The Suicidal Birds - Versus Life

"Wat een gekrijs," zegt mijn vriendin tegen me. "Dit zijn The Suicidal Birds," antwoord ik verontwaardigd. "Oh ja, die twee Friese meiden" krijg ik als lauwe reactie terug. Het is meteen duidelijk: van deze vogels houd je wel of houd je niet. Was er door de release van de nieuwe The Stooges -album al reden om de oude Stooges -albums weer eens van stal te halen, nu rende ik na Versus Life diverse malen beluisterd te hebben naar de platenkast om de eerste van The Pretenders weer eens te draaien. De reactie lijkt me wel te verklaren, want de Birds maken garageblues waarbij het vrouwelijke schreeuwzingen van Jesse veel aandacht vraagt. Muzikaal is het echter veel ruiger dan Chrissie Hynde muzikaal gesproken ooit was. Versus Life is de tweede release. De eerste speelde Jessie alleen in. Voor de live-optredens was er aanvankelijk een band, maar alleen Chad (bas / zang) mocht blijven. De drummachine mocht het slagwerk gaan doen. Met z'n drieën namen ze Versus Life op, dat een logische voortzetting is van het eerste (officiële) album. "No," mag dan in veel titels voorkomen, maar met een album vol met pakkende energieke songs lijkt de koers definitief bepaald. Ik denk dat negen van de tien Nederlanders dit vreselijk vindt, maar als je van vuige gitaarherrie houdt dan is dit ongetwijfeld helemaal je ding. "No Summer" lijkt mij nu al de alternatieve zomerhit. Er is nu echter eerst nog de lente, en het eerste kievitsei ligt voor mij.

Zeg er het uwe van...