Radical Face - Ghost

Ik ben altijd in voor een nieuwe Morr-release (klik, klik) en ik blijk ook enorm in voor de nieuwe van Radical Face, hoewel Ghost niet onmiskenbaar Morr is. Radical Face is meer pop en minder elektronica, met zulke uitbarstingen en climaxen dat ik me af en toe afvraag hoe dit eenmansorkest het allemaal voor elkaar krijgt. Ben Cooper, ook de helft van Electric President, nam alles in zijn eentje thuis op, zoals het een goede lo-fi indieartiest betaamt. Maar dit plaatje klinkt allesbehalve lo-fi. Een prachtige, dromerige productie van de elf liedjes die over spoken zouden moeten gaan - nee, Cooper stelde zich de vraag, wat als huizen herinneringen zouden hebben -, maar dat hoor je er niet aan af, hoewel Cooper zijn album Ghost noemt en dus een pleidooi houdt voor het feit dat spoken niet eng zijn, maar juist lief en zweverig en dat ze hem inspireren tot het maken van Death Cab For Cutie-achtige popliedjes. "Welcome Home" is er eentje die in je hoofd blijft zitten, met zo'n stuwende drum, "The Strangest Things" heeft wat vervreemde elementen en wat vreemde breaks, maar blijft hoe dan ook ontroeren, "Winter Is Coming" is folky en doet aan vroeger - vroeger als in, de jaren zestig - denken. Met de vraag naar of huizen herinneren in het achterhoofd, is dit album bijna een conceptalbum op zoek naar het antwoord, maar dan zo geslaagd dat je die vraag vooral wil vergeten. Ghost is een magisch album dat je ontroert en meevoert naar een droomwereld waar het veel minder eng is dan je van tevoren zou denken. Mensen die menen dat deze plaat daarom saai is, die luisteren niet goed.

Zeg er het uwe van...