Ik weet dat het allemaal wel weer goed zal komen. Of op z'n minst denk ik het heel even te weten. Om precies te zijn de vier minuten en zevenenveertig seconden die "Lay Your Head Down" in beslag neemt. In het met speels handgeklap opgesierde nummer dat herinneringen oproept aan de Velvet Underground met Nico, nodigt Keren Ann me uit om mijn hoofd in haar armen te leggen. Net daarvoor vertrouwde ze me nog toe dat het allemaal een leugen is en ook verderop zal blijken dat het leven in haar ogen niet altijd een pretje is ('We sail the harder ships of the world / to the greater grips of the land / and we get closer to nowhere'). Zolang we echter onze grieven op deze manier blijven delen, komt het vast allemaal wel weer goed. Toch? Haar zelfgetitelde, vijfde album laat me in al haar betoverende schoonheid - die hemelse koortjes! - in ieder geval met een gevoel van geborgenheid achter. Plus het bekende gevoel dat je jezelf afvraagt hoe het mogelijk is dat je niet eerder van een bepaalde artiest hebt gehoord. Tenminste niet bewust. Wel blijk ik een album van het IJslandse Bang Gang in de kast te hebben staan met een gastbijdrage van het in Parijs woonachtige multitalent. Aangezien haar muziek met het lage tempo in combinatie met haar zwoele stem verwantschappen vertoont met Mazzy Star, Trespassers William en Dévics, had ik haar graag eerder leren kennen. Ach, beter laat dan nooit natuurlijk. Wonderschoon, dit.

Wonderschoon vind ik het geluid, the sound, van Thee More Shallows. Herkenbaar ook. Ik kreeg hun tweede, More Deep Cuts, cadeau van zuslief die de platenboer om persoonlijk advies had gevraagd en het was een goed advies. Een van de beste adviezen op afstand, zo zou later blijken. Met drie man sterk staan de mannen op het podium, met meer mensen maken ze hun albums. Dat blijkt uit enerverende vioolpartijen, rake beats, bijna ambient elektronica, dubbele percussie, zichzelf sampelende en vervormende gitaren en op dit album zelfs het geluid van een hoorn. Allemaal ontsproten uit voornamelijk het hoofd van voorman Dee Kessler. Maar veel meer maakt Thee More Shallows prachtige platen en daar is Book of Bad Breaks, dat uitkomt op het fameuze, zich niet meer alleen met hiphop afficherende Anticon, er een van. (Er zijn momenten op het album dat zowel muziek en zang aan labelgenoot WHY? doen denken en, toegegeven, Thee More Shallows heeft zich iets meer verdiept in de 'beatkant' van indie.) Via enkele Interludes draaft het album door liedjes met titels als "The Dutch Fist", "Proud Turkeys" en "Night at the Knight School", die niet zelden toewerken naar een immense climax die je bij de strot grijpt om je daarna los te laten en nog even zachtjes toe te spreken. Met andere woorden, als het hard en massief wordt en gaat rocken op Book of Bad Breaks, dan is dat niet zonder reden: de tegenstelling met de zachtere, fijnere stukken wordt pijnlijk blootgelegd en daaruit spreekt het filmische, sferische verhaal uit deze plaat dat de komende tijd ontrafeld zal moeten worden.

Een punkcd met maar liefst 48 nummers en 70 minuten lang is een absoluut unicum. Wanneer je puur op de cijfertjes op je cdspeler af gaat heeft het Canadese Maximum RNR de primeur, maar de schijn bedriegt. De waarheid is dat de zes liedjes op EP Horns Up juist ultiem kort duren, het hele feest is in een minuut of acht afgelopen. Vanaf dat moment herhaalt de hele riedel zichzelf acht keer en wordt je dus gedwongen in repeat geduwd. Daar heb ik geen enkel probleem mee, want de liedjes zijn zo vet en opzwepend dat ik sowieso van plan was het ding een stuk of tien keer achter elkaar te draaien. Liefhebbers van Zeke (de band), The Hives en Hellacopters kunnen hun hart ophalen en deze zonder twijfel aanschaffen.

Hetzelfde geldt voor Eliksir van Skambankt. Een stukje gladder geproduceerd, een tandje langzamer, maar daarom niet minder vet rockend. Het vergt wel een snufje meer moeite, aangezien de hele cd in het Noors wordt gezongen (naar men zegt zelfs in een of ander lokaal Noors accent, maar dat zal u in de praktijk weinig extra hinder opleveren). De grootste en niet te missen overeenkomst is natuurlijk te leggen met die andere Scandinavische rawkgoden, Turbonegro. Allebei kitsch en macho, allebei eigenlijk net een beetje te fout, maar stiekem vooral heel erg smakelijk en reden om ongecompliceerd die handen en vuisten de lucht in te steken.

16 miljoen cd's heeft Night Ranger verkocht sinds ze ergens in de jaren tachtig gevormd zijn. Inderdaad je leest het goed, een cd voor elke Nederlander! Ongelofelijke aantallen zijn het. Maar in Amerika en Japan doen melodieuze hardrockbands als Night Ranger het gewoon altijd heel erg goed zodra ze maar een klein beetje boven het maaiveld uitsteken. Dat deed Night Ranger zeker in het begin van de jaren tachtig. Hier kregen ze nooit echt voet aan de grond en daar gaat met deze nieuwe cd Hole In The Sun ook geen verandering in komen. Al ben ik de eerste om toe te geven dat ze voor een stel dikke vijftigers nog aardig doorrocken op deze eerste cd in tien jaar tijd. Af en toe zou je Night Ranger zelfs de term hip toe kunnen dichten. Bijvoorbeeld in het heavy rockende openingsnummer "Tell Your Vision", dat klinkt best modern en dat geldt ook voor "Whatever Happened" waarin ze een aardige brug leggen tussen meerstemmige jaren tachtig koortjes en vleugjes grunge. Daar staan helaas natuurlijk ook weer meer dan een handvol van die cliché standaard hardrocktracks tegenover die me droef stemmen. Maar goed, ik kan me zo voorstellen dat iemand die alleen maar luistert naar bands uit de hoek waaruit Night Ranger komt er wel heel enthousiast van wordt. Want eerlijk is eerlijk, in een ander decennium had Night Ranger met een ballad als "There is Life" hier ook door kunnen laten breken. Alleen is het nu 2007. Behalve natuurlijk in Japan en de USA, daar blijft het altijd 1984.

Er zijn van die weken dat ik wel een stuk of vijf nieuwe cd's in huis krijg. Sommige heb ik zelf besteld en andere worden me gestuurd zodat ik ze kan bespreken voor deze website. Ik heb niet altijd veel tijd om naar muziek te luisteren en daarom neem ik soms enkele cd's mee in mijn auto zodat ik ze onderweg kan beluisteren. Dat deed ik ook met Everybody van The Sea and Cake. Om de een of andere reden dacht ik dat het hier om een post-rock-band ging. Ik weet niet waarom ik dit dacht, misschien door de naam maar ook dat kan ik niet verklaren. Toen ik de eerste track "Up On Crutches" hoorde, dacht ik dan ook dat ik de verkeerde cd in de cd-speler had gestopt. Dit was geen post-rock maar een gewoon popliedje, goede songs maar niets bijzonders. Ook de volgende negen tracks hebben niets met post-rock te maken. De muziek klinkt een beetje als Steely Dan en dat is toch iets heel anders dan post-rock. Ik had dus gewoon een verkeerd idee gehad bij de naam van de band. 's Avonds ging ik op internet op zoek naar meer informatie over deze band en toen bleek dat ik het toch niet helemaal verkeerd had. The Sea and Cake heeft wel degelijk iets te maken met post-rock want drummer John McEntire is ook de drummer van Tortoise. Dat betekent echter helemaal niet dat de muziek van beide bands veel met elkaar te maken heeft. Tortoise klinkt heel wat spannender. The Sea and Cake was ooit bedoeld als een eenmalig project maar het beviel de heren zo goed dat ze samen bleven spelen en ze debuteerden in 1994 met een titelloos album. Na een onderbreking van een jaar of vier is Everybody intussen al album nummer negen van dit kwartet uit Chicago.

Het seksleven van Jean Michel Jarre komt in elk geval niks tekort, als ik het gekreun van zijn vrouw op "Beautiful Agony" zo hoor. En in "Touch to Remember" zegt een robotstem: 'I fuck. You fuck. Why?' Het zijn geen fraaie binnenkomers als je - zoals ik - je nog nooit echt in Jarre verdiept hebt en vervolgens toch enigszins verantwoord diens nieuwste album Téo & Téa wilt beoordelen. Misschien moet ik maar gewoon even doen alsof deze plaat niet van Jarre is. Daar heb ik twee redenen voor: ten eerste blijkt uit het boekje dat een heel team (à la Madonna) aan de songs heeft meegeschreven, en ten tweede barst de plaat van de beats. Mensen die fan zijn van Jarre's Equinoxe en de daaropvolgende ambientplaten omdat drums en percussie daarop ontbreken, zullen niet zo blij zijn met Téo & Tea. Er staan bijna toevallig nog wat redelijke ambienttracks op ("In the mood for you" en "Melancholic Rodeo"), maar die krijgen niet de hoofdrol. Die gaat namelijk naar twee Ibiza-trancezwaaiers, "Vintage" en de single "Téo & Téa". Naar het schijnt komt er van die laatste nog een Benny Benassi-remix, maar ook het origineel had al wel van Benassi kunnen zijn (alleen knalt Benny een stuk harder). Probleem is dat er al zoveel méér en betere van zulke tracks zijn. Als je dit soort muziek wilt horen, kun je beter een Ministry of Sound-verzamelaar kopen. Kwalijker aan Téo & Téa is dat het geheel zo kunstmatig klinkt. Aan de ene kant is de hele plaat overgearrangeerd: synthlijntje hier, partijtje strijkers daar, met prachtige details; met de huidige software is daar immers geen zak aan. Maar zorg dan wel dat de composities over het geheel ergens over gaan! "Partners in Crime" is de minst avontuurlijke James Bond-ripoff die ik ooit gehoord heb. En dan kun je je plaat op de extra dvd wel in Dolby Surround 2048.1 laten zetten, maar dan nog blijft een zeperd een zeperd.

Joe Lynn Turner is zo'n artiest die fantastische platen afwisselt met matige releases. Dat is voor een deel het gevolg van het feit dat Turner zanger is en geen musicus. Hij is voor de composities en productie grotendeels afhankelijk van anderen. Met Ritchie Blackmore in Rainbow en met Glenn Hughes in het Hughes Turner Project was hij op zijn best, op zijn solo-albums, waar de muzikanten voor een enkel album werden ingehuurd, was dat vaak een stuk minder het geval. Zijn laatste solo-album, "The Usual Suspects", was stevig voor zijn doen en vond ik een van zijn betere solo-albums door de medewerking van Al Pitrelli (ex-Savatage, ex-Megadeth). Na het succes van het Sunstorm-album is Turner weer teruggegaan naar de melodic rock en heeft hij Jim Peterik er als songschrijver bij gehaald. De geest van Ritchie Blackmore waart nadrukkelijk door dit album, want niet alleen heeft Blackmore meegeschreven aan de (vast stokoude) song "Stroke of Midnight", ook in songs als "Blood Red Sky" en "Cruel" doet gitarist Karl Cochran zijn best als The Man In Black te klinken - met redelijk succes, moet ik zeggen. En toch stelt dit album teleur. Turner is op zijn top als hij zijn best moet doen om over de muziek heen te komen. Op dit album is de muziek nadrukkelijk om zijn stem heen gedrapeerd en kan hij redelijk op zijn gemakje galmen. Dat is prima in ballads, maar het maakt dat de snellere en stevigere songs te vaak niet hun volledige potentie lijken te krijgen. Dit is zeker niet een van zijn slechtere albums, maar met de discografie van Turner zijn er wel heel veel betere te vinden...

Het staat er echt in het begeleidend schrijven. Modest Mouse is: Isaac Brock, Eric Judy, Jeremiah Green, Johnny Marr, Tom Peloso, Joe Plummer. Inderdaad, Smiths-grootheid Johnny Marr is een volwaardig bandlid van deze Amerikaanse indie-rockers. Opvallend is dat je op een paar momenten na niet eens merkt dat Marr meespeelt. Op zich had Modest Mouse Marr ook niet nodig gehad, hun vorige cd Good News For People Who Love Bad News deed het in Amerika al erg goed. Toch zullen de mensen die deze cd nu blind aanschaffen - en dat is ondertussen en masse gebeurd, want We Were Dead kwam doodleuk op één binnen in de charts daar - zich wel een keer achter de oren krabben bij het horen van We Were Dead Before The Ship Even Sank. Deze nieuwe cd begint namelijk nogal obstinaat. De subtiliteit van zijn voorgangers lijkt in het flink doorstampende openingstweetal - een soort van chaotische combi van Franz Ferdinand met Talking Heads - verdwenen als sneeuw voor de zon. Alsof het leven sinds het succes van de vorige cd vrijwel alleen nog maar draait om feest, feest en nog eens feest. Ik moest er in ieder geval behoorlijk aan wennen. Misschien dat het daarom ook wel is dat ik ergens halverwege het uur dat We Were Dead duurt even afhaak en bij "Steam Engenius" en "Spitting Venom" de draad pas weer oppak. Niet geheel toevallig de liedjes die het dichtste liggen bij het geluid van de vroege Modest Mouse. Begrijp me niet verkeerd, We Were Dead is wel degelijk een heel erg toffe plaat, maar Modest Mouse moet denk ik wel oppassen zichzelf in de hosannastemming niet te verliezen.

