Jean Michel Jarre - Téo & Téa

Het seksleven van Jean Michel Jarre komt in elk geval niks tekort, als ik het gekreun van zijn vrouw op "Beautiful Agony" zo hoor. En in "Touch to Remember" zegt een robotstem: 'I fuck. You fuck. Why?' Het zijn geen fraaie binnenkomers als je - zoals ik - je nog nooit echt in Jarre verdiept hebt en vervolgens toch enigszins verantwoord diens nieuwste album Téo & Téa wilt beoordelen. Misschien moet ik maar gewoon even doen alsof deze plaat niet van Jarre is. Daar heb ik twee redenen voor: ten eerste blijkt uit het boekje dat een heel team (à la Madonna) aan de songs heeft meegeschreven, en ten tweede barst de plaat van de beats. Mensen die fan zijn van Jarre's Equinoxe en de daaropvolgende ambientplaten omdat drums en percussie daarop ontbreken, zullen niet zo blij zijn met Téo & Tea. Er staan bijna toevallig nog wat redelijke ambienttracks op ("In the mood for you" en "Melancholic Rodeo"), maar die krijgen niet de hoofdrol. Die gaat namelijk naar twee Ibiza-trancezwaaiers, "Vintage" en de single "Téo & Téa". Naar het schijnt komt er van die laatste nog een Benny Benassi-remix, maar ook het origineel had al wel van Benassi kunnen zijn (alleen knalt Benny een stuk harder). Probleem is dat er al zoveel méér en betere van zulke tracks zijn. Als je dit soort muziek wilt horen, kun je beter een Ministry of Sound-verzamelaar kopen. Kwalijker aan Téo & Téa is dat het geheel zo kunstmatig klinkt. Aan de ene kant is de hele plaat overgearrangeerd: synthlijntje hier, partijtje strijkers daar, met prachtige details; met de huidige software is daar immers geen zak aan. Maar zorg dan wel dat de composities over het geheel ergens over gaan! "Partners in Crime" is de minst avontuurlijke James Bond-ripoff die ik ooit gehoord heb. En dan kun je je plaat op de extra dvd wel in Dolby Surround 2048.1 laten zetten, maar dan nog blijft een zeperd een zeperd.

Ach, Jean Michel Jarretel

Ik moet wel kwijt dat ik nu ik dit teruglees, ik mezelf te negatief vind: de twee genoemde ambienttracks waardeer ik in hun eigen context aanzienlijk beter (los van dit vanalles-wat-album met het PPK-achtige titelnummer). Bovendien leent op zich niet interessante track als Partners in Crime 1/2 zich wel weer prima voor gebruik als achtergrondmuziek op tv, bij Jarre-platen een niet te onderschatten factor.

Wat Stonehead zegt klopt niet helemaal en is zijn eigen mening zoals ik er ook een heb! Het album is niet nep over overgearrangeerd zoals hij dat noemt! En vergelijkingen maken met Oxygene of Equinoxe is ook al absurt want "Téo & Téa" lijkt er in de verte niet op! Juist hetzelfde met Zoolook uit 1984, dat album heeft ook niet weg