Chip Hanna & The Berlin Three - Chip Hanna & The Berlin Three

Sinds wanneer ben ik een kenner van rockabilly? Nou ja, het is nooit te laat om met een nieuw genre kennis te maken en volgens mij is dit wel een geschikt plaatje. Chip Hanna drumt in punkbandjes als de U.S. Bombs, maar vond het nu tijd om terug te keren naar zijn trailer trash country-roots. Hij groeide niet voor niets op in in het diepe Zuiden van de VS. Leuk die cowboymuziek dacht Chip, maar 't moet wel een beetje snel gaan. Hij riep daarvoor de hulp in van wat leden van Mad Sin, een Duitse psychobillyband die het genre al twintig jaar beoefent. Niet te lang nadenken, de studio in en vierentwintig uur lang in een "Drinkin' State Of Mind" spelen. Gezellig was het dus wel, zo is te horen in de melige slottrack. Muzikaal gezien was een langere productietijd echt een beter idee geweest. De drums klinken nu alsof de radio niet goed staat afgesteld. En sjongejonge, een half uur lang naar een snare-drum op elke tweede tel luisteren is een behoorlijke opgave. Het zal wel bij het genre horen. Leuke momenten zijn er echter ook, bijvoorbeeld in "Louisiana", het nummer waarin twang-melancholie, dankzij een vette slidegitaar uitstekend samengaat met de TGV-snelheid. Verreweg het beste refreintje is te vinden in "Honky Tonk Girl". Zo goed is de melodie daar, dat ik 'm eigenlijk over elk ander nummer heen begin te zingen. Misschien zou de jeugd die tegenwoordig in dorpsdisco's razendsnel aan het jumpen is, dit kwartet eens uit moet nodigen. Cowboyhoed op en klompen aan: Yippiekayee motherfucker!

Zeg er het uwe van...