Minsk - Ritual Fires of Abandonment

De markt voor post-metal (of hoe je het ook wilt noemen) is groot en nog steeds groeiende. Een label met een goed oog voor de neusjes van de zalm van dit soort bandjes is op dit moment Relapse. Zij waren het ook die voorheen de Mastodon-cd's uitbrachten. Deze mannen mogen dan tegenwoordig bij een major zitten, er is nog genoeg in hun stal om van te likkebaarden op dit gebied. Eerder dit jaar verschenen al The End en Rwake en nu is er Ritual Fires of Abandonment, de tweede cd van Minsk. Misschien niet zo hard, wel zo smaakvol als Mastodon. Minsk zit ook meer in de hoek waar Neurosis en Isis vertoeven, maar toch met een eigen smoelwerk. Dat moet ook wel, want anders kom je er niet in bij Relapse. Drie van de zes nummers op Ritual Fires of Abandonment duren een kwartier of langer en doen me echt naar het puntje van de stoel schuiven door hun extreem boeiende spanningsopbouw. Met loodzware traag voorttrekkende gitaarpartijen die door een overdosis aan distortion in combinatie met de nodige galm nog logger worden gemaakt zuigt Minsk je in deze nummers je speakers in. Onder die gitaarpartijen (die natuurlijk ook wel van tijd tot tijd flink hakken) liggen de met tribalritmes doorspekte drums en de ogenschijnlijk sereen kalme bas. Er overheen gaat Timothy Mead te keer als een brulboei waar nodig, maar hij laat horen ook ingetogen zijn mannetje te staan. Ik vind het altijd razend knap als een producer zo'n brij aan ideeën en instrumenten toch scherp op tape vast weet te leggen. Minks eigen bassist Sanford Parker is hier bijzonder goed in geslaagd in dit geval. Het zal niet zo zijn dat Minsk naar aanleiding van deze tweede plaat ook zal verhuizen naar een major, daarvoor is hun muziek te lastig denk ik, maar doorstoten naar de top van de post-metal gaan ze met Ritual Fires of Abandonment vast en zeker.

wereld plaat!

Zeg er het uwe van...