Sido Martens - Open

Clearspot blijkt, in tegenstelling tot wat ik laatst beweerde, niet enkel gefreak te verdelen. Sido Martens heeft geen baard (meer?) en is een typische Radio 2-muzikant. Het publiek van die zender kent hem misschien nog van zijn tijd bij Fungus. Hij is een folkie gebleven. Wat hebben die mensen toch met het weer? In het ware leven slechts een ijsbreker om een gesprekje op gang te brengen, vult Martens hier een hele plaat met klimatologische metaforen. Toch jammer, zo komt ons gesprek moeizaam op gang. Martens zingt meestal in een vrij hoog register, zacht en vrouwelijk als Mathilde Santing. Soms gaat hij over op half-praten, als een cabaretier die tussen de harde grappen door even diepzinnig doet. Best aangenaam, maar een echt goede melodie heb ik niet gevonden. De plaat scoort wel punten voor sfeer en instrumentatie. Er zijn twee violisten die uitstekend werk verrichten. Ook aardig is de Jaco Pastorius-bas in "Blauwe maan". Mijn favoriete nummer is het duistere "Pekelliefde", waarin Martens beklemmende autoharp-akkoorden speelt, eerst aaneen en later gebroken in een pijnlijk aanzwellende drieklank. Het lijkt Electric Counterpoint wel. Langzaam weet de bard me te overtuigen, laat deze gelouterde man spelen. Hij is nergens meer naar op zoek. Dromen ontstaan en verdwijnen en het eenzame leven gaat 'even en eeuwig' door. Of zoals hij zingt in de tranentrekker "Huis": 'Het is een hemels gevoel in de tuin van dat huis, waar ik lig in het gras en droom hoe het was. Maar een schrale wind waait, plukt de droom uit mijn hoofd.'

Zeg er het uwe van...