Eén reden om muzikant te worden zijn de vrouwtjes. Wie in de muziekgeschiedenis van bijvoorbeeld Jimi Hendrix, Led Zeppelin of Frank Zappa duikt kan om de verhalen over groupies niet heen. De werkelijkheid ziet er echter wel eens heel anders uit. De Fransozen The Dadds zijn kennelijk ook niet zo zeker van zichzelf. Voor de bandfoto werd een groep dames gerekruteerd die een pose aannemen alsof ze de band zelf zijn. De titel French Kiss moest verder de aandacht trekken. Achter deze façade zitten echter vijf lelijke kerels uit Rennes die hun inspiratie uit de garagerock en de zestiger jaren beatmuziek halen. Dit wordt dan weer door de mangel gehaald met een gitaarsound die soms aan Jet of The Strokes doet denken. Het bijzondere aan deze band is dat ze in vier van de zeven nummer in het Frans doen. Verder is het allemaal al eerder gedaan, maar vervelend is het niet. Zeker niet, The Dadds is een aller-aanstekelijk gitaarbandje. Een band die ik best wel eens live zou willen zien. En heren, ik zal jullie niet zoenen. Dat zal ik aan de dames overlaten. Al zal menig vader adviseren om vooral van de vrouwen af te blijven.

Hoe ik me nu voel? Beter, maar nog steeds niet best. Lamlendig vooral. Normaal gaat die ellendige hooikoorts nog wel een keer over, want we wonen hier in Nederland en de kans dat het hier een maand bijna niet regent, is uiterst gering. Deze maand dus niet en dat vergde veel van me. Zoveel zelfs dat ik er écht ziek van werd en gewoon niet meer functioneerde. Gelukkig is er dan zoiets als een paardenmiddel dat een arts voorschrijft om je je beter te doen voelen. Er was wel een kans dat het op mijn gemoed zou werken, zei ze: hyper of down. Het werd dat laatste. Het voelt raar zo bij deze temperaturen, want ik voel wel vaker zo, alleen is dat nooit in het voorjaar of de zomer, maar op de momenten dat ik te weinig daglicht krijg. Dat zijn de momenten dat ik normaal een plaat op zou zetten als Krakow's As The Heart Is. Deze finalisten van Humo's Rock Rally van 2006 debuteren ijzersterk met een plaat voor dolende einzelgängers. Een plaat die is zoals me nu voel (maar hoe ik me helemaal niet wil voelen). Sombere, sobere slowcore. Als Sparklehorse zonder gekte, Low zonder geloof, Sigur Rós zonder geizers, Sophia zonder Robin, Post-rock zonder rock en alt.country zonder land. Zo doolt bijvoorbeeld in "Come on Home" nadrukkelijk de geest rond van Neil Young, in een zwaarmoedige bui uitkijkend over de geasfalteerde prairie; dat doet Piet de Pessemier goed. Maar ook als Niné Cipolletti - kan het anders met zo'n mooie naam? - zingt dan ontroert Krakow. Ze zalven je trommelvliezen en doen je omgeving vervagen. Zo hoort onthaasting te klinken. Ik neem er mijn tijd voor. Morgen eindigt de kuur van het paardenmiddel, dan slaat mijn gemoed vast weer om richting lente. Hopelijk word ik niet weer zo ziek, deze cd bewaar ik tot ergens in oktober en misschien wees niet verrast als 'ie aan het eind van het jaar hier weer opduikelt in de lijstjes.

Ik kwam laatst een oude, goede vriend tegen. Had hem zeker een jaar of tien niet meer gezien. Uit het oog en oor verloren; zo gaan die dingen soms. Af en toe hoorde ik via via nog wel eens iets, en dat was in dit geval niet fijn: hij had zichzelf verloren, was de weg kwijt, wist het ook allemaal niet meer. Ik miste hem wel, had ook wel met hem te doen, maar de afstand was inmiddels toch wel aanzienlijk. Tot een tijd geleden. Kwam hem plots weer tegen, blakend van gezondheid. Blij, opgelucht ook. Niet alleen hij, ik ook moet ik toegeven. Toch jaren goeie vrienden geweest, heel fijne tijden samen gehad. Zelfde interesse in ouwe Black Sabbath, groovende stonerrock - dat we toen nog seventiesgroove noemden -, peace'n'love idealen, psychedelica. Een ouwe hippie was hij eigenlijk, geboren in een verkeerde tijd. Hij was niets veranderd, gelukkig. Direct was ons contact weer als vanouds, konden weer uren bomen opzetten over Ozzy en Tony Iommi, en dat hij nog steeds vond dat Sabbath, Led Zep en The Beatles de beste bands op aarde waren. Natuurlijk rookte hij nog steeds joints bij het leven - zo was hij, zou hij altijd blijven. Zo hebben we een paar weken weer veel met elkaar opgetrokken. Gezelligheid, goede gesprekken, samen uit ons dak gaan op heerlijke doomriffs en twinsolo's, alles was weer terug. Maar uiteindelijk begin ik te beseffen dat er eigenlijk helemaal niets was veranderd. Dat die tien jaar net zo goed er niet geweest konden zijn. Voor hem dan. Voor mij echter wel. Ik ben inmiddels ergens anders, kwam ik achter. Hij en ik, het was vroeger geweldig, en nu was het ook nog steeds leuk maar niet meer dan dat. Niet leuk om te beseffen, maar zo gaan die dingen soms ook. Tijd staat niet stil. Niet dat hij en ik nu niet meer gaan stappen om samen een biertje of een biologische kruidenthee te gaan drinken, maar zo vaak als vroeger hoeft het voor mij niet meer. En dat is helemaal niet erg hoor. Ik ben allang blij dat hij zichzelf weer heeft teruggevonden.

Een King Automatic is een horloge. Geen goedkope prul, maar een echte Rolex. De King Automatic waar ik het hier over heb is de eenmansband rond de Fransman Jay. Hij valt ook niet onder de muzikantenprullen, want wie er heuse liedjes krijgt uit het tegelijk bespelen van drums, gitaar en orgel en er bovendien nog bij kan zingen ook. Nee, dat is iemand die er echt wat van kan. Met een echte nieuwe Rolex valt zijn muziek echter niet te vergelijken, daar is het veel te rauw voor. King Automatic gaat niet voor het beheersen van een instrument tot in de perfectie, maar voor het creëren van een bandgeluid helemaal in zijn uppie. Nog geen twee jaar na zijn debuutalbum Automatic Ray is er met I Walk My Murderous Intentions Home een opvolger. Deze gaat door waar de vorige gestopt is namelijk met het maken van trashy garagerock. De opvolger kent echter een meer bluesy inslag dankzij het gebruik van de mondharp. Ook is het zestiger jaren geluid meer naar voren gehaald door het gebruik van het orgel te vergroten. Soms is het een echte aanvulling, een andere keer deint het orgel wat mij betreft net wat teveel mee op het ritme. Helemaal alleen doet King Automatic het trouwens niet, want op twee tracks speelt er nog iemand op saxofoon mee en ook wat achtergrondvocalen zijn niet de zijne. I Walk My Murderous Intentions Home is een geslaagd tweede album geworden van een man die zijn muziek laat klinken als een Rolex die in de goot ligt.

Een van de eerste cd's die ik kocht was The Best Of The Doors. Raar genoeg was dat ook één van de weinige cd's die ik later weer verkocht. Ik vond het overbodig om die dikke dubbel-cd in de kast te hebben staan terwijl ik ook zo ongeveer alle reguliere albums van The Doors in mijn bezit had. Die losse exemplaren schafte ik namelijk iets meer dan een jaar later in een keer allemaal aan, omdat ik vond dat ik ze gewoon allemaal moest hebben. Een domme zet bleek achteraf, want waar ik die The Best Of... regelmatig uit de kast trok, kwamen die studiocd's er maar zelden uit. Nu The Doors 40 jaar bestaan is het misschien een mooi moment om die losse cd's weer van de hand te doen. Met de nieuwbakken compilatie The Very Best Of.. is er namelijk weer een goed alternatief voorhanden. Tot mijn verbazing telt deze compilatie - ik heb het over de enkele cd variant hier, er verschijnt ook een dubbel-cd en een ltd. edition met een extra dvd - meer én andere tracks dan de dikke dubbelaar uit begin jaren negentig. Blijkbaar is The Very Best van The Doors van nu toch iets anders dan The Best van toen. Voor het totaalbeeld maakt het echter weinig uit. Wat wel uitmaakt is de nieuwe lik verf die de twintig tracks gekregen hebben. Door deze nieuwe mix klinken de nummers vitaler dan op mijn oude AAD-cd's. Hmm, nu ik er zo over nadenk, die oude raak ik dus aan de straatstenen niet kwijt...

Mij hoor je niet beweren dat stukjesschrijver een moeilijk vak is. Als ik dan ook nog eens over muziek mag ouwehoeren op een gerespecteerde site als FileUnder ben ik helemaal gelukkig. Maar soms, heel soms, ligt er een plaatje op mijn bureau waarvan ik geen idee heb wat ik er mee moet. Zo luisterde ik afgelopen week het debuutalbum van M.A.N. Het deed me niet zoveel, maar ik kon de vinger niet op de zere plek leggen. Na een middagje vol overpeinzingen in de zon kom ik tot de volgende conclusie. Deze Zweede metalband M.A.N. komt voort uit Transport League en Mnemic. Misschien schieten de metalheads mij nu lek, maar ik kende deze orkestjes niet. Fear Factory ken ik wel. En daar lijkt dit op. Niet zo gek natuurlijk, want welke hedendaagse metalband pikt niet wat dingetjes mee van Fear Factory en Machine Head. De grunts en cleane zang volgen elkaar keurig op, wat de toegankelijkheid van M.A.N. ten goede komt. Door de aanwezige melodieën en refreintjes dringt ook een vergelijking met Korn zich op. En toch mis ik iets in Obey, Consume, Reject. Het is het ontbreken van een eigen smoel. In een log genre als metal is originaliteit vaak ver te zoeken. Waar genregenoten Dry Kill Logic er wel in slagen de verschillende stijlen tot een eigen geheel te smeden, daar blijft M.A.N. steken in metalclichés. In muziek moet toch een zekere urgentie zitten en die mis ik hier. Dit is al eens gedaan en beter ook.

Weet je wat het probleem is met bands als Moke? Als je je verwachtingen niet al te hoog legt, is het prima verteerbaar. Collega-schrijver Spookrijder zei het al: Moke doet aan stijloefeningen en is een troetelkindje van de Nederlandse media. Ik vond de single "Last Chance" (een Interpol-ripoff) toch wel aardig, dus even dubbelchecken. Helaas: het klopt. Shorland is fabrieksmuziek zonder boodschap. Ik dacht zelfs even dat zeurzanger Felix Maginn (ex-Supersub) in het nummer "Here comes the summer" 'Endemol' zingt in plaats van 'Animal'. En ja, die stijlen... De groep moet gedacht hebben dat het scratchende gitaartje van U2 wel cool was om ook in hun eigen "We'll dance" te stoppen. Ja, in de coupletten van Where The Streets Have No Name werkt dat wel. Hier niet. Meer namen? "Rule the world" is Starsailor-geneuzel, "The Long Way" een Keane-draak met dito teksten, "Emigration Song" doet me aan een betere ballad van Snow Patrol denken (mooie solo, dat wel) en "Bygone" is een duet met Weird Al Yankovic. Nee, dat laatste heb ik verzonnen. Was het maar waar, dan sprankelde het humorloze Shorland tenminste nog érgens. Wat de ronkende bio ook moge beweren, deze plaat is Hollands flets. Veel spelplezier en doorleefdheid is er tegelijk met de strakke vormgeving en de zwarte zonnebrillen vakkundig uitgeslagen. Moke maakt geen muziek waarvan je de radio uit zult zetten, maar ongeveer deze hele site staat vol met interessantere artiesten.

Toen het toonaangevende tijdschrift nog een feest was om te lezen stond het blad ergens achter in de tachtiger jaren vol met lijstjes van de beste albums tot op heden. Voor mij was dit het begin van een speurtocht naar het muziekverleden. Eén van de namen die ik destijds tegenkwam was John Mayall & The Bluesbreakers. Het gelijknamige album uit 1966 dat genoemd werd in de lijstjes bleek inderdaad een geweldig bluesalbum te zijn. Mocht je deze niet in de kast hebben staan dan zou het zomaar kunnen dat je wel de nodige Bluesbreakers in je platenkast hebt staan. Ik noem er enkele: Eric Clapton, Peter Green en Walter Trout. Het spreekt voor zich dat Mayall inmiddels een ongelofelijk lange reeks albums heeft uitgebracht waar er nu weer eentje aan toegevoegd wordt, namelijk In The Palace Of The King. De koning in deze is de reeds in 1976 gestorven bluesman Freddie King. Mayall brengt als eerbetoon een album uit met louter nummers van hem. Naar eigen zeggen heeft Mayall met zijn huidige Bluesbreakers de beste versie om zich heen verzameld. Dit zou ik ook zeggen als ik een album moest promoten, maar feit is dat het een fijn bluesalbum is geworden met heerlijk bluesy gepiel van zijn huidige gitaarheld Buddy Whittington. Het album is verder opgeleukt met een vette blazerssectie. Ik heb dus weer even de blues dankzij een 73-jarige man die bewijst dat er ook blanken zijn die fijne bluesalbums kunnen maken.

Bitterzoet
Vorig jaar sloeg het Rotterdamse The Bullfight de Nederlandse muziekliefhebber om de oren met One Was A Snake. Een plaat die regelmatig de classificatie droomdebuut meekreeg en her en der zelfs tot beste Nederlandse plaat van 2006 werd bestempeld. Naast goed zou ik de plaat ook on-Nederlands willen noemen. Niet zozeer on-Nederlands goed als wel on-Nederlands in het genre muziek dat de band heel overtuigend weet neer te zetten.

