The Higher / The Locust

Ik houd er van dat dingen duidelijk zijn. Daarom was ik altijd blij met releases van Epitaph. Met het logo van Epitaph erop wist je wel ongeveer wat je, binnen bepaalde grenzen natuurlijk, kon wachten qua geluid en (ook een pluspunt) het zijn kwalitatief gezien eigenlijk altijd hoogstaande producties. Maar na het horen van On Fire, de eerste release op Epitaph van The Higher viel me de bek wagenwijd open. Daarna moest ik echt heel, heel hard lachen. En ik niet alleen, mijn kamergenoot rolde ook zo ongeveer over de vloer bij het horen van deze poppy troep. Goed, ik snap best dat jonge bandjes als Panic! At The Disco (hell, ik vind ze zelfs wel koel!) extreem populair zijn op dit moment en een garantie zijn voor verkopen, maar dat is toch geen reden voor 'ons' Epitaph om ook op deze trein te willen springen? Zonder dollen, ze maken zich echt volkomen belachelijk met deze release. Hoe The Higher klinkt? Nou, als de slechte liedjes van Hanson, gespeeld door een ijverig werkende Panic! At The Disco-coverband. Inderdaad, verschrikkelijk, maar de meisjes zullen het wel weer fantastisch vinden. Ik zou degene die dit getekend heeft per direct ontslaan.

Nee, doe mij dan maar de andere signing die ANTI, het sublabel van Epitaph gedaan heeft (in Amerika al eerder, maar dat doet er even niet toe). Dat is ook een zeer opmerkelijke namelijk, maar wel een waar ik wél blij van word. Waar ANTI voorheen vooral bekend stond om hun gedistingeerde smaak op het gebied van popmuziek (Jolie Holland, Tom Waits, The Frames, Danny Cohen om er maar een paar te noemen) met wat uitstapjes naar hiphop (de uitstekende Sage Francis) en de smaakvolle soul van Mavis Staples, tekenen ze nu zomaar The Locust. Als ik je vertel dat deze mannen voorheen deel uit maakten van het rariteitenkabinet van Mike Patton's Ipecac-label en wedijverden met the Fantômas om een kusje van de juffrouw omdat ze het meest buitenste beentje waren (in de goede zin van het woord), dan weet je wel dat je extreme muziek te wachten staat. En extreem geschikt om de hele vieze smaak van de kindermuziek van The Higher weg te spoelen. New Erections is het logische vervolg op voorganger Safety Second, Body Last: niets logisch aan dus. Drieëntwintig minuten spast-core van de bovenste plank. Misschien een héél klein beetje meer gestroomlijnd dan voorheen, maar nog steeds knotsgek. En dat is maar goed ook, want ik houd ervan als dingen duidelijk zijn.

Zeg er het uwe van...