Finntroll - Ur Jordens Djup

Het was een prachtige dag, amper een wolkje in lucht, al laat in maart. Twee dagen eerder was er nog een dik pak verse sneeuw gevallen. Het was dus waanzinnig skiën. Vrij als een vogel, 'rustig' zoevend over de witbesneeuwde pistes. Maar de bergen en het weer aldaar kunnen zeer verraderlijk zijn en binnen no time als donderslag bij heldere hemel omslaan. En dat is ook precies hetgeen er gebeurde. Het werd in rap tempo donker, het begon te hard te waaien, en in de verte hoorde ik de bliksemschichten bergtoppen kraken. Daarbij kreeg ik het gevoel van alle kanten bekeken te worden. Mijn gevoel werd bewaarheid en vanuit het niets werd ik in ene omsingeld en achterna gezeten door een bende wilde trollen! Ik zette de vaart er extra in om zo te proberen te ontsnappen, maar dat lukte natuurlijk voor geen meter. Ik werd door hen meegesleurd, in hun ritme, in hun hakwerk en in hun wreedheden. Hier kom ik niet zonder kleerscheuren uit, bedacht ik me nog. En inderdaad, zo geschiedde het ook. Ik werd in de val gelokt en over een enorme ijsvlakte gejaagd. Er was geen houden aan. Ik viel hard onderuit, maakte salto's, gleed meters door, zag geen hand voor ogen. Er leek geen eind aan te komen. Toen ik weer een beetje bij m'n positieven kwam bevond ik me in het midden van hun kamp lekker meedeinend in het feestgedruis. Het onstuimige weer was weer gaan liggen. En ik zag dat de trollen ook hun rustigere kant hadden. Onder het genot van een goede, uitgebreide maaltijd, vermaakten ze hun kroost en hun naasten met hun kalmere folkmuziek. Maar hoe later en gezelliger het werd in de nacht, hoe harder en ruiger ze weer werden, dit alles onder aanvoering van hun nieuwe leider Vreth.

Blizzard |

 |

 | 05 april 2007 - 09:00

dit lijkt me een klassieker in spe, de recensie dan :-)
hulde!

Heel hard vallen doet ook hele rare dingen met je brein. Blijkt. :-)

Zeg er het uwe van...