The Stilettos - Stimulusblackboxresponse

Het was een zaterdagmiddag. Ik was met Junior de stad (toen nog Zwollywood) in geweest. Op de terugweg twijfelde ik of ik nog even bij Minstrel Music aan de Assendorperstraat zou gaan snuffelen. Junior vindt het nooit zo'n probleem zo'n cd-zaak, zolang hij zelf ook maar in de bakken mag rommelen. Ik besloot het te doen en veranderde van route. Eenmaal op korte afstand van Minstrel kwam me een flinke bak herrie te gemoet. Huh? Op straat voor Minstrel stond een zanger in zijn blote bast te schreeuwen in een microfoon. In de winkel stond een band te spelen. Pardon? Het bleek het hier al tweemaal eerder bejubelde combo The Stilettos te zijn die een instore deden. Het winkelende publiek liep verbouwereerd langs en een enkeling bleef even staan (net zo verbouwereerd natuurlijk, want The Stilettos maken straffe herrie!). Naar binnen gaan bleek geen optie meer, dit was echt te hard voor Juniors jeugdige oortjes. We drukten onze neus tegen het raam en staarden naar de band binnen en voelden de herrie de ruiten van Minstrel doen trillen in de sponningen. The Stilettos speelden ouderwets alsof de duivel ze op de hielen zat. Niets geen poespas, niets geen hips, maar met het gas vol open. Stimulusblackboxresponse, hun nieuwe cd en eerste op het al maar uitbreidende Tocado-label, laat weinig anders horen. En dat is goed, en dat hoort zo. Alhoewel: opgemerkt dient te worden dat de messen van de mannen wel degelijk wat scherper geslepen zijn deze keer. Daardoor klinkt Stimulusblackboxresponse wat strakker en geraffineerder dan heur voorgangers. Het zal wel komen door het uitgebreide marktonderzoek dat de mannen verricht hebben om te weten waar de consument in deze tijd nu nog behoefte aan heeft. Of door de vierkante meter bier, het tientje wiet en de pornoboekjes. Wat denk je nou zelf?

Zeg er het uwe van...