Bright Eyes - Cassadaga

Jong zijn heeft zo zijn voordelen. Zo kom je nog (bijna) iedere dag nieuwe dingen te weten. Ook over muziek. Juist over muziek. Zo associeerde ik country eigenlijk vooral met foute mannen en vrouwen met hoeden die suffe line dance pasjes deden. Natuurlijk had ik wel eens van Kenny Rogers en Johnny Cash gehoord, maar omdat ik zoveel nieuwe muziek luister kom ik niet toe aan de golden oldies. Maar vandaag heb ik weer iets geleerd. Bright Eyes schijnt countrymuziek te maken. Ik ben dan geen kenner van het genre, ik hoor eigenlijk alleen heel erg mooie popliedjes. Maar de kenners zullen het beter weten: dit is country. Als dat zo is kan country godsgruwelijk ontzettend ontiegelijk mooi zijn. Nou heb ik twee jaar geleden wel naar I'm Wide Awake, It's Morning geluisterd, maar op één of andere manier was die plaat toen geen blijvertje in mijn cd-speler. Ach, misschien was ik er nog wat te jong voor. Conor Oberst (27) is eigenlijk ook te jong om zulke doorleefde, haast nostalgische, muziek te maken. Waar haalt die jongen zoveel levenswijsheid vandaan? Zoals in openingstrack "Clairaudients (Kill Or Be Killed)" bijvoorbeeld (eerste twee minuten doorspoelen!). Deze akoestische aanklacht tegen de veranderlijke wereld bezorgde mij bij de eerste keer luisteren al kippenvel. In het haast opgewekte Four Winds, wat in contrast staat met de tekst, geeft Oberst de drie geloven er van langs. 'The Bible's blind, the Torah's deaf, the Qur'an's mute. If you burned them all together you'd get close to the truth'. Tien van de dertien nummers zijn raak. Dat is een heel mooi gemiddelde. Als u iets van een jong gastje aan wilt nemen: luistert allen dit album.

Zeg er het uwe van...