De Heideroosjes

De backstageruimte van het festival bevindt zich bij een manege. Met paardengehinnik op de achtergrond zoeken we een rustig plekje op om eens ernstig met Frank te praten over de Heideroosjes. Want hoe houden ze dat toch vol, al 18 jaar lang? "Als je zo lang met elkaar in een band zit weet je al hoe de ander gaat reageren. Op een gegeven moment was er al discussie over een idee, voordat er een idee was. Daarom was het ook zo fijn om met een andere producer te werken voor onze nieuwe plaat." De vorige platen namen de Roosjes, zoals de band liefkozend door fans genoemd wordt, op met Oscar Holleman. De nieuwe cd, Chapter Eight the Golden State, werd opgenomen met de Amerikaanse producer Cameron Webb. Die werkte eerder met bands als Ignite en Silverstein. "Als ik een ideetje had voor een gitaarriffje zei Cameron meteen 'show me', dan begon ik terug te krabbelen, want hallo, het was maar een ideetje. Het hielp wel. We hebben vaak zo maar wat gespeeld en het opgenomen. Troep natuurlijk, maar soms zat er één goed stukje bij."

Terwijl ik nog wat dieper in wil gaan op het nieuwe album, schommelt mijn vriendin zenuwachtig heen en weer op haar stoel. "Fred (Houben, de bassist) is een tijdje terug vader geworden, wil jij nog geen kinderen?" Wat een vrouwenvraag! Dit interview gaat helemaal de verkeerde kant op. "Ik denk er nog niet aan, of mijn vriendin moet wilde plannen hebben", lacht Frank. Het zorgt nog niet voor problemen in de band dat Fred een zoontje heeft. Ties is nu ook nog heel erg klein. Hij kan nog niet zeggen 'waar is papa', haha. En ach, vrachtwagenchauffeurs zijn ook de hele week van huis en alleen in het weekend thuis. Wij zijn de hele week thuis en alleen in het weekend weg." Dus Frank is de perfecte man en is elke doordeweekse avond thuis bij de vrouw? Frank (met een brede lach op z'n gezicht: "Neuh, zeker nu niet met onze nieuwe plaat."

Maar dit is een diepte-interview, mijn mede-interviewster is nog niet klaar. "Verlang je niet naar het vaderschap dan?" Ach het zijn in ieder geval geen standaardvragen. "Haha, mijn vrienden van vroeger hebben allemaal een huisje, boompje en een beestje. Mensen die in een band spelen gebruiken de muziek vaak als toevlucht. Gelukkig hoeft mijn vriendin ook niet per se voor haar dertigste een kind te krijgen. Mijn vrienden zeggen: wow gaaf, op tour naar Japan! En ik denk: wow gaaf een gezin, dat wil ik ook. Mijn vrienden lopen wel hopeloos achter trouwens, haha!

En nu heel snel terug naar de muziek. Want voor dit album braken de Heideroosjes met platenmaatschappij Epitaph. "Zij wilden dat wij eigenlijk alleen nog maar Nederlandse nummers gingen opnemen. Dit wilden wij absoluut niet. We touren heel veel in het buitenland en dat wilden we niet ineens opgeven." Geen cd met alleen maar Nederlandse nummers dus, maar de eerste single Lekker Belangrijk is wel weer in het Nederlands. "Nu je dat zo zegt klinkt het wel raar eigenlijk ja. Tsja, het was gewoon een goed nummer." De Limburgers willen dus een deuntje blijven meespelen in de internationale punkrockwereld en als het even kan nog wat meer succes halen in landen als Amerika, Japen en Italië. Is het dan niet handig om die bandnaam eens te wijzigen? "Haha, ja, niemand buiten Nederland en België kan onze naam normaal uitspreken. Zelfs Cameron had het steeds over 'those Dutch guys' als hij iemand belde. Ach, die naam hoort gewoon bij ons."

Over zijn favoriete nummer van de nieuwe plaat moet Frank even nadenken. "Godnondeju, wat een klotevraag. Ik ga toch voor 'Homesick for a Place that does not exist'. Daar zit zo'n lekker Foo Fighters-achtig deuntje in. Ik hou van dat soort muziek." Over de Foo Fighters gesproken, Frank is fan van Dave Grohl en zijn maatjes. "Alhoewel ik bij het concert in Amsterdam laatst vond dat ze meer nieuw werk moesten spelen. Ik vind hun laatste plaat juist zo tof." Maar is dat nou juist ook niet het 'probleem' van de Roosjes? Fans pikken het niet als nummers als 'Sjonnie en Anita' niet gespeeld worden. En dus zingt de hele Paaspoptent luidkeels het 'vroem, vroem, vroem' mee tijdens het optreden 's avonds. "We hebben nou acht cd's gemaakt. Dat is acht keer zestien is ehm..over de honderd nummers. Er zijn veel nummers die we nooit spelen. Marco maakt eigenlijk de setlist en mailt die naar de rest rond. We proberen wel wat nieuwe nummers te spelen, maar we variëren eigenlijk niet zo veel qua nummers. Niet iedereen heeft de nieuwe plaat en inderdaad, fans verwachten nou eenmaal dat we bepaalde nummers spelen."

De Heideroosjes blijven maar doorgaan. "Er zijn altijd weer nieuwe hoogtepunten die je band gaande houden. Tuurlijk hebben we een hoop dingen al meegemaakt, maar als we vanavond hier optreden is het toch weer spannend. Vorige keer dat we hier stonden was het een te gek optreden, maar je weet nooit of de mensen nog wel op je zitten te wachten. Waar ik erg naar uitkijk is ons optreden op Rock Werchter deze zomer. Nee, we weten nog niet wat voor speciaals we daar gaan doen. Je kunt ook niet steeds met dezelfde grapjes aankomen. We kunnen moeilijk Urbanus weer van stal halen." Iets nieuws wat de Roosjes doen is een cover van Johnny Cash spelen. "We spelen vanavond Ring of Fire. Spannend."

De persdame van de platenmaatschappij komt vertellen dat ons gezellig samenzijn moet worden afgerond. "Stel nog rustig een paar vragen hoor", zegt Frank, die het wel een leuk interview lijkt te vinden. Hij kijkt nog eens goed naar mijn interviewpartner en zegt: "Ik ken jou ergens van." Mijn vriendin straalt. "Ja, ik heb ooit nog eens Punica op het podium gezongen" Zucht, vrouwen!