De cd is al een tijdje uit, maar onze hoofdredacteur vond dat ik 'm best nog wel kon bespreken. 'Makkie', dacht ik. Maar wat voeg je nog toe aan de veelal ronkende besprekingen die de cd al heeft gehad? Ik zou natuurlijk die van mij er gewoon aan toe kunnen voegen. Of een uitgebreide vergelijking maken met de eerste cd Employment. Te voor de hand liggend allemaal. De zelfde impact als die cd had heeft deze niet, want het is nu niet meer nieuw en fris. Zeggen dat de band zich verder heeft ontwikkeld dan? Te muso-jounalistiekerrig. Ach, ik vertel gewoon wat ik ervan vind. Ik vind Yours Truly Angry Mob een leuke, lekkere aanstekelijke cd. Omdat ik moet altijd glimlachen om hoe zanger Ricky z'n woorden lettergreep voor lettergreep op de tonen van de muziek uitspreekt. Omdat ze ondanks de air van guitigheid ook maatschappijkritisch zijn. Omdat de tamboerijn het perfecte ritme-instrument is. Omdat er ook op deze plaat weer onmiskenbare feestnummers staan. Omdat Kaiser Chiefs zo ontzettend Brits is (en dat vind ik nou eenmaal lekker). Omdat ze ondanks hun poppy-appeal ook flink los kunnen scheuren. En... oh ja, ik moet natuurlijk ook nog een beetje kritisch zijn... De plaat had van mij wel een track of twee korter mogen zijn. En ballads vind ik niet de sterkste kant van de Chiefs. Maar daarvan staan er gelukkig maar weinig op deze plaat. Daardoor vind ik Yours Truly, Angry Mob een betere plaat dan Employment maar ik ben er minder door verrast. En dit is dus een recensie waar jij, beste lezer, helemaal niets aan hebt. Had je een hekel aan de Chiefs, dan heb je die nu nog. Vond je ze net als ik geweldig, dan vind je deze plaat ook te gek. Mocht je 'm nog niet hebben, dan weet je nu misschien wat te doen. Dan heeft dit stukkie misschien toch nog zin gehad.

Hoewel ik normaliter wat huiverig ben met Frontiers-releases, ze hebben vooral veel verlopen AOR-artiesten, van het soort: "Wereldberoemd in Duitsland", werd ik ooit aangenaam verrast door de comeback-cd van Danny Vaughn, vooral bekend als de zanger van Tyketto. Vaughn was de studio ingestuurd met een aantal Italiaanse sessiecats en het resultaat, onder de naam From the Inside was een puike plaat waarop Vaughn kon excelleren. Die plaat heeft hem blijkbaar veel goed gedaan en de man heeft intensief getoerd met zijn eigen band en onder zijn eigen naam. Met die band is Vaughn de studio ingedoken om een vervolg op From the Inside op te nemen. En daar ging het ergens mis. Want waar From the Inside spetterde dat het een lieve lust is, is Traveller een gezapige gemiddelde AOR-plaat. De nummers zijn niet eens zo slecht, Vaughn zingt weer even bekwaam als altijd.De muzikanten dienen echter nodig wat peper in hun reet te krijgen, want ze zijn niet vooruit te branden. Wellicht zal het live staan als een huis, de bezetting is er goed genoeg voor met een aantal erkende krachten uit de AOR-wereld, maar Traveller zal mij voorlopig niet naar een concert van Vaughn lokken. Kortom, dit is een gemiste kans en hopelijk zijn ze bij Frontiers wakker genoeg om dat te beseffen...

Tony Furtado is een banjowizard die zich gaandeweg meer bekwaamd heeft als singer-songwriter. Dit is zijn tweede album in die laatste hoedanigheid, waarbij Furtado vooral de akoestische gitaar en de slide hanteert. De man is een zeer vaardig gitarist, dat is zeker. Geen aaneenschakeling van technische hoogstandjes, maar wel goede en met kennelijk gemak gespeelde songs. Typisch Amerikaanse singer-songwriterblues. Een flinke lik country - mede door het gebruik van de slide - maakt het sfeertje Amerikaanser dan Amerikaans. De songs zijn veelal voorzien van lome en toch stevig doorgroovende ritmes, zoals die ook veelvuldig worden gehanteerd door Tom Petty. Tot zover het goede nieuws. Na dertien songs is het namelijk toch allemaal wat te voorspelbaar en heeft het vooral wat te weinig pit. Dat ligt deels aan de stem van Furtado. Een cover als The Who's "Won't Get Fooled Again" in een aanzienlijk ingetogener versie had misschien nog best aardig kunnen zijn, ware het niet dat de zanglijnen van Furtado wel heel erg netjes zijn. Een deel van de pit ontleent het origineel aan de uithalen van Daltrey en juist dat ontbreekt volledig in de stem van Furtado. Het doet mij denken aan de countryrock van mainstreamartiesten als Garth Brooks. Weliswaar is dit allemaal wat ingetogener en zonder stadionpathos, maar ook bij die mainstreamartiesten is het de braafheid in de zang die me het meest tegenstaat. Misschien is het dat ik gewoon geen countryliefhebber ben en dan toch liever iets meer rock hoor zoals bij Joe Brown of iets meer schuurpapier zoals bij Kevn Kinney....

Mary Weiss, als je iemand in je vriendenkring hebt die fan van haar is, dan ken je haar. Als je die niet hebt dan zul je waarschijnlijk je schouders ophalen bij het horen van haar naam. Mary Weiss was lid van The Shangri-Las. Vier vrouwen die in de zestiger jaren o.a. een hit hadden met "Leader of the Pack." De laatste opnames werden in 1965 gemaakt waarna de dames uit elkaar gingen. Mary Weiss nam geen noot meer op tot het nu verschenen eerste solo-album Dangerous Game. Ze wordt begeleid door de band Reigning Sound aangevuld met een aantal andere muzikanten. Greg Cartwright van de Reigning Sound tekende voor de meeste nummers. Nummers die prima passen bij de prettige, maar inmiddels wat zwaarder geworden stem van Weiss. Helaas gaf Weiss aan Cartwright teveel ruimte. Hij tekent namelijk ook voor de productie samen met Billy Miller. Deze is nogal dun: alsof er met minimale middelen geprobeerd wordt de sound van weleer (die van topproducer Shadow Morton) enigszins te benaderen, maar dan in een wat eigentijdser jasje. Als je dan ook nog een ritmesectie hebt die laat horen dat het geen topmuzikanten zijn dan doet dit pijn. Ik had zo graag geroepen dat dit een geweldig album is, maar nu heb ik gevoel alsof er een schot voor open doel gemist wordt. Voor fans zal het echter goed nieuws zijn dat Mary Weiss weer terug is aan het front.

Jong zijn heeft zo zijn voordelen. Zo kom je nog (bijna) iedere dag nieuwe dingen te weten. Ook over muziek. Juist over muziek. Zo associeerde ik country eigenlijk vooral met foute mannen en vrouwen met hoeden die suffe line dance pasjes deden. Natuurlijk had ik wel eens van Kenny Rogers en Johnny Cash gehoord, maar omdat ik zoveel nieuwe muziek luister kom ik niet toe aan de golden oldies. Maar vandaag heb ik weer iets geleerd. Bright Eyes schijnt countrymuziek te maken. Ik ben dan geen kenner van het genre, ik hoor eigenlijk alleen heel erg mooie popliedjes. Maar de kenners zullen het beter weten: dit is country. Als dat zo is kan country godsgruwelijk ontzettend ontiegelijk mooi zijn. Nou heb ik twee jaar geleden wel naar I'm Wide Awake, It's Morning geluisterd, maar op één of andere manier was die plaat toen geen blijvertje in mijn cd-speler. Ach, misschien was ik er nog wat te jong voor. Conor Oberst (27) is eigenlijk ook te jong om zulke doorleefde, haast nostalgische, muziek te maken. Waar haalt die jongen zoveel levenswijsheid vandaan? Zoals in openingstrack "Clairaudients (Kill Or Be Killed)" bijvoorbeeld (eerste twee minuten doorspoelen!). Deze akoestische aanklacht tegen de veranderlijke wereld bezorgde mij bij de eerste keer luisteren al kippenvel. In het haast opgewekte Four Winds, wat in contrast staat met de tekst, geeft Oberst de drie geloven er van langs. 'The Bible's blind, the Torah's deaf, the Qur'an's mute. If you burned them all together you'd get close to the truth'. Tien van de dertien nummers zijn raak. Dat is een heel mooi gemiddelde. Als u iets van een jong gastje aan wilt nemen: luistert allen dit album.

De kans dat ik bij Emotional Creatures: Part Two weer zo verrast zou worden als bij Emotional Creatures: Part One was natuurlijk klein. Maar het was wel fijn óm verrast te worden door multi-instrumentalist en begenadigd songschrijver Steve Thorne. Part Two is het tweede deel uit een trilogie en Thorne krijgt wederom hulp van een belachelijk indrukwekkende rij namen. Je moet wel iets goed doen als je Tony Levin (King Crimson), Nick D'Virgilio (Spock's Beard), Pete Trewavas (Marillion), Geoff Downes (Asia) en Gavin Harrison (Porcupine Tree) - excuses aan de andere bekende mannen, maar ik ga ze écht niet allemaal opsommen, het zijn er gewoon teveel! - weet te strikken om mee te werken aan je album. Ik vind het knap dat je met zoveel bekende hulp toch duidelijk het doel dat je voor ogen hebt zuiver houdt. Het draait niet om de strapatsen van de sterren op hun instrumenten op Part Two, maar het draait om de songs van Steve Thorne. Het zal ook wel komen doordat hij de nummers al jaren geleden schreef. "The White Dove Song" stamt zelfs al uit 1993. Je gaat je afvragen waarom het in godesnaam zo lang op de plank is blijven liggen. Wat opvalt is dat Thorne uiterst secuur zijn - vooral akoestische - gitaarwerk en zijn nog aan IQ doen denkende vocalen als uitgangspunt neemt, maar dan bij die laatste wel zonder dat het negatieve kippenvel je over de rug loopt. Het is allemaal misschien zelfs wel eng nauwkeurig afgepast, maar dat zou ook kunnen komen door het lange garen van de tracks. Dat het vooral prog is dat de klok slaat, laat zich gezien het bovenstaande namen eenvoudig raden, maar op een bepaald moment gaan de folk- en ambientelementen in zijn liedjes je wel degelijk opvallen. Het is misschien een rare term, maar ik zou Steve Thorne een symfonische singer/songwriter willen noemen. En wel een van de bovenste plank.

Zou het zijn omdat ze betrokken waren bij de oh zo serieuze scene rond Slint, dat de mensen rond King Kong vooral lollige muziek willen maken? Ethan Buckler speelde bas bij de legendarische post-rock-outfit en ook producer Paul Oldham was zijdelings betrokken. (Overigens maakte broer Will Oldham ooit de hoesfoto's voor Slint's Spiderland. De wereld is klein in Louisville, Kentucky.) De lollig bedoelde labelfoto zegt al genoeg: drie van de vier bandleden zijn met hun hoofd afgebeeld tussen uitvergrote bonen. Tsja. Muzikaal ligt de humor gelukkig niet al te zwaar op de maag: losjes gespeelde indie in de stijl van Silver Jews, Smog en consorten. De zang klinkt makkelijk en refereert aan de Sprächgesang van eerdergenoemden, maar doet hier en daar ook aan Stephen Malkmus of Lou Reed denken.Het toverwoord lijkt hier vooral Amerikaanse indie uit de jaren negentig te zijn en dat klopt ook wel: Buncha Beans is de eerste nieuwe plaat van King Kong in vijf jaar. Het grote verschil met eerder genoemden is echter dat die het wel voor elkaar kregen om memorabele songs te schrijven. De elf verzamelde liedjes op deze - alweer zevende - plaat van King Kong krijgen bij mij de handen niet op elkaar. De bijbehorende grap over het eten van bonen en het bijbehorende effect op de darmflora mag je zelf verzinnen.

Kiko Loureiro is de gitarist van de powermetalmannen van Angra. Hoho, wacht even! Voor je je portemonnee grijpt en de deur uit holt: dit is bepaald geen powermetalalbum. Integendeel, Üniverso Inverso is fusion. Met de nadruk meer op de jazz dan op de rock ook nog. Razend knappe fusion, dat wel. Virtuoos gitaarwerk zonder dat het één lange stroom snelle maar zielloze nootjes wordt. Zoals bij een Braziliaan te verwachten was wordt je bovendien vergast op allerlei Zuid-Amerikaanse ritmes. Hoewel het een solo-cd is, speelt toetsenist Yaniel Matos ook een belangrijke rol. Niet alleen schreef hij vier van de tien songs, met enige regelmaat houdt Loureiro zijn vingers stil en is Matos de solist. Is Loureiro weer aan bij de song betrokken, dan doet het mij het meest denken aan Pat Metheny. Hmm, is dat muziek voor een rocker dan? Nee, niet echt. Het is dermate jazzy, dat je na sommige nummers de stem van Willem Duys verwacht voor de afkondiging. Voor mijn smaak is het dan ook een tikkeltje té jazzy. Maar ik zou Loureiro ernstig onrecht aandoen als ik het af zou doen als "hotellobbymuziek". Universo Inverso is een fraai album, alleen wat minder geschikt voor geontorockers.

