Bebel Gilberto - Momento

Ik lig op bed. 21:00 en compleet uitgeteld. Het is fijn hoor, die mooie eerste lentedagen, maar voor iemand met meer dan een handvol allergieën voor rondvliegende pollenkorrels kunnen ze niet snel genoeg voorbij zijn. Kom maar op met die regen, denk ik. Dat ik er dol op ben om buiten te zijn maakt het alleen maar wranger. Gelukkig heb ik binnen de zomer al tot mijn beschikking. Een zwoele Braziliaanse zomernacht zelfs. Met dank aan Momento, de nieuwe cd van Bebel Gilberto. Deze dochter van de legendarische gitarist João Gilberto en zangeres Miucha - en niet Astrud Gilberto zoals ik altijd dacht - is ondertussen zelf bijna net zo legendarisch als haar vader. Bebel bracht in 1986 al haar eerste solo-EP uit en droeg al langer haar steentje bij aan releases van andere artiesten, echt doorbreken deed ze pas met Tanto Tempo, een album vol zwoele bossanova met vleugjes elektronica erin verwerkt. Aan deze mix is ze sindsdien aan het schaven. Het is als het zoeken naar de ideale samenstelling van een cocktail, voordat je die gevonden hebt ben je gewoon veel tijd kwijt. Met Momento heb ik het idee dat het totaalplaatje eigenlijk wel af is. Het geluid is nog verder verfijnd, met precies de juiste ideeën meegenomen van de remix-cd die als tussendoortje verscheen in 2005. Net zoals ze de ideale mix gevonden heeft tussen haar woonplaats New York en het strand van de Copacabana, met als ultieme bewijs hiervan haar in New York opgenomen versie van Cole Porter's "Night and Day" en "Os Novos Yorkinos", haar ode aan New York, die ze zelf schreef.

Zeg er het uwe van...