CocoRosie

Bianca: 'Een week geleden zijn we uit Amerika naar Europa gekomen, om de nieuwe cd te promoten. Eerst zijn we in Frankrijk geweest, waar onze eerste cd is gemaakt. Dat was in 2003, in Parijs, op Montmartre, in de Rue de Ruisseau. Vlak bij Clignancourt. Het appartement van mijn zusje. Het was voor het eerst in tien jaar dat ik haar weer zag. Via mijn moeder had ik haar adres gekregen. La Maison de mon Rêve verwijst eigenlijk niet naar Sierra's appartement. Aan de overkant van de straat werd een gebouw afgebroken. Je kon zien waar de badkamer lag, en de andere kamers. Daar heb ik een foto van gemaakt. Zo is het begonnen.'
Ze zwijgt en kijkt naar buiten. Ze is ergens anders. 'Gisteren, tijdens het optreden, vond ik het moeilijk om m'n ogen open te houden. Er was ook zoveel licht in dat zaaltje. Als ik mijn ogen een poosje dichthoud, vergeet ik waar ik ben. Er kan iets bijzonders gebeuren tijdens een optreden, dan voelt het alsof de tijd langzamer voorbijgaat, alsof je buiten je lichaam bent gekomen, alsof je naar buiten stapt en rondwandelt in je eigen muziek. Maar tegelijkertijd moet ik juist heel erg aanwezig zijn. Om het gevoel op te wekken dat de tijd langzamer verstrijkt, moet ik heel erg aanwezig zijn. Een vreemd soort van tegenspraak. Het doet misschien denken aan meditatie. Het is waarschijnlijk mediteren. Tijdens de opnames gaat het heel anders. Dan zijn we bezig met het documenteren van het onderbewuste leven. Een leven waar we middenin zitten.'

'Mijn ouders leven nog. Onze moeder is dol op onze muziek. Soms zingt ze samen met ons. Op een van de liedjes van de nieuwe cd is ze te horen ook, aan het begin van "Rainbowarriors". Onze vader beschouwt alles op een nuchtere, intellectuele manier. Hij stelt veel vragen. We zien elkaar niet vaak, dus voor hem is het ook interessant wat we doen. Hij is hertrouwd. Bij elkaar heeft-ie negen kinderen. Maar het is niet zo dat hij ze alle negen ook onderhoudt, haha! Mijn moeder was lange tijd alleen, ze heeft een moeilijke tijd gehad. Nu gaat het beter. Ze was onderwijzeres, maar nu schildert ze, en ze blijft niet onopgemerkt. Soms gaat ze mee op tournee. De laatste tijd werken we ook op artistiek gebied samen. We gaan waarschijnlijk samen exposeren, want ik doe ook aan beeldende kunst. Ze werkt met ons samen in allerlei projecten, dat is echt van de laatste tijd. Bovendien hebben we een huisje in Zuid-Frankrijk, in de Camargue. Dat huisje huren we, het ligt bij een boerderij. Het enige probleem is dat we zo weinig tijd hebben. We moeten overal opdraven, dus we kunnen er niet zo vaak naartoe. Het ligt in de buurt van Arles, 20 minuten ervandaan. Het is de mooiste plek in de wereld waar ik ooit ben geweest. Ik stel me voor dat ik er in de toekomst nog veel vaker zal zijn. Ik zie wel met wie. Weet je, ik hoef niet te trouwen voorlopig. Ik zit daar op dit moment niet echt op te wachten. Niet dat ik ertegen ben of zo. Ik heb geen vriendje. Ik ben er ook niet echt naar op zoek. Ik ben nergens naar op zoek. Sierra heeft wel een vriendje. Maar ze zien elkaar niet vaak, want ze hebben het alletwee druk met hun eigen werk. Het is: Sierra en ik. Al lijken we niet zoveel op elkaar. Zij heeft heel veel van mijn vader. Zijn blauwe ogen... Ik lijk veel meer op mijn moeder, ook qua persoonlijkheid.'

'Ik ben dol op Mexicaans eten. In Amsterdam is het Mexicaanse eten slecht. In heel Europa is het slecht. In Frankrijk bestaat het niet eens. Weet je wat ik wil? Ik wil een Mexicaans restaurant openen in Frankrijk, en dan importeer ik goeie Mexicaanse ingrediënten. Ik meen het echt. Ik weet nog niet of ik het in Parijs wil doen of in het zuiden van Frankrijk. Misschien met m'n zusje. Ze is in ieder geval dol op koken, en op eten. Onze hele familie heeft iets met eten. Meer dan andere gezinnen. Het is voor ons echt belangrijk. We vinden het belangrijk om goed te eten. Geen McDonald's dus. Maar Sierra heeft een geheimpje. Af en toe vindt ze het heerlijk om bij McDonald's te gaan eten. Dat kan echt niet, dat is taboe in onze familie. Het is heel stout van haar.'