Punk = dead! Of nee, punk is daar waar het thuishoort. In stinkende kelders, gevuld met anarchistisch tuig dat goedkope blikken lauw bier drinkt. Oi! Oi! Oi! En eerlijk is eerlijk, wie vindt dat nou erg? Want kom op mensen, wat een teringherrie maakten die Sex Pistols. Wie zet er nu nog voor zijn plezier "God Save the Queen" op? Oké, Ramones-shirtjes zijn heel erg fashionable deze dagen, maar geloof maar niet dat de jongens en meisjes die deze truitjes dragen ooit van "Rock 'n Roll Highschool" hebben gehoord. Nee, ons idee van punk is Green Day of erger nog, the Offspring. Maar dan ineens, dertig jaar na dato, begint de punk aan een ware revival in Engeland. Bromheads Jacket mixt britpop door de punk heen en the Rifles houden het lekker poppy. Op het eerste gehoor houdt het debuut van de Mighty Roars het midden tussen deze twee bands. Maar ja, het is Brits hè en dus 'the next big thing' volgens de media op dat gekke Eiland. Zangeres Lara is Zweeds, dus helemaal Brits is het niet. Oh ja en als we de biografie mogen geloven hebben ze elkaar ontmoet in Berlijn. Drummer David Pringuer zou daar als vrachtwagenchauffeur lifter Lara hebben opgepikt. Boeienkoning en gitarist Martin Pilkington kwam er bij en huppa, daar waren de Mighty Roars. Jaja...lekker geloofwaardig. De band schijnt daarna nog de nodige tegenslagen te hebben gehad. Van branden tot auto-ongelukken. Het aanstekelijke "Daddy Oh", de huidige single, werd opgepikt en de Roars mochten de studio in, waar Swine and Cockeral volgens de overlevering in vijf dagen is opgenomen. In ieder geval staat de plaat vol met aanstekelijke punkliedjes met 'ommeunig' veel power. Let vooral op "Kiss It", charmant nummer. De vuile randjes zijn er wel een beetje van afgehaald, want het moet wel luisterbaar blijven. Of dat erg is? Nee, want de Mighty Roars kinken eigenlijk veel lekkerder dan de Sex Pistols.

'Ik ken jou ergens van'
Iedereen heeft zo zijn of haar jeugdzondes. Zo ook mijn vriendinnetje. Als meisje van een jaar of 14 stuurde ze een mailtje naar de de Heideroosjes met de mededeling dat ze met zanger Marco Roelofs wilde trouwen. Maar kleine meisjes worden groot, inmiddels is ze geen tiener meer en vindt ze Marco niet meer leuk. Nee, nu vindt ze gitarist Frank Kleuskens veel knapper. Wat een toeval, tijdens het Paaspopfestival interviewen wij de gitarist met die 'blauwe ogen die dwars door je heen kijken'.

Lang geleden, toen ik nog op school zat, had ik een klasgenote die in een popgroep speelde en dat vond ik heel spannend. Ik was stiekem een beetje jaloers op haar want dat wilde ik toen ook wel, in een groep spelen. Zij speelde keyboards en dat vond ik nou net een stuk minder aantrekkelijk. Ik had (en heb) altijd het gevoel dat de keyboards meestal een beetje 'voor spek en bonen' meedoen. Ik vind de keyboards gewoon geen echt rockinstrument. Het geluid van dit instrument speelt in de popmuziek dan ook zelden een belangrijke rol. Behalve in bands die elektronische muziek spelen natuurlijk want dan zijn het juist de 'keys' die de hoofdrol spelen. Smaken verschillen natuurlijk en er zijn ook wel uitzonderingen. Jon Lord van Deep Purple en Ray Manzarek van The Doors hebben bewezen dat het 'elektronisch orgel' een heel cruciale rol kan spelen in de rockmuziek. Bij de Canadese band Dog Day vind ik het geluid van de keyboards echter geen echte aanwinst. Hun eerste langspeel-cd Night Group opent uitstekend met de prachtige single "Lydia". Kort en krachtig en met een intensiteit die me doet denken aan het beste van The Pixies. Dit is niet de enige goede song van dit album, ook "End Of The World", "Oh Dead Life", "Gayhorse" en de titelsong "Night Group" zijn best wel in orde maar ze hebben absoluut niet de kracht van de openingstrack "Lydia". Zanger en gitarist Seth Smith schrijft prima popliedjes maar het is net niet bijzonder genoeg. Het zijn geen nummers die me lang zullen bijblijven. Dat heeft volgens mij deels te maken met de uitvoering en daarmee bedoel ik eigenlijk degebruikte instrumenten. Wat meer gitaargeluiden zouden deze snelle,punky popliedjes meer power en aantrekkingskracht kunnen geven.

Eerder deze maand verscheen The Silver Tree van voormalig Dead Can Dance-zangeres Lisa Gerrard. Ter ere hiervan doet ze een kleine tournee door Europa waarbij ze ook het World Forum Theater in Den Haag aandoet.

Een superlocatie qua geluid en dat is precies waar de muziek van Gerrard om vraagt. Dat bleek al eerder tijdens de betoverende reunieconcerten van Dead Can Dance twee jaar terug in dezelfde zaal. Voor het concert van Lisa Gerrard mogen wij enkele duo-tickets (dus jij plus iemand naar je keuze) weggeven. Lijkt het je wel wat om hier bij te zijn. Dan had je mee moeten doen aan onze prijsvraag.

Als je niet beter zou weten, dan zou je bij het draaien van C.W. Stoneking's King Hokum kunnen denken dat je hier met unieke nooit ontdekte opnamen van een compleet over het hoofd geziene held uit vroeger jaren te maken hebt. Dat is natuurlijk bullshit. En laat dat nou precies één van de betekenissen van de term hokum zijn. De andere is die van soort van liedjes in de Amerikaanse blues-muziek. Zoals de Wikipedia zegt: a humorous song which uses extended analogies or euphemistic terms to make sexual innuendoes. Nou, dat is precies wat er gebeurt op deze bizar authentiek klinkende akoestische bluesplaat. C.W. kent zijn klassiekers, zoveel is al snel duidelijk. Invloeden van Son House, Robert Johnson en aanverwanten liggen er dik bovenop. Stoneking doet dit met zoveel toewijding en zoveel oog voor detail in geluid (secuur gekozen oorspronkelijke instrumenten), tekst (die staan inderdaad bol van belegen - maar briljante! - seksuele toespelingen) en beeld (heel mooi verzorgd boekje met - waarschijnlijk - oud beeldmateriaal), dat je je zo in de tijd waant van deze bijzondere muzikanten. Ik kan me bijna niet voorstellen dat iemand die waarschijnlijk gewoon ergens in een flatje drie hoog achter in Melbourne woont zo tot zijn neus de deltablues zit en je hem nergens kunt betrappen op een foutje. Het enige dat eigenlijk ontbreekt op deze cd is het vinyl en de ruis van slijtage van tapes zoals je bij sommige andere oude opnamen zo mooi hoort. Ik snap dondersgoed dat Voodoo Rhythm deze snoeshaan opgepikt heeft. Hij pas naadloos in hun bonte verzameling acts.

Het vinden van een goede naam is niet zo heel eenvoudig. Iedere ouder weet dat, zeker omdat je er dan met zijn tweeën over eens moet worden. Een naam vinden voor iets anders dan een persoon, is misschien net zo lastig. Je moet dan natuurlijk met andere dingen rekening houden. Als je een commercieel doel hebt, moet de naam natuurlijk goed te onthouden zijn. Daar komt tegenwoordig ook nog bij dat die naam goed te googelen moet zijn. Een korte naam is dan niet altijd een voordeel, zeker als het een normaal woord is zoals 'Star' of 'Branches'. Ik kan me niet herinneren of ik ooit muziek heb gehoord van de band 'Asleep At The Wheel', maar ik ken de naam al tientallen jaren. Zo'n naam vergeet je niet snel en ook Help She Can't Swim zal ik niet snel vergeten. Dat kan ik van hun muziek niet direct zeggen. 'Woeste, kwade noise pop, het tegenovergestelde van kutmuziek' zeggen ze zelf in een interview en het eerste deel van die beschrijving klopt in ieder geval. The Death of Nightlife is hun tweede cd, na hun debuut "Fashionista Super Dance Troupe" uit 2004 en een hele reeks singles en ep's. Van de twaalf nummers op deze cd (dertien op de vinyl-lp) zijn er maar een paar die ik enigszins de moeite waard vind. Het album begint bijvoorbeeld best goed met "Pass The Hat Around" en ook de lekkere noisy single "Hospital Drama" is in orde. De hekkensluiter "Never The Right Time For Us" bevalt me ook wel maar het is dan wel een heel ander soort nummer. Minder lawaai, een stuk langer en met een interessant refrein. Maar de songs blijven geen van alle hangen en dat wil je als band toch eigenlijk wel.

De een is een zingende verhuizer, de ander een zingende vrachtwagenchauffeur en in het geval van David Childers hebben we het over een zingende advocaat. Samen met zijn drie Modern Don Juans levert hij Burning In Hell af. Door te openen met een telefoongesprek vanuit een dodencel gevolgd door "Mama (was a devil out of hell) " is het meteen duidelijk: werk en vrije tijd hebben zich vermengd. Het gevangenisleven en de rauwe kant van het leven lijken indruk gemaakt te hebben. Ook al staat Childers aan de andere kant van de lijn. Het kwartet brengt dit alles in een recht-toe-recht-aan- countrysfeer. Dit gaat soms in de hoge, maar andere keren net zo graag in de lage versnelling. Niet moeilijk doen versus een song met een snik. Het kan allemaal bij deze countryrockers uit North Carolina. Burning In Hell is dan ook een afwisselend album geworden. Waar ik persoonlijk meer van het rauwe houd, kan de liefhebber van de ingetogen sfeervolle countrysongs ook zijn hart ophalen. Of dit een voordeel of een nadeel is mag je van mij zelf bepalen. Eén ding is echter duidelijk: David Childers and the Modern Don Juans zijn duidelijk geen watjes.

Sing off, skate off, dance off, ik zou willen zeggen fuck off! Is er tegenwoordig nou niets anders meer dan die debielerige shows waar zogenaamde sterren elkaar proberen af te troeven? En ik snap het hele concept van al die showdowns ook niet. Je neemt de twee slechtst presterende kandidaten, zeg maar degenen waarvan je hoopt dat ze nooit meer enige aspiraties op welk vlak dan ook koesteren, en wat doe je daarmee? Die laat je nog een keer optreden! Jahoor, weer dat tenenkrommende kattengejank of dat houterige strijkplank-dansje. Ik word er niet goed van. Tegen de muur met die gasten! Dan zet je hem toch gewoon op een ander kanaal, hoor ik u zeggen. U vergeet echter de vrouw-in-huis-factor. En ik leef strikt volgens Basisregel I en II van het grote Kluun-handboek om de heilige vrede te bewaren dus ik moet wel. Gelukkig ben ik nog wel de baas over de cd-speler en As Our Army Grows van Intense hoef ik tenminste niet twee keer aan te horen. Powermetal is het gebodene en daar kan ik normaal prima naar luisteren, zolang het zanggedeelte maar in orde is. Dat is echter het grootste manco bij deze Engelsen. Zanger Sean Hetherington kan simpelweg nergens overtuigen. Met een monotoom en brommerig stemgeluid helpt hij elk sprankelend momentje vakkundig om zeep. Muzikaal is het af en toe nog best wel aardig maar ook niet meer dan dat. Het geheel klinkt vrij krachteloos, saai, oubollig en kan nergens de middelmaat ontstijgen. Niemand zal u er dan ook op aankijken, als deze cd niet tot u collectie behoort.

Amandine komt uit Zweden, maar wie opener "Faintest of Sparks" hoort zal denken dat we hier met een kloon van Sufjan Stevens te maken hebben. Dat zit 'm vooral in de stem, maar de belletjes, banjo en de bijna computergestuurde vrouwelijke achtergrondzang helpen ook goed mee. Knap gedaan allemaal, want het had niet op een plaat van de meester misstaan. Toch is zulk epigonisme ook een beetje zielig, gelukkig maar dat Amandine daarna nog wat andere variaties in huis blijkt te hebben. "Chores Of The Heart" rockt behoorlijk, vooral dankzij het swingende orgel. Vocaal heeft het nu echter meer weg van één van die hitparade-Britpop bands. Met wat fantasie kan men ook nog Eels en Solo horen. Van alle markten thuis dus, bewijst ook mijn favoriete nummer "Silver Bells", wat een fijn intro heeft. De mondharmonica bruist daar als een synthesizer. Jammer dat de hi-hats wat zwabberen, strakker was lekkerder geweest. De eerste drie nummers vatten de smaken die Amandine in huis heeft goed samen. De resterende plaat wordt gevuld met lieve en puntige indiepop. De voorkant van de albumhoes heeft wel wat van een kerststukje en dat lijkt me de juiste draaiperiode. Al die hemelse lievigheid is ook mijn enige bezwaar, van een redelijk experimenteel label als Fat Cat verwacht ik eigenlijk toch cd's met meer lef, liedjes met een twist. Tekenend is de laffe fade-out aan het eind van het dynamische slotstuk. Gemengde gevoelens dus, aangenaam maar ook een tikkie te veilig.

Soms ben je als recensent toch maar een bofkont. Want je krijgt meestal de eerste versie van een plaat. Soms, als de platenmaatschappij goedkoop wil doen, is dat een kartonnen hoesje. Soms krijg je echter de officiële versie en wordt echte artwork meegeleverd. Dat artwork wat bij de tweede persing vereenvoudigd wordt omdat ze anders niet snel genoeg bij kunnen drukken. Dat gebeurde bij T3E, de debuutplaat van The Third Ending. De langzame fans hebben (nog) pech, want de cd is uitstekend verzorgd. Het boekje is van een doorzichtig plastic en is zo bedrukt dat constant de letters T3E zichtbaar zijn. Nu hebben alle snelle beslissers deze cd niet alleen om het artwork gekocht. De muziek op de debuutplaat van deze Tasmaanse(!) groep zit ook degelijk in elkaar. Ze noemen zichzelf indie, maar dat zal zijn om niet teveel in de echte proghoek gedrukt te worden. Dat zou ook min of meer onterecht zijn, want hoewel er invloeden zijn van Spock's Beard (Neal Morse-periode) zal de sferische prog van The Third Ending ook fans van Pineapple Thief, Porcupine Tree en Anathema erg aanspreken. Ze laten zien dat ze goede songschrijvers zijn en niet hoeven te vervallen in idiote maatsoorten en muzikale krachtpatserij op instrumenten om het een en ander te composeren. Waarmee The Third Ending voor de eerste substantiële prog euh indierelease van 2007 zorgt. Nu maar hopen voor u als late beslisser dat ze inmiddels het puike artwork bijgedrukt hebben...

