From Autumn to Ashes - Holding A Wolf By The Ears

Een jaar of zes geleden was ik net klaar met de havo. Mijn muzikale smaak is in die periode gevormd. Het was ook in die tijd dat ik het debuutalbum van From Autumn to Ashes hoorde. Ik stond versteld. Dit kende ik niet. Dit was anders. Dit was, jazeker lieve lezers, briljant. Na het geweldige Too Bad Your Beautiful kwam de 'altijd lastige' tweede plaat. The Fiction We Live is een zwaar onderschat album, zelfs hier op File Under was de recensie nogal lauw. Niet terecht, want het beste nummer dat FATA ooit heeft gemaakt staat er op. "Milligram Smile" staat hoog in mijn top 5 van favoriete nummers aller tijden. Abandon Your Friends (de derde plaat) vervolgens, lag nog verder af van het geweldige debuut. Hoewel het album in de media beter werd ontvangen dan zijn voorganger miste er iets aan de plaat. Alsof hij niet af was. Later bleek waarom. Zanger Ben Perri had zijn teksten niet geschreven en bemoeide zich nauwelijks nog met de band. Tweede zanger, drummer en het eigenlijke brein achter de band Francis Mark schreef in allerijl nog wat teksten die Perri kon inzingen. Tussen de regels door was te horen dat dit wel eens de laatste plaat van FATA kon zijn. Maar Perri stapte uit de band, er werd een nieuwe drummer gezocht en Mark werd de nieuwe frontman. FATA leeft weer, eind goed al goed. En toch...Toch mis ik ook iets aan de nieuwe plaat. Fran is een uitstekende zanger, waar hij zich op voorgaande albums vooral beperkte tot cleane zang neemt hij nu ook de screams voor zijn rekening. Op sommige nummers doet de band erg aan Alexisonfire denken. Voor mij was het mooie aan FATA echter de constante identiteitscrisis waarin de band leek te zitten. Van brute metalcore tot breekbare emo, de band kon het allemaal. En dat mis ik op het nieuwe album. De bandnaam (waarin Autumn staat voor een regel die nog geschreven moet worden) symboliseerde voor mij de kracht van FATA: van niets naar alles, van zacht naar hard. En dat zonder ook maar een moment geforceerd te klinken. Geforceerd klinkt Holding A Wolf By the Ears niet, het is een lekkere screamo plaat met metalcore invloeden geworden. En daar is niks mis mee, sterker nog FATA levert een plaat die ver boven het gemiddelde emo-album ligt. Maar ik ben bang dat 'ie op den duur plaats moet maken voor Too Bad... en The Fiction We Live in mijn cd-speler.

Zeg er het uwe van...