Mintzkov - 360 Degrees

Als je een draai van driehonderdzestig graden maakt, zou je uiteindelijk weer op hetzelfde punt terug moeten komen. Althans, in theorie. Want dat Mintzkov (tegenwoordig zonder Luna) met haar tweede plaat 360 Degrees een draai heeft gemaakt staat buiten kijf. Mintzkov heefft vooral meer haast dan op haar veel geprezen debuut M For Means And L For Love. Liefhebbers die op zoek zijn naar nummers als "Sleep Until Noon" of "I Take Notes" zullen teleurgesteld zijn; slechts "Miles Ahead", dat zich eenvoudig kan meten met het beste werk op de laatste dEUS-plaat Pocket Revolution, refereert nog aan de rustige kant van de Antwerpse band. Het nummer, precies op de helft van de tracklist, lijkt bijna verdwaald tussen de wervelstorm die Mintzkov op de andere tien nummers laat horen. Dat is ook meteen de makke van 360 Degrees: de nummers zijn op zich stuk voor stuk prima te verteren, maar als geheel doet het wat eenzijdig aan. De eerste zes songs, tot en met het eerder genoemde "Miles Ahead", zijn dan ook het beste deel van de plaat. Songs als "Return And Smile" en "Ruby Red", waarop bassiste Lies Lorquet met haar backing vocals nadrukkelijk op de achtergrond treedt, schreeuwen om een repeatknop. Het tweede deel van de tracklist doet echter een stuk minder urgent aan, en dat is jammer. Iets meer variatie had deze plaat tot een ware klassieker gemaakt. Aan de andere kant blijf je je afvragen hoe Vlaanderen het toch keer op keer weer voor elkaar krijgt om zulke uitstekende indierockbands voort te brengen. Daar mogen wij als Hollanders best jaloers op zijn.

Zeg er het uwe van...