Hoi!!!!!1!,
Ik stuur jullie dit mailtje omdat ik jullie even wil bedanken dat jullie nog geen stukje geschreven hebben over de nieuwe cd van Good Charlotte. Dat klinkt misschien raar, maar ik zag het al weer voor me dat er weer zo'n discussie onder zou komen tussen (vooral) meisjes die die band helemaal geweldig vinden en jullie redactie of zow. Ik houd zelf ook van My Chemical Romance, Fall Out Boy en Simple Plan, maar het eeuwige gezeik over respect van die fans hangt me echt de strot uit :@ Ik kan het zelf prima hebben als mensen als jullie kritisch zijn tegenover deze bands, ik lees jullie site al een jaar of zo en weet dat jullie altijd zeggen wat je denkt en dat ownt, vind ik. Ik vind het ook super dat je kunt reageren op recensies, al durf ik dat zelf niet zo XD Ik luister wel vaak de mp3's die jullie linken, maar vind het vaak moeilijk om als ik iets wel goed vind dat jullie niet vet vinden goede argumenten aan te dragen zonder dom over te komen; ik bedoel: respect voor al die stukjesschrijvers bij jullie, die dat wel kunnen. Maar over Good Charlotte hè, in dat nieuwe krantje De Pers werd Good Morning Revival echt enorm afgekraakt. Dat snap ik dan weer niet, plaatsen ze misschien vijf recensies per week en dan juist wel zo'n triest stukje vol vooroordelen -_- over een cd die ze slecht vinden. Doe dat dan niet, denk ik. Schrijf wat over een cd die je wel leuk vindt. Ik vind deze nieuwe Good Charlotte zelf ook niet hun beste plaat. Zo'n superhit als "Lifestyles.." ontbreekt gewoon en The Chronicles of Life and Death is veel beter. Toch jammer. En als je dan toch iets negatiefs moet zeggen, dat gezeur over die relatie van Joel met Hillary, en dat ze volwassen geworden zijn, gimme a break -_- Maar ik ga wel naar Pinkpop hoor met mijn vriendinnen, want ik weet dat het kicken wordt daar! Live blijven ze echt vet gaaf!!

Groetjes en ik blijf lezen hoor!!!

Angelique

Ik heb ooit een ZX Spectrum pc gekocht, lang nadat de desktop pc gemeengoed was geworden in de meeste huishoudens. De processorsnelheid is maar liefst 4 megahertz, een oude televisie moet dienen als monitor en programma's staan nog op cassettebandjes. Een volstrekt zinloze aankoop natuurlijk, maar o wat is het leuk. Het déja vu-gevoel alleen al maakt het een klein feestje. Hetzelfde geldt voor Blue Swedes van Dee Rangers. Garagerock is hun genre en dat is een genre dat flink teruggrijpt op de jaren zestig. Zo ook de Dee Rangers. Een springerig orgeltje, flink wat reverb en echo op de gitaar en korte popliedjes met fijne koortjes. Zo nu en dan lijken de songs rechtstreeks uit de jaren zestig te komen, op andere momenten gaat het er wat steviger aan toe, maar het voelt steeds vertrouwd en herkenbaar aan. "Dus ze staan alleen de jaren zestig een beetje na te spelen?" Nou, dat is wat kort door de bocht. Dee Rangers heeft namelijk wel precies de goede mix gevonden van een klassiek geluid en strak spel. Het klinkt allesbehalve zwaar geproduceerd, maar stiekem is het allemaal wel precies goed. Dat op zich is al een prestatie. Als dan de songs ook gewoon kloppen loopt bij de liefhebber van de betere garagerock het water in de mond en staat voor anderen het déja vu-gevoel garant voor een fijn half uurtje.

Susie van der Meer is een uit Duitsland (Berlijn om precies te zijn) afkomstige muzikante met een verdomd Nederlands klinkende achternaam. Voor zover ik begrepen heb heeft ze echter geen wortels hier in Nederland, laat staan dat ze hier al voet aan de grond heeft gekregen met haar muziek. In Duitsland draait ze echter al lange tijd mee, deed ze veel dingen voor films en bracht ze al twee Engelstalige albums uit, waarvan de eerste (Static Warp Bubble) al een decennium oud is. Op het sympathieke label Blowpipe verschijnt deze week een compilatie van haar oudere werk aangevuld met nog niet uitgebrachte tracks. Grappig is dat inderdaad de liedjes waarvan ik dacht dat ze het oudste zouden zijn dat ook blijken te zijn. Het aanstekelijke, van pingpongbliepjes voorziene "Mind Factory" is hier een goed voorbeeld van. Al geldt daar ook gelijk weer voor dat het nummer door het kinderstemmetje van Susie een beetje irriteert. Het heeft het geluid van 'vroeger' in zich, maar klinkt toch niet gedateerd. Een verschil van dag en nacht met de (nieuwere) shoegazertrip "Found You" die daarop volgt. Op Eyes on Me wordt duidelijk dat Van der Meer behoorlijk gewonnen heeft aan diepgang het afgelopen decennium, maar het tussen intrigerend en irriterend heen-en-weer huppende kinderstemmetje duikt nog steeds op. Getuige de allernieuwste nummers (o.a."Don't Be Said") zit Susie nu verrassend genoeg in een 'triphop meets Scritti Politti'-bui met daarover een lepel dubjus. Het maakt Eyes on Me tot een toverbal met naast een nieuw kleurtje elke keer een nieuw smaakje.

De cover van het nieuwste album van Redemption zegt eigenlijk alles. Een man zit gebogen achter zijn bureau, nadenkend. Tientallen propjes papier voor zich. Zo voel ik me ook, want wat moet ik nu toch schrijven over The Origins of Ruin. Ondanks dat dit alweer het derde album is van Redemption en ondanks dat Fates Warning frontman Ray Alder de vocalen doet, blijft ik bij iedere luisterbeurt van dit album een gevoel van ontevredenheid overhouden. Kijk: de muziek zit prima in elkaar hoor, de zang is daarnaast ook OK. Maar qua eindmix/productie had er wat mij betreft nog wel wat aan gesleuteld mogen worden. Het klinkt mij allemaal wat te vlak, ik mis dynamiek! Neem nu de drums in opener "The Suffocating Silence", die zijn wat mij betreft te veel naar de achtergrond gezet. Compositorisch heeft gitarist Nicolas van Dyk het verder wel goed voor elkaar. Samen met de nieuwe bassist Sean Andrews, gitarist Bernie Versailles en drummer Chris Quirarte (Prymary) staan Van Dyk en Alder dit jaar op het Amstelveense Headway Festival. Wellicht dat het live allemaal beter klinkt, of moet ik zeggen voelt? Want de dynamiek die ontbreekt op het album, daar valt en/of staat een live optreden per slot van rekening helemaal mee. Mijn favoriete nummer van dit album is dan ook titelsong "The Origins of Ruin", waar de drum maar een kleine rol speelt. Met een vettere eindmix zouden de twee langste nummers (elk goed voor bijna 10 minuten) mij in ieder geval nog meer aanspreken dan ze nu al doen, want technisch en qua compositie zit het wel snor.

Als je naar het hoofd van, pak 'm beet, Lady Sovereign kijkt, of naar de tattoos van Lil' Kim, dan weet je dat je een flinke portie rauwe, sleezy, vuige hiphop te wachten staat. Als je naar het hoofd van Bunny Rabbit, oftewel Melisa Rincon kijkt, dan verwacht je geen hiphop, maar lieve meisjesliedjes. Als dan Lovers and Crypts begint te spelen, dan rept het huppelende konijntje toch van pussies, motherfuckers en shit. Niet zo heel erg bozig, zelfs hier en daar met zwoele stem, maar toch, het rapt en het hiphopt en dat doet het met die duidelijk gearticuleerde scherpe klanken zoals we die uit de hiphopwereld kennen. Wat er verder op dit album gebeurt is wel gaaf eigenlijk. Want het konijntje zou geen konijntje heten als er toch ook kleine lievigheidjes verstopt zouden zitten tussen al die stoute verzen (die ook de hiphopwereld vol seks en andere clichés heerlijk parodiëren). Hoewel de beats, verzorgd door Black Cracker, a.k.a. Celena Glenn, onmiskenbaar aanwezig zijn, zelfs piepend en krakend herkenbaar uit het universum van CocoRosie - Bunny Rabbit genoot haar opleiding tijdens de tournee van de zusjes -, vloekt en tiert het konijntje er lustig op los, maar dat doet ze wel vol beeldspraak en humor. Bovendien wordt er naast de redelijk minimalistische piep- en kraakbeats af en toe een verrassend instrumentarium ingezet: slepende gitaarakkoorden, over the top baslijnen en industriële synths. Lovers and Crypts is best een gave plaat, maar toch ben ik benieuwd naar hoe het konijntje er over een paar jaar bij huppelt.

"Nou, dat Dante Fox is alvast niet veel", zo kreeg ik al te horen nog voor de cd bij me in de bus viel. Ohoh. Een vals gillende juffrouw? Beroerde productie? Belabberde muzikanten? Nee hoor, niets van dat al. Dante Fox heeft ongeveer hetzelfde tempo als Boston, want dit is het derde album sinds de oprichting in 1988(!). Eerlijk gezegd verbaast me dat wel, want stevige poprock met een krachtige vrouwenstem doet het doorgaans heel behoorlijk. Waarschijnlijk hebben ze de hoogtijdagen van de poprock net gemist en zijn ze daardoor nooit een grote act geworden. En toch is het allemaal niet zo heel veel slechter dan Heart in de commerciele dagen. In de zanglijnen van Willets is zonder moeite Heart's Ann Wilson te herkennen. Dat zou een recipe for disaster kunnen zijn, maar Willetts blijkt gewoon een dijk van een stem te hebben. De songs zijn heel behoorlijk, met het negen minuten durende "Under The Seven Skies" als uitschieter. Zeker in Engeland, waar deze vos vandaan komt, zijn ze de afgelopen jaren niet verwend geweest met goede commerciële rock, dus waarom is dat succes er niet geweest? Niet hip genoeg? Wat Dante Fox voorschotelt mag dan wel al vijftien jaar uit de mode zijn, de diehard poprockers moeten hier toch heel wat lol aan kunnen beleven.

Jemig, wat was ik een vrolijke wup daar ergens in de nazomer van 2006. Ik danste zelfs over ons grasveld. Dit alles door de cd Elecric Sunshine van het Australische The Dolly Rocker Movement. De buren zullen wel het nodige gedacht hebben. Nu het zonnetje weer begint te schijnen had het wederom kunnen gebeuren. Er is namelijk een tweede album van ze uit genaamd A Purple Journey Into The Mod Machine. Vol verwachting klopte dan ook mijn hart. De gedateerdheid van de op de sixties gebaseerde liedjes ontbrak m.i. nog op het debuut, maar is nu meer dan toen aanwezig. Het klinkt allemaal bekend van hun voorganger of van al die sixties-bands. Ook is het veel minder een geheel, hetgeen psychedelisch geluidsgedoe niet kan verbloemen. De liedjes zijn op zich dan nog wel oké, maar zo goed als op het debuut wordt het nergens meer. De band die zich vernoemde naar een song van wijlen Syd Barrett komt dan ook met een overbodig album. Op mijn werk krijg ik -bij wijze van grap- wel eens te horen als ik weer eens een Idols- of soapster niet herken: "In welke grot leef jij?" Als ik alleen dit album kende zou ik dit ook in een wat aangepaste versie aan dit viertal kunnen vragen.

Kent u dat nummer van Baz Luhrmann uit het einde van de jaren negentig nog, "Everybody's Free To Wear Sunscreen"? Daar moest ik aan denken bij het luisteren naar The Holloways. Voor wie het nummer van Luhrmann gemist heeft: u hoort daarin een docent die aan het einde van het schooljaar zijn pupillen nog wat wijsheden meegeeft, wijsheid die ze in hun verdere leven goed kunnen gebruiken. Het probleem met pupillen is namelijk dat ze over het algemeen denken dat ze het allemaal al weten, terwijl dat helemaal niet zo is. Dat is ook het geval bij The Holloways. Zo als de albumtitel al verraadt, zijn de vier broekies niet tevreden over de gang van zaken aan de andere kant van het Kanaal. Blair is een oorloghitsende lul, drugsgebruikende jongeren hebben geen enkele eigen verantwoordelijkheid voor hun daden en zijn vooral het slachtoffer van boze politieagenten en zeurende ouders, en het is toch wat dat al die meisjes op de dansvloer jou zomaar geld voor een wijntje aftroggelen. Maar ja, zo dachten we allemaal toen we 19 waren. Zijn we niet allemaal principieel en links geweest, in gevecht met de grote boze wereld? Inhoudelijk is het allemaal nog te knullig, muzikaal is het nog teveel dertien in een dozijn. En het leukste nummer dat ze hebben, over het kwijtraken van de afstandsbediening van de tv, staat er niet op. Laat The Holloways nog maar even rondzwemmen in het korenveld. Wie weet kunnen ze over vijf jaar tot het kaf gerekend worden.

