Tanakh - Saunders Hollow

Ik geloof dat ik gaandeweg meer moeite krijg met vocale muziek. Steeds vaker lijkt de zang me maar af te leiden van de veel interessantere instrumenten. Enter Tanakh, een collectief van vijftien muzikanten. Ze spelen acht ellenlang voortkabbelende nummers, die ondanks de uitgebreide teksten geen popsongs zijn, maar ook niet de hypnotiserende trip-kracht van goede folk hebben. De schuld enkel aan zangeres Michele Poulos geven zou wat al te streng zijn, maar een belangrijk minpunt is het wel. Ze jammert en klaagt met net iets teveel trillers en veel te weinig karakter. Naast de vocalen is ook de productie zwak. De wagonlading aan instrumenten wil maar niet samenvloeien tot een organisch geheel. Er zijn nummers waar klavecimbel, orgel en vocalen ieder in hun eigen hokje spelen, zonder verbindingen aan te gaan. Zelfs een van mijn favoriete instrumenten, de viool, weet de boel niet te smeren. Als obscure vergelijking zou ik Unlucky Atlas op willen voeren. Een band die ik hier eerder besprak en die wel achteloos op zijn minst een acceptabele sfeer wist neer te zetten. Overigens ook zonder een juichstemming te genereren. Nog even met een lampje naar wat momenten van magie zoeken. Allereerst zijn daar de lekker losse elektrische gitaarnoten tijdens de eerste (!) minuut van de plaat. Ook de, ondanks de tabla's, western-achtige instrumentale titeltrack mag er zeer zeker wezen. Tot slot is er tegen het eind van de plaat nog "Kept", waar een woeste sax los gaat, eindelijk wat pit na al die lijzigheid.

Zeg er het uwe van...