de kleine zaal, na een optreden van Chris Cornell en toen maakten ze al indruk. Ik kocht toen zelfs Rainmaker op vinyl maar, lui muziekliefhebber als ik ben, draai ik niet zo heel veel platen. Maar van Angel Youth klapte me de bek echt even open en vanaf dat moment keek ik ook uit naar iedere nieuwe release van Last Days of April. Maar het werd allengs minder. Frontman en spil van de band Karl Larsson bleef nummers van een hoog niveau schrijven, maar de uitgebalanceerde combinatie van emo en britpop op Angel Youth verwaterde ten faveure van de britpop. Alle opvolgers waren zeer genietbare plaatjes, maar geen enkele haalde een tweede draaibeurt op dezelfde dag. Met zijn laatste worp, Might as well live, revancheert Larsson zich een klein beetje. De versterkers staan wat harder, het distortionpedaal wordt iets dieper ingetrapt en de blik wordt een ietwat van Engeland afgewend. En dat komt de plaat ten goede. Larsson schrijft wederom pareltjes, single "Who's on the Phone" zou het met de successen van bands als Snow Patrol en Razorlight in het achterhoofd ook in Nederland goed moeten doen. Ik draai het album met plezier meerdere keren per dag. Maar nog niet constant de hele dag door. Kortom, een eerste stap naar de gedroomde opvolger van Angel Youth is gezet. Nu hopen dat Larsson doorloopt...

fantastische plaat! Doet idd niet onder aan bands als snowpatrol maar zal waarschijnlijk nooit helemaal doorbreken.

Zeg er het uwe van...