Dog Day - Night Group

Lang geleden, toen ik nog op school zat, had ik een klasgenote die in een popgroep speelde en dat vond ik heel spannend. Ik was stiekem een beetje jaloers op haar want dat wilde ik toen ook wel, in een groep spelen. Zij speelde keyboards en dat vond ik nou net een stuk minder aantrekkelijk. Ik had (en heb) altijd het gevoel dat de keyboards meestal een beetje 'voor spek en bonen' meedoen. Ik vind de keyboards gewoon geen echt rockinstrument. Het geluid van dit instrument speelt in de popmuziek dan ook zelden een belangrijke rol. Behalve in bands die elektronische muziek spelen natuurlijk want dan zijn het juist de 'keys' die de hoofdrol spelen. Smaken verschillen natuurlijk en er zijn ook wel uitzonderingen. Jon Lord van Deep Purple en Ray Manzarek van The Doors hebben bewezen dat het 'elektronisch orgel' een heel cruciale rol kan spelen in de rockmuziek. Bij de Canadese band Dog Day vind ik het geluid van de keyboards echter geen echte aanwinst. Hun eerste langspeel-cd Night Group opent uitstekend met de prachtige single "Lydia". Kort en krachtig en met een intensiteit die me doet denken aan het beste van The Pixies. Dit is niet de enige goede song van dit album, ook "End Of The World", "Oh Dead Life", "Gayhorse" en de titelsong "Night Group" zijn best wel in orde maar ze hebben absoluut niet de kracht van de openingstrack "Lydia". Zanger en gitarist Seth Smith schrijft prima popliedjes maar het is net niet bijzonder genoeg. Het zijn geen nummers die me lang zullen bijblijven. Dat heeft volgens mij deels te maken met de uitvoering en daarmee bedoel ik eigenlijk degebruikte instrumenten. Wat meer gitaargeluiden zouden deze snelle,punky popliedjes meer power en aantrekkingskracht kunnen geven.

Zeg er het uwe van...