Er zijn wel meer symfobands die maar uit drie leden bestaan, maar dan is meestal de verdeling toch wel zo dat er een drummer, een gitarist en een bassist is. Dat kan prima. Greylevel bestaat ook uit drie leden, maar de drummer ontbreekt helaas. Het is gelijk het zwakste punt van hun debuut-cd Opus One. Na een uur symfo zonder echte drummer ben ik er persoonlijk wel klaar mee. Dat andere zwakke punt van Greylevel is de zang. Derek Barber vond het verstandig om naast toetsen, akoestische gitaar en bas ook nog de zangpartijen voor zijn rekening te nemen en hij wordt hierbij een handje geholpen door zijn vrouw Esther. Derek zelf is al niet zo'n beste zanger, maar als hij samen met haar gaat zingen, dan lopen me af en toe de rillingen over de rug. Toch jammer deze minpunten, want verder zit Opus One eigenlijk redelijk goed in elkaar. Bij tijd en wijle doet Opus One me zelfs denken aan de vroege Porcupine Tree-albums. Dat het instrumentaal wel snor zit is niet gek ook, als je weet dat Derek een geschoold pianist is. Jammer dat hij met zoveel scholing niet door had dat hij zijn eigen muziek tekort doet door niet te kiezen voor een echte drummer en een goede zanger. Vervang dit op Opus Two en je hoort mij niet meer klagen.

Was er al geen middenweg mogelijk in de waardering van Cocorosie, de documentaire van David Kleijwegt bevestigde dat nog eens (deel 1 tot en met 6 op YouTube). Of je vindt de zusjes Cocorosie enorme aanstelsters - niet in de laatste plaats vanwege hun bizarre stemmen - of je bent een groot fan en je neemt alles voor lief, vindt het zelfs allemaal waanzinnig prachtig. In The Eternal Children bleek dat muziek maken niet domweg muziek maken is, maar een zogenaamde way of life. De zusjes staan volledig buiten de echte wereld en creëren hun eigen werkelijkheid. Dat elfjes 's nachts hun haar knippen is maar een klein detail van deze enorme fantasiewerkelijkheid waarin Bianca en Sierra Cassady eten, drinken, slapen, wonen, werken, leven en dus muziek maken. De freakfolk is hun met andere woorden op het lijf geschreven. Met The Adventures of Ghosthorse and Stillborn is daar het derde verhaal dat de meisjes deze wereld in sturen. Aan de binnenkant het sprookje van het ontstaan van dit album: "From her humble beginnings in the South of France, the saga sailed the Seven Seas all the way tot that icy crack in the Earth's crust just outside of Reykjavik." Toch is dit album, ontstaan in een parallel universum, het meest toegankelijke album dat Cocorosie tot nu toe maakte. Los van de opera-achtige stukken, de als altijd hekserige stemmen, de kraak- en piepgeluidjes uit speelgoedinstrumenten en de zweverige melodieën, blijven de liedjes op dit album erg sterk overeind, op elk moment, en heeft dit album veel meer aantrekkingskracht dan dat het mensen zou afstoten. Minder freak, misschien wel. The Adventures of Ghosthorse and Stillborn is de beste kennismaking met Cocorosie en misschien een breekpunt voor de mensen die de zusjes tot op dit moment enkel aanstelsters vonden.

Wie dacht begin februari voor een mooi zacht prijsje - februari geldt immers als laagseizoen - een weekendje Center Parcs in Port Zèlande te kunnen boeken, kwam bedrogen uit. Het resort werd dat weekend namelijk bevolkt door zo'n drieduizend gelovigen uit de Marillion-parochie die van heinde en verre waren gekomen om deel te nemen aan de traditionele convention. Wat zullen er een hoop gelukkige gezichten te zien zijn op de DVD die hiervan ongetwijfeld nog zal verschijnen. Gewoon een kwestie van vraag en aanbod. Dat principe hebben Marillion en haar fans maar al te goed door; getuige de talloze, aan het succesvolle Marbles gerelateerde releases en merchandising. Marillion blij, fans blij. Desondanks koesteren de vijf Britten nog steeds de wens om de weg (terug) te vinden naar het grote publiek. Een wens waar ik altijd de nodige vraagtekens bij zet. Met het ijzersterke, voor de verandering nu eens niet door de fans voorgefinancierde Somewhere Else onder de arm zou dat echter zomaar eens kunnen lukken. Mede dankzij de vrij pure, transparante productie van Mike Hunter klinkt de band vitaler en vooral toegankelijker dan voorheen. Daarnaast zijn de songs compacter. Somewhere Else laat een zelfverzekerd Marillion horen dat eindelijk weer in staat is keuzes te maken. In mijn ogen zijn dat zelfs de juiste keuzes. In de ogen van de liefhebber van het steriele, epische symfowerk met solistische uitstapjes wellicht de verkeerde. Maar zelfs hij zal niet kunnen ontkennen dat Somewhere Else eenheid uitstraalt. Eenheid binnen de muziek en eenheid binnen de band.

De meeste mensen kennen tegenwoordig Wolf Eyes wel (in ieder geval van naam), maar verder is de populariteit van noise behoorlijk laag. Ja, Merzbow is ook nog wel relatief bekend, maar daarna houdt het snel op. Vreemd is dat niet, want noise is heftig, ontoegankelijk, kent nauwelijks structuren die ons bekend in de oren klinken, en is vaak gewoon een bak flink lawaai. Waarschijnlijk zal meer dan 90% van de File Under lezers noise niet eens als muziek betitelen. Er zijn echter ook fanatiekelingen die zo van noise houden dat ze er een eigen cd-r label voor oprichten. In Venlo is er onlangs eentje uit de zandgrond gekomen, Cut Hands geheten. Geen lichte kost, kan ik direct zeggen. Was de Machinefabriek release nog redelijk vriendelijk te noemen, deze twee releases zijn hard, meedogenloos, en zo ontoegankelijk als de pest. Cahier bijvoorbeeld: een kille muur van noise, af en toe een schreeuwvocaal, "liedjes" zonder hooks of refreinen, en heel erg hard. Maar plots, zo hier en daar, zijn er dan toch dingen te bespeuren die heel erg dicht in de buurt komen van zoiets als een melodie. Weliswaar bedolven onder een nihilistische mist van inktzwarte shoegazewolken, maar het contrast tussen melodie en noise is duidelijk hoorbaar en maakt van Jour Ouvrable III een hoogst aangename ontmoeting met echte, echte noise. Indrukwekkende shit, dit Cahier.

Dat het nog heftiger kan bewijst Oubliette. Hier geen zoetsappig sentimenteel gedoe als melodie, dit is harsh noise zoals noise harsh kan zijn. IJzeren drones, harde pieptonen, spierwitte ruis, onmenselijk gekraak en gedreun: u vraagt, Oubliette heeft. Gezellig is anders, maar op een of andere manier is het rauwe, bloederige lawaai van het eenmansproject uit Georgia behoorlijk smaakvol en stiekem eigenlijk erg lekker. Niet om al te vaak te consumeren, maar confronterend en intens is het zeker. Zeker in een nummer als "Hill Scabs" wordt het allemaal wel erg beangstigend en zorgt het geluid voor viezige horrorbeelden die je mentale netvlies niet snel meer verlaten. Een uitdaging voor iedereen die zichzelf een avontuurlijke luisteraar vindt; ben benieuwd wie na deze heftige lawaaiorkaan nog overeind kan staan. Of omhoog durft te komen.

Toen ik vorig jaar Stef Kamil Carlens mocht interviewen, vertelde hij dat het vorige studio-album, A Song About A Girls deel een van een trilogie was. Opvolger Big City is nu verschenen, waarbij de thematiek van de teksten blijkbaar de trilogie vormt. Met bijna dezelfde band als vorig jaar in Paradiso is dit album opgenomen. Bassist Mirko Banovic speelde toen een paar concerten als gastbassist, maar op dit album is Bart Van Lierde weer te horen. Van de gezusters van Radio Candip zijn er nog twee van de drie aanwezig op dit album. De sfeer van het album is dan ook weinig anders dan die op A Song About A Girls en vooral Camera Concert - A Band In A Box. Gelukkig niet, mag ik wel zeggen, want ik vind Zita Swoon veruit het sterkst in een intieme setting met songs die doen denken aan Beefheart, Waits, kortom Amerikaanse singersongwriterblues. Maar wel altijd met die intense Zita Swoon-draai eraan gegeven. Ook op Big City is dat het geval. De productie is loepzuiver en mooi open gehouden, waardoor het een luchtigheid krijgt die de intensiteit opvallend genoeg alleen maar lijkt te vergroten. De band heeft de magie van de Band In A Box-concerten in de studio weten te vangen, en dat is razend knap. De songs zijn wonderschoon, met deze keer twee opvallende covers: Bob Dylan's "Series of Dreams" en Morphine's "The Night". Wijlen Mark Sandman zou trots geweest zijn op de laatste cover. Is er dan niets op dit album aan te merken? Ehm...nee. Wie als laatste bij de platenzaak is, is een ei. Op de dvd bij de amper duurdere limited edition, No Big City, is de ontstaangeschiedenis van de songs te volgen.

Bij mijn vrijwel dagelijkse internetzoektochten naar onbekend indie-talent kom ik heel veel nieuwe muzikanten en bands tegen. Sommige zijn leuk, sommige niet zo en heel af en toe ontdek ik een fantastische band. De leukste bands komen vaak uit de Verenigde Staten, maar dat is natuurlijk niet zo gek met ruim 300 miljoen inwoners. Toch kunnen kleine landen ook hele mooie muziek voortbrengen, Zweden is een bekend voorbeeld en ook uit België (Vlaanderen en Wallonië) komen vrij veel goede bands. Ik heb ook meer met de Belgische cultuur dan met onze eigen Hollandse kunsten en dat komt misschien omdat mijn ouders uit Brabant komen en ik in Limburg ben geboren en opgegroeid. Zo zijn Canvas, Studio Brussel en Humo mijn favoriete bronnen van informatie. Toch had ik nog nooit van I Do I Do gehoord en de ontdekking van hun debuutalbum None was een aangename verrassing. Deze band werd in 2004 opgericht uit de restanten van Land , ooit Rock Rally-finalist. Tijdens de opnames voor deze cd was het nog een trio, maar intussen bestaat I Do I Do uit vier heren. Vanuit hun standplaats Gent zouden ze op dit moment bezig moeten zijn om de Benelux te veroveren. Ik vind het toch een beetje vreemd dat ze de komende maanden maar een handvol optredens in hun agenda hebben staan. Je zou zo zeggen dat ze deze nieuwe cd moeten promoten. De muziek die ze op deze cd maken, verdient het om een breder publiek te krijgen. Enkele hoogtepunten zijn "Goods and Gear", "The Devil" dat een Golden Earring-song zou kunnen zijn, en het lekker snelle "If Wishes Were Horses". Het lijkt me dat deze stevige indie-rock met bluesinvloeden ook live uitstekend zal klinken.

Aan tedere wiegeliedjes om thuis te draaien is er geen gebrek dit voorjaar. Coparck, Alex Gopher en nu weer het Belgische The Go Find. Terwijl ik dit stukje typ, staar ik stiekem naar een meisje dat buiten op het grasveld gehurkt haar knalgele mountainbike zit te wassen. Nieuwsgierig trippelt er een poes om haar heen. Zelf heeft ze waarschijnlijk niet eens door hoe hemelbestormend cute ze erbij zit. En een beetje hetzelfde gebeurt met de muziek van The Go Find. Het klinkt heel eenvoudig, als een gepolijste The Notwist, ook wat Phoenix-achtig; alsof de warme keyboardlijntjes bij toeval komen binnenwaaien. Dreiging is er nergens bij op deze cd, droefheid ook niet eens, maar ingetogenheid en uitgerekte en dalende zanglijnen des te meer. "Memories are fading, friends have left town", mijmert Dieter Sermeus terwijl hij zachtjes je oor inkruipt, een beetje zoals Wayne Coyne van de Flaming Lips dat doet. "You-ou... are the only one", neurie ik hem urenlater na. Een van de liedjes heet "Monday Morning", en typisch voor maandagochtenden is deze plaat uitstekend geschikt. Of je nou net wakkerwordt terwijl je brommend de wallen onder je ogen wegwast ("what a wreck I am" in het pijnlijk mooie Everything is Low), of dat je al op je werkkamer zit en het raam opengooit om met dit heldere weer even fris te luchten; Stars on the Wall is een typisch 'gewoon mooi' opstartalbum als je 's ochtends iets wilt gaan doen, dat je na een tijdje in een hoek gooit maar de volgende morgen er net zo snel weer uit teruggrist. Nu pas snap ik die bandnaam...

Cd's bespreken van mensen die dichtbij je staan is best lastig. Want stel nou dat je de cd compleet ruk vindt, vertel je dat dan? En geloven mensen je wel als je zegt dat je het fantastisch vindt wat die vriend of vriendin van je opgenomen heeft? Een lastig parket, dat is het, want als het wel degelijk de moeite waard is wat er rondjes draait in je cd-speler, dan mag je dat toch wel gewoon zeggen? Enfin, voor beide onderstaande releases geldt dat 'we' 'ze' al lang kennen. Op de cd van Pien Feith drumt het vriendje van een van onze schrijvers mee en een andere scribent neemt regelmatig muziek met haar op. Voor Mummy's A Tree geldt dat een van ons jarenlang in een huis woonde met de vriendin van Stefan van den Berg en dat die schrijver en ik regelmatig los gingen als Van Den Berg met 06-11, het bandje waarin Stefan vroeger speelde, hun versie van Led Zeppelin's "Communication Breakdown" inzette. Dat u het maar weet.

Pien Feith komt uit Utrecht en heeft daar al een aardige naam opgebouwd sinds haar thuis opgenomen demo. Pien Feith's debuut op Badmintone Records, The Wilderness Sound, is een intens singer/songwriter-cd'tje. Intens op een manier zoals Jeff Buckley en PJ Harvey intens zijn. Met dit als uitgangspunt zet Feith lijntjes uit naar onschuldige Bettie Serveert-melodieën, maar ook de andere kant op, richting Sonic Youth-achtige rauwheid. Dat maakt The Wilderness Sound een EP met vele stemmingswisselingen, maar daardoor juist ook zeer interessant. De productie van het Mercy Giants tweetal Maarten Scherrenberg en Mark Zuidema is sober en dat past ook wel bij een artieste als Feith. Zo'n ongeslepen diamant moet je niet met veel opsmuk versieren en dat hebben deze mannen goed begrepen.

Ik had altijd verwacht dat Stefan van den Berg wel een grote zou worden in de Nederlandse muziekscene, maar helaas is dat er tot nu toe nooit van gekomen. Jammer, want wat hij onder de naam Mummy's A Tree uitbracht sinds halverwege de jaren negentig was zeer veelbelovend. Met Loftmusic For Millions, Yet Unaware pakte hij vorig jaar weer de draad op. Het weirde geluid van zijn eerste demo heeft hij ook al lang achter zich gelaten. Dat vind ik wel jammer, want die eerste op een paar sporen opgenomen demo is nog steeds heel bijzonder en ik draai 'em nog regelmatig. Toch is het opgewekte titelnummer "Dancing In The Light That My Baby Spreads" weer een fijn voorbeeldje van het geraffineerde songschrijverschap van Stefan. Maar zelf hoor ik hem liever zoals in de twee andere nummers, waarin hij meer ingetogen akoestisch voor de dag komt.

Het verbaast me niets dat de twee concerten die Enter Shikari zou geven de komende week in Waterfront en Melkweg afgelast zijn. Ik heb het al vaker zien gebeuren namelijk, dat bij bands die extreem gehypet werden de zanger tijdelijk even afhaakt omdat het allemaal teveel is geworden. Even een break is dan wel zo slim om ervoor te zorgen dat de stem van de zanger niet helemaal naar zijn grootje gaat. Maar is die hele hype rond deze band nu wel terecht eigenlijk? Ik draai nu al een tijdje hun cd en ben er nog steeds niet uit. Hmm, betekent dat simpelweg niet gewoon niet dat ik het níet vind? Ik geef toe: op papier leest het natuurlijk wel als iets bijzonders, een band die een mix maakt tussen trance en metal gespekt met een lading screamo. Bij het horen van het resultaat hiervan op de cd Take To The Skies val ik nou niet bepaald van mijn stoel. Of komt dat doordat ik groot geworden ben met bands als Biohazard? Daar ligt Enter Shikari namelijk niet zo heel ver van af. Okay, de iele trancy toetsenpartijen geven het geheel een ander kleurtje, dat wel. Ook de geroemde combinatie screamo met cleane zangpartijen is ook niet extreem bijzonder. Als je The Spirit That Guides Us gehoord hebt weet je zelfs dat het veel beter kan. Enter Shikari kan er zélf natuurlijk weinig aan doen dat ze zo gehypet zijn in Engeland, dus ze daar op afrekenen zou een beetje flauw zijn. Dat kun je beter doen op basis van het songmateriaal en ik kan er inderdaad niet omheen dat dat wel degelijk goed in elkaar zit op Take To The Skies. Daar waren ze zo ook wel mee doorgebroken. Ik hoop dan ook voor ze dat Rou's stem snel herstelt en ze vanaf het podium mij er wellicht alsnog van kunnen overtuigen dat de hype toch terecht is.

"Fight The Power, Fuck The System", in zijn vijftienjarig bestaan is het New Yorkse Pro-Pain nog steeds geen band van veel nuances. Ze zijn ondertussen stiekem alweer aan de tiende cd toe en opvallend genoeg wordt de deur op "Age Of Tyranny (The Tenth Crusade)" op een kiertje gezet voor nieuwe invloeden en experimenten. Natuurlijk vormt de ouderwets beukende NY hardcore de niet te missen hoofdmoot, maar al in het tweede nummer, "All For King George", wordt zomaar plaats gemaakt voor een geweldig bombastisch koor dat het pakkende refrein mee mag brullen. En wat te denken van een heuse passage met Spaanse gitaren, gedurfd maar ik smul er van! Voeg daarbij de ruime aanwezigheid van gierende gitaarsolo's, iets wat Pro-Pain in het verleden zo veel mogelijk vermeed, en je kunt toch spreken van een bescheiden nieuw geluid. Het hele album is een tikkie toegankelijker en lijkt meer dan ooit gemaakt om door een groot publiek omarmd te worden. Alhoewel, het centrale politieke thema - Irak, Bush, you know the drill - is zo overdadig aanwezig dat er ongetwijfeld een enorme groep Amerikanen is die alleen al om die reden nooit aan Pro-Pain zal beginnen. Ach, die mensen weten niet wat ze missen!

Welles. Nietes. Welles. Nietes. Inderdaad, het is een beetje hommeles in huize Ewie. Vrouwlief krijgt namelijk steeds meer een mening over de muziek waar manlief wekelijks zijn stukjes over schrijft. Ook dit keer is het weer raak. Saai, is de File Under die Peacetime van Eddi Reader van haar krijgt. Ik kan het wel begrijpen, maar ben het er niet mee eens. De Schotse Reader brengt folkliedjes die gebaseerd zijn op zogeheten traditionals aangevuld met nummers die dit hadden kunnen zijn. Dit doet ze m.i. met verve, al blijft het traditioneel. Voor popquiz -liefhebbers zou het trouwens een goede vraag zijn in welke band ze ooit zong. Ik was er niet opgekomen. Haar solo-carrière was dan ook langs mij heen gegaan. Nu heeft ze de touwtjes zelf in handen en alle muzikanten die meespelen op dit album staan in dienst van haar. De uitvoering van "Galileo" van de Ier Declan O'Rourke die ze bewonderd krijgt een folkjasje die hij zelf vermijdt. Toch past het prachtig in dit traditionele album. De enige ruimte voor actualiteit is gevonden in de teksten. Het neveneffect is dat ik nu droom over fietstochten door Schotland of Ierland. Vrouwlief nog niet, maar als onze plannen voor de zomervakantie doorgaan zal ik na afloop nogmaals haar mening over Peacetime vragen. Eddi Reader heeft in ieder geval mijn zegen.

De band heet nog wel Sennen, maar een andere naam was wellicht wel op zijn plaats geweest. Ga maar na: twee bandleden vertrokken, een nieuwe bassist werd ingelijfd, de ene gitarist (Noël) besloot maar eens wat vaker de trompet te hanteren, want die kon hij toch al bespelen en de andere (Riv) leerde fröbelen met synthesizers. Dat zijn nogal wat veranderingen voor een band. Dapper als ze zijn is Sennen toch - stug - doorgegaan onder de eigen naam. Daar kan ik ze ook geen ongelijk in geven, want ze hebben toch wel een bepaalde naam opgebouwd in de afgelopen jaren als het gaat om het maken van fraaie post-rock. Dat er verschil in geluid is tussen Automatic Writing en Periphery, is gezien bovenstaande niet meer dan logisch. Sennen klinkt op het nieuwste Automatic Writing lichtvoetiger, compacter en doelgerichter dan op Periphery. Slechts drie nummers kent deze nieuwe EP, maar deze kunnen met gemak opgedeeld worden in kortere delen. Drie verhalen in meerdere bedrijven, maar wel met veelvuldig repeterende patronen zoals het een goede post-rockband betaamt. Door deze manier van werken beklijft Sennen op een prettige manier. En het mooie is dat door de Creative Commons-licentie je de boel zo maar grateloos kunt downloaden. Al zou ik zelf de voorkeur geven aan het fraaie digipack dat door Floor Adams ontworpen is.

Dat digipack kan dan mooi rug aan rug staan met het nieuwe EP-tje van Efterklang. Dat ziet er overigens nog net iets fraaier uit, met zijn puzzeltje verstopt in het flapje. Dit Deense collectief bestaat uit vijf leden en beperkt zich net als Sennen tot een klein half uur muziek op Under Giant Trees. Da's verdomd jammer, want hun cd Tripper dateert potverredikkie al weer van oktober 2004 en daar kregen we geen genoeg van. Maar misschien werkt het vijftal wel zoals ze klinken, rustig van detail naar detail stappend en alle tijd nemend om een ieder zijn ding te kunnen laten doen. Dat er een heel strijkorkest, een trompettert, pianist en een heel mannenkoor van stal gehaald is voor de opnamen zal het een en ander ook wel niet versneld hebben. Niet dat dat uitmaakt, want het half uur dat Under Giant Trees duurt is betoverend als múm en Sigur Rós op hun beste momenten. Nauwelijks verstaanbare teksten slepen zich voort als wolken op een weemoedige herfstdag. Maar Efterklang is ook van de ontluikende frisgroene bladeren aan een boom in het voorjaar. Het is wat dat betreft helemaal niet raar dat het label waarop ze hun platen tot ons brengen The Leaf Label heet.

Ook in het Verenigd Koninkrijk hebben ze de postcore-sludgemetal ontdekt. Het genre begint internationaal al aardig vorm te krijgen, zo blijkt uit succesvolle releases van onder meer Taint en Intronaut, en nu mag de liefhebber het eens proberen met het debuut van The Mirimar Disaster. Het recept mag intussen bekend zijn: druk percussief geroffel, smerige sludgy gitaren, epische songstructuren, rustieke post-rockmomenten en ranzig gerochelde zang. Inderdaad, de invloed van een band als Mastodon (vooral ten tijde van hun debuut Remission) valt niet te missen. The Mirimar Disaster is echter duidelijk minder metal dan de meeste collega's in deze hoek. Zo is de sound een stuk minder zwaar en gelikt geproduceerd dan gebruikelijk, wat een beetje garage-achtige gloed aan het geheel geeft. Ook is The Mirimar Disaster niet bang om invloeden uit de posthardcore (tokkelende gitaartjes, oneven maatsoorten) toe te voegen aan het geheel, waardoor ze af en toe wat weg hebben van een band als Botch. Met een absolute revelatie zoals Mastodon, ISIS of Intronaut hebben we hier helaas nog niet te maken, maar slecht is het absoluut niet. Of het voldoende is om in het rap uitdijende postsludgecore-contingent op te vallen moet echter nog blijken. Laat ze eerst maar eens een flinke slag in de rondte toeren, dan zien we dat later wel weer.

Ik lig op bed. 21:00 en compleet uitgeteld. Het is fijn hoor, die mooie eerste lentedagen, maar voor iemand met meer dan een handvol allergieën voor rondvliegende pollenkorrels kunnen ze niet snel genoeg voorbij zijn. Kom maar op met die regen, denk ik. Dat ik er dol op ben om buiten te zijn maakt het alleen maar wranger. Gelukkig heb ik binnen de zomer al tot mijn beschikking. Een zwoele Braziliaanse zomernacht zelfs. Met dank aan Momento, de nieuwe cd van Bebel Gilberto. Deze dochter van de legendarische gitarist João Gilberto en zangeres Miucha - en niet Astrud Gilberto zoals ik altijd dacht - is ondertussen zelf bijna net zo legendarisch als haar vader. Bebel bracht in 1986 al haar eerste solo-EP uit en droeg al langer haar steentje bij aan releases van andere artiesten, echt doorbreken deed ze pas met Tanto Tempo, een album vol zwoele bossanova met vleugjes elektronica erin verwerkt. Aan deze mix is ze sindsdien aan het schaven. Het is als het zoeken naar de ideale samenstelling van een cocktail, voordat je die gevonden hebt ben je gewoon veel tijd kwijt. Met Momento heb ik het idee dat het totaalplaatje eigenlijk wel af is. Het geluid is nog verder verfijnd, met precies de juiste ideeën meegenomen van de remix-cd die als tussendoortje verscheen in 2005. Net zoals ze de ideale mix gevonden heeft tussen haar woonplaats New York en het strand van de Copacabana, met als ultieme bewijs hiervan haar in New York opgenomen versie van Cole Porter's "Night and Day" en "Os Novos Yorkinos", haar ode aan New York, die ze zelf schreef.

De Schotse singer/songwriter Jackie Leven is een grote, stoere man met een klein hartje en een onverbeterlijke hang naar avontuur. Dat grote en stoere blijkt uit zijn zwaar aangezette stem en zijn robuust voorkomen. Het kleine hartje komt boven elke keer wanneer hij een held of heldin bezingt. Jackie Leven's vorige plaat was een Elegy for Johnny Cash en op zijn nieuwste cd zijn dat hommages aan Judee Sill en Kevin Coyne. Zijn hang naar avontuur, tenslotte, blijkt uit zijn zoektocht naar nieuwe geluiden en nieuwe ideeën. Hoewel hij al sinds eind jaren zestig platen muziek maakt, blijft hij nieuwe namen en nieuwe muziek volgen. Eerder al verklaarde hij zijn liefde aan rap en hiphop en hier noemt hij Amy Winehouse. Op Oh What A Blow... werkt hij samen met bijna-generatiegenoot Johnny Dowd, Leon Hunt en D.J. Unfit for Work. De laatste krijgt de ruimte om het slotnummer van de plaat in zijn eentje te vullen. Johnny Dowd zingt op drie tracks mee en draagt een soort moordballade voor ("The Skaters"). Zo eenvoudig als hij in zijn vorige band Doll By Doll muzieksoorten door elkaar mengde, zo makkelijk gaat hem dat ook solo af. Met blues, klassieke folk en hier en daar gebruikmakend van electronica en andermans stem komt Jackie Leven tot tear-in-my-beersongs ("Another Man's Rain"), gevoelige hommages ("Homage to Judee Sill") en grappige covers ("I've Been Everywhere" in Duitsland). Jackie Leven is een grote man die een groter publiek verdient.

"Eigenlijk mis ik de punkrock heel erg"
"Hoe oud zijn jullie?" We kijken de portier een beetje raar aan. Wat is dat nou weer voor een vraag. Anderhalf uur eerder zit ik met Patrick Stump, de zanger van Fall Out Boy in een kleedkamer van 013. Hij is een beetje moe. Al vanaf 14.00 uur is hij bezig de pers te woord te staan. Hij ziet er niet uit als de zanger van een van de populairste bands van dit moment. Brilletje, petje en een klein buikje. Eigenlijk lijken we wel op elkaar, Patrick en ik.

Met het label Anticon weet je één ding zeker: het zal weer alle kanten op gaan schieten. Wrong Faced Cat Feed Collapse begint nog aarzelend, maar dan komt de Brit Sam Wisternoff al met iets verrassends op de proppen: rauwe Dropkick Murphys-violen en stop en gaan-drums. Het zal de woede over al die zielige gecastreerde katten zijn.. Vervolgens richt hij zijn blik bijna verlegen op de schoenen in het aardige "The Wrong Order". Het kraakt, piept en zoemt terwijl 2 Sams zingen als Pinback. Bonuspunten voor de melodica-solo. Geen briljant nummer, maar het wiegt aangenaam en blijkt later het hoogtepunt geweest te zijn. Tijdens het zeer Britse "Geography" schiet me een vergelijking met Tunng te binnen. Een folktronica-act die ik nooit begrepen heb. "Wears Time Control" sluit de gefocuste(en betere) eerste helft van dit korte album af. Het voelt aan als het definitieve slot. Een theremin en een viool gillen om het hardst, terwijl Sam zingt over de controle verliezen over het lichaam, ten tijde van fysieke malheur. Zeer spannend gedaan. Vervolgens begint een melig en rommelig gedeelte, met wat fake-tracks en het als een mantra gezongen "I Got A Bad". De focus is terug in het swingende en vrolijk stemmende "All Agog", een nummer dat klinkt alsof Jamie T door About wordt geproduceerd. Die laatste vergelijking is wat mij betreft echter geen voorbode van kwaliteit. Zo bont als About maakt SJ Esau het niet, maar ook voor hem geldt dat een overdaad aan kleine ideetjes nog geen goede plaat maakt.

Muziek-dvd's, eigenlijk heb ik er een broertje dood aan. Ze zijn vaak saai en voegen niets toe aan de muziek. Ze zijn dus overbodig. Zonder er al teveel van te verwachten besluit ik op een regenachtige zondag om eindelijk eens te gaan kijken naar een film over The Pixies (het was toch Pixies zonder The?) getiteld Loud Quiet Loud. Mijn herinneringen aan het kwartet gaan terug naar mijn jonge jaren waarin ik ze op Pinkpop en Werchter zag spelen. De mensen in mijn omgeving vonden de muziek vreselijk. In 2005 zag ik ze weer op hun reünietour op Lowlands. Het was een fijn weerzien. Deze film gaat over het begin van de reünie tot het eind van de eerste tour in 2004. In de periode tussen het breken van Pixies en hun reünie vielen ze ten deel aan alcohol- en drugsverslaving, niet goed verkopende solo-albums, de drumstokken aan de wilgen hangen om daarna met een metaaldetector het geluk te zoeken, optredens met magie, nieuwe vriendinnen, beëindigde relaties en kinderen. Loud Quiet Loud is een verzameling live-opnames waarbij stukken film over het (harde) leven van deze muzikanten er tussendoor gezet zijn. Er zijn uitzinnige (jonge) fans, gesprekken, conflicten tijdens een optreden, een vader die kort na het zien van zijn zoon sterft. Opmerkelijk is dat er geen enkel conflict is tussen Kim Deal en Black Francis (nooit geweten dat hij Charles heet), de hoofdreden van de eerdere breuk naar vijf intensieve jaren Pixies. Ik heb de film (en de bonusopnames) in spanning uitgezeten. Interessante muziekdvd's, ze blijken er toch te zijn. De komende weken zijn het in ieder geval Pixies-weken in ons huis. Wat een band!

(Gespek met mezelf)
'Baal je er van dat je geen Bloggie gewonnen hebt?'
'Ik? Nee hoor, waarom zou ik?'
'Dus jij hebt er wel vrede mee dat voor het derde jaar een ander met 'jouw' Bloggie er vandoor gaat? Eerst ging dat ding door de publieksstemming naar Retecool/Luister en daarna door toedoen van een jury naar MyOwnMusicIndustry en nu naar Marco Raaphorst. Steekt je dat totaal niet?
'Nope, sorry, kan me er niet druk om maken.'
'Dat verbaast me, volgens mij ben je toch best ambitieus en had daar die prijs prima bij gepast.'
'Klopt, ik bedoel ook niet dat ik die prijs niet had willen winnen, ik bedoel dat ik wel genoeg andere zaken heb waar ik mijn kop over breek voordat ik me over het winnen van Bloggies druk ga maken.'
'Oh? Nou noem er eens een paar dan?'
'Nou, bijvoorbeeld waarom de cd's die ik vandaag draai zo lang blijven liggen voordat ik er wat over schrijf. Die Teledubbies-cd Kermis in de Hel is vet namelijk, die zou iedereen moeten horen. De naam klinkt als een pubergroepje en een tracktitel als "Stond er bij en keek er naar" suggereert ook flink wat ongein, maar ondertussen is dit project van twee leden van het Haagse Ghiu gewoon strakke poep. En allesbehalve lichte kost. Straffe weirde electronica met her en der het betere gitarenhakwerk. Soms dubby (niet gek met zo'n naam he), soms noisy, maar altijd het avontuur zoekend. Geweldig, denk ik elke keer als ik het luister en niet echt goed met wat anders te vergelijken. Maar dan schrijf ik vervolgens een stukje over een cd die op een major uitkomt.'
'Weet je, dat die cd er nog steeds ligt he, dat komt dus eigenlijk doordat je worstelt met een keuze tussen mainstream en underground.'
'Denk je? Ik weet het niet. Ik vind gewoon dat ik allebei moet doen en op basis van kwaliteit (of het ontbreken eraan) dingen moet beoordelen. Maar dat is moeilijk, ik geef het toe. Kijk, die live-verzamelaar van hetzelfde Sic-Rec label, die is, alhoewel van soms wat mindere geluidskwaliteit, ook erg tof. Onder andere Green Concorde, Gentle Veincut, We vs Death en Gone Bald staan er op, allemaal bands die ooit in het kleine Haagse SCSI speelden. Ik snap wel dat een Do It Yourself-label niet dezelfde mogelijkheden heeft als een grote platenmaatschappij, ik maak me daar niet zo druk om en zou hem als ik van het bestaan van de cd af wist, hem best kunnen kopen, maar volgens mij gaat dat voor de gemiddelde cd-koper niet op.'
'Ik geloof dat ik het wel begrijp, je wilt bands als Teledubbies en labels als Sic-Rec een plek bieden waar hun releases besproken worden, maar vergeet ze af en toe gewoon bijna door het continue geklepper van je brievenbus door nieuwe cd's.
'Zoiets ja, en dat vind ik erger dan het niet winnen van een Bloggie.'

Dat hardcore altijd snoeihard en retesnel is, is een groot misverstand dat ik regelmatig bespeur bij oude puristen, die zich meestal beroepen op 'vroegah', toen alles nog lekker makkelijk was. Die mensen vergeten even voor het gemak dat de genialiteit van bands als Modern Life Is War helemaal niets met snelheid te maken heeft. Sterker nog, mijn meest favoriete hardcorenummers zijn beukend en slepend traag. Het Antwerpse Justice zal dit vast en zeker beamen want hun debuut-CD Escapades bevat hier elf sprekende voorbeelden van. Enkele geweldig pakkende riffs worden er niet met een rotgang doorheen gepompt maar juist ondersteund door een indrukwekkend traag spelende ritmesectie. De CD bevalt me goed, ondanks het stemgeluid van frontman FTS, dat enige gewenning vereist. In eerste instantie lijkt het soms vals en over de grens maar bij een volgende beluistering is het juist de zang die verantwoordelijk is voor een knap autentiek geluid.

69 Charger drukt het gaspedaal wel meteen vol in op Ain't Got A Clue. Wanneer een Eindhovense band een CD maakt met rauwe rockers ontkom je niet aan een vergelijking met Peter Pan Speedrock. Niet geheel gerechtvaardigd, aangezien 69 Charger minder van de spierballen is en eerder te plaatsen is in het hokje van The Hellacopters, The Oblivians en The New Bomb Turks. Echte garagerock dus. Ain't Got A Clue is prima geslaagd en levert 28 minuten ongebreidelde energie op. Ik zie de met pogoënde en biergooiende rawkers gevulde kelders nu al voor me. Vlammende gitaarsolo's, gierende orgeltjes: 69 Charger is van alle cliché's voorzien en daar kan ik alleen maar heel erg blij van worden.

Nederland heeft zijn eigen drone-ambient-noise genie: Rutger Zuydervelt alias Machinefabriek. Zo, dat is er uit. Ik kan er niets aan doen: ik ben fan van Machinefabriek. "Machinefabriek is leuke muziek" staat er op een sticker die bij het 3" cd-tje Allengskens zit. Maar hoe speels en luchtig de verpakking ook is, dit is eigenlijk best serieuze geluidskunst. Oei, pretentiegevaar! Nou en? Pretentie is toch geen vies woord? Onze Rutger weet goed waar hij mee bezig is qua verpakking en formaat, maar uiteindelijk moet hij wel de goederen leveren om serieus genomen te worden. En dat doet hij op verpletterende wijze. Het al genoemde Allengskens is een machtig mooie drone, gedistilleerd uit een optreden in de Oude Kerk in Amsterdam. De aanzwellende geluidsmassa blijft ook tijdens luidere momenten altijd gevoelig en bijna teder, zodat de noise nimmer de overhand over de ambient krijgt. Een soort van minder fatalistische Deathprod, of een uit de slof schietende Stars of the Lid, om maar een paar referenties te noemen. Fenomenaal.

Op het geweldig verpakte Zink (ook een 3"cd-tje, met daadwerkelijk een gegraveerd stukje zink op de jewelcase) begint een zacht pulserende, tergend trage beat (is het wel een beat?) de weg te effenen voor een iets afstandelijkere, wat minder vriendelijke drone. Minder melodie maar wel met een overvloed aan sfeer, daarmee zorgend voor een onheilszwangere dreiging die echter nooit tot uitbarsting komt. Een kwartier lang knijpt de muziek op intense wijze je keel dicht. De vingerafdrukken zijn uren na afloop nog steeds duidelijk waarneembaar bij je halsslagader. Ik ben al fan. Jij straks ook?

Waarom speelde Scissors For Lefty eigenlijk niet op London Calling? Dat ze uit San Francisco komen mag geen argument zijn. Er hebben wel vreemdere eenden in die bijt gezwommen. Want, Scissors for Lefty klinkt eerder alsof ze ergens van de natte Britse Eilanden komen dan uit het zonnige Californië. Underhanded Romance klinkt daarentegen niet nat of gedeprimeerd. Integendeel, dit is een plaatje waar liefhebbers van dansbare indie-pop erg vrolijk van kunnen worden. De vergelijking met met de onontkoombare band FF (die ik maar met hun initialen aanduid) is te makkelijk, maar Scissors For Lefty tapt wel deels uit hetzelfde vaatje. Ook Killers en The Cars hoor ik erin terug. Niet toevallig ook twee Amerikaanse bands met licht Britse neigingen. In het nummer "X's Are Forever " waart de zelfs geest van Robert Smith rond. Niet in de laatste plaats door het wat geknepen stemgeluid van zanger Bryan Garza. De cd heeft een lekker rammelige indie-sound gecombineerd met een gladde Amerikaanse productie die perfect aansluit bij de makkelijk in het gehoor liggende liedjes. Hierdoor doet hun muziek me bij vlagen ook wat denken aan The Automatic. Iets té gladjes naar mijn smaak. Maar, als Scissors For Lefty net als die band op het podium wel een scherp randje blijkt te hebben, ga ik zeker graag een keertje luisteren!

Niet veel mensen weten het, maar er is een reden dat Andre Rieu lang haar heeft. Lang, lang voordat hij zich begon bezig te houden met het geven van achttiende-eeuwse modeshows op de internationale lijnvluchten tussen New York en Wenen, was ook hij een musicus die zijn pijn, twijfels en woede kwijtmoest in zijn muziek. Al sinds zijn vijfde speelt Rieu viool, en ruim drie decennia voordat Apocalyptica de metalmuziek op cello populair maakte, was Andre Rieu (nu 58) een folkmetalpionier die op moest boksen tegen populaire bands als Focus en Ekseption. In alle opzichten was zijn debuutplaat Irish Whiskey, uitgekomen in 1969, echter een totale mislukking. Ten eerste was de Engelse titel niet zo'n pré in Maastricht, waardoor Rieu tot op de dag van vandaag zich liever van de gekste andere talen bedient. Ten tweede is de plaat een commercieel halfbakken doordrukje van de échte folkmetal, een zorgvuldig geregisseerde knieval voor het massapubliek dat en masse had moeten vallen voor de harige violist zoals voor jonge schlagerzangers. Helaas, niemand hapte toe - ondanks dat zelfs Emmy Verhey al een gastrol had. Op het nummer "The First Waltz" na, dat een voorbode zou zijn voor Rieu's latere doorbraakhit, vormt ook Irish Whiskey al een vreemd amalgaam van rauwe agressie op viool en flauwe folkmetal-herinterpretatie. Commercieel is de plaat anno 2007 niet echt interessant en in André's eerste TROS-reallife-soapserie werd Irish Whiskey doodgezwegen. Het is dan ook te prijzen dat Rieu, na 38 jaar, toch heeft besloten om zijn debuutplaat in kleine oplage opnieuw uit te brengen voor de liefhebbers. Wellicht brengt het hem wel nieuwe fans.