Andrew Bird - Armchair Apocrypha

Mijn eerste kennismaking met Andrew Bird stamt uit 2006 en dat is nog niet zo lang geleden. Ik moest plaatjes draaien bij zijn concert, leerde zijn Mysterious Production of Eggs kennen en zag een documentaire bij vpro's RAM. Tijdens het concert in Doornroosje werd ik verliefd op deze muzikant. Op zijn zingen, zijn vioolspel en zijn fluiten. Ik wilde na het concert niet eens een plaatje aanzetten omdat ik hoopte dat hij nóg een toegift zou spelen. Daarna verorberde ik zijn hele backlist en Armchair Apocrypha is in feite het eerste album dat ik leer kennen, terwijl ik de artiest al ken. Net als op voorgaande albums zijn er, behalve de stem van Andrew Bird, drie belangrijke instrumenten: viool, fluit - Andrew is een begenadigd fluiter - en gitaar. De laatste heeft op deze plaat de minimale overhand. Rondom deze drie instrumenten bouwt Bird zijn liedjes, die prachtige melodieën kennen, die blijven hangen omdat ze zo welgekozen zijn of juist omdat ze afwijken van melodieën die je al kent. Bird slaat op deze plaat niet een heel nieuwe weg in; hij koos er op deze plaat zelfs voor om oude ideeën (in "Scythian Empire" gebruikt Bird een oude versie van Fingerlings 3), of oude liedjes ("I" van Weather Systems wordt "Imitosis" op dit album) tot nieuwe om te toveren. Bird is een redelijk goed bewaard geheim dat nu toch eens openbaring verdient. Armchair Apocrypha veel meer dan zomaar een beetje de moeite waard: is het niet om de liedjes in de zon te laten schitteren en in het donker te laten oplichten, dan is het wel om titel en songteksten te ontcijferen. Want ook al doen de liedjes het ook goed als je de teksten niet verstaat of begrijpt, het prachtige en mysterieuze taalgebruik van Bird is zo mogelijk een nog beter bewaard geheim dan de man zelf. Misschien dat dan ook die uil op de voorkant van het album beter te begrijpen is.

Crossing Border 2007 | Jnnk |

 |

 |

 | 18 april 2007 - 16:42

Je vergeet te vertellen wat een geweldige zanger Andrew Bird eigenlijk is. Mensen hebben het altijd over de viool en zijn fluiten maar ik ken weinig mannen die zó kunnen zingen.

Live was hij pasgeleden in Brussel te bewonderen en dat was geweldig. Ik zou een van zijn optredens gaan bekijken, als ik jou was.

Maar ik werd toch ook verliefd op zijn zingen, zeg ik?

Ik op de hoes van de vorige plaat. Dat is nog raarder, ik geef het gelijk toe, maar het is wel waar.

'k Moest even wennen, maar dan toch. Erg fijne deuntjes.

Je hebt gekijk jnnk. Ik lees scheel.

Uil? Dat is toch een parkiet?

Zeg er het uwe van...