The Cinematics - A Strange Education

'Tjemig, leven we weer in de jaren tachtig tegenwoordig?' Een collega komt binnen waaien en heeft binnen vijf seconden haar (rake) oordeel geveld over de muziek die we draaien. Want The Cinematics straalt inderdaad aan alle kanten jaren tachtig (jaren prachtig!) uit. Nou is daar natuurlijk op zich weinig mis mee, maar het zijn er zo godallemachtig veel die dat doen de laatste paar jaar. The Cinematics zijn wat dat betreft met hun debuut-cd A Strange Education een beetje een nahosser, want de meeste van de jaren-tachtig-copycats zijn al toe aan hun tweede en soms al derde cd. Het gevaar dat je The Cinematics snel terzijde schuift als 'vast niet meer relevant' ligt dan ook op de loer. En dat is ook deels wel terecht bij nadere beluistering, want ik heb het idee dat The Cinematics eerder leentjebuur spelen bij de Editortjes, Franz Ferdinandjes en Bloc Partys van deze wereld dan bij de muziek die hen weer inspireerde. Voordeel voor deze Schotten is wel dat ze met Stephen Hague gelijk een meer dan fatsoenlijke producer in de schoot geworpen kregen van hun platenmaatschappij TVT-records. Op het geluid van A Strange Education valt dan ook weinig aan te merken, al had het hier en daar van mij wel wat rauwer gemogen. Misschien dat de liedjes daarom misschien ook wel een tikkie braaf klinken. Toch staan er op A Strange Education wel degelijk een paar hele fijne nummers. De singles "Break" en "Chase" bijvoorbeeld en de titeltrack zijn zeker de moeite waard om eens te luisteren. Maar verder is het vooral hopen op een meer eigen smoel bij een tweede cd dan The Cinematics nu doen. Die heeft A Strange Education nu te weinig om langere tijd te boeien.

Zeg er het uwe van...