Maria Taylor - Lynn Teeter Flower

Huh, wat, PARDON! Ik snapte er helemaal niets van. U nu ook niet. Wat er gebeurde? Nou, ik stopte mijn exemplaar van Lynn Teeter Flower, de nieuwe cd van Maria Taylor in de cd-speler van PC en toen gebeurde het.Waar ik een zijdezachte vrouwenstem verwachtte met smoothe arrangementen, kreeg ik denderende drums en harde gitaren voor mijn kiezen. Wat bleek, onze vrienden van Saddle Creek waren zo vriendelijk geweest om aan de promoversie van de nieuwe cd van Maria Taylor maar liefst 34 liedjes in mp3-formaat toe te voegen zodat je een mooi beeld kunt krijgen van de diversiteit van hun collectie. Doordat mijn Winamp op shuffle-mode stond belandde ik dus in Criteria's "Prevent The World". Na wat gestuntel mijnerzijds kreeg ik het audiogedeelte van de cd toch nog aan de praat. Hieperdepiep, daar was de nieuwe cd van Maria Taylor. Ik was wel benieuwd of ze zich wat aangetrokken had van de kritiek die André had op haar vorige cd 11:11: 'Braaf tussen de lijntjes zwevende folkpop' noemde hij het. Lynn Teeter Flower begint in ieder geval fijn met een diepe groovende baslijn en daarover heen de sober, maar toch wel zwoel zingende Maria (ik moet vaak aan Aimee Mann denken als ik haar hoor zingen). Je zou het braaf kunnen noemen, maar in de tweede helft van het nummer bijt ze toch wel degelijk van zich af. Verdorie, misschien heeft ze wel geluisterd, denk ik. Ook verderop blijkt Lynn Teeter Flower een diversere plaat te zijn met natuurlijk pure akoestische gepolijste folkparels zoals "Clean Getaway", maar ook een Beatles-achtig nummers ("Smile and Wave"), en zelfs met een vette drumcomputer met gastrapper in "Irish Goodbye".Natuurlijk komt Omaha-opperbaas Conor Oberst ook nog langs in het huppelende "The Ballad of Sean Foley", hun stemmen gaan bijzonder goed samen (mag ik een duettenalbum suggereren?). Zo is Lynn Teeter Flower al met al een plaat die een logisch vervolg is op 11:11, maar ik zou het geen braaf vervolg willen noemen.

Zeg er het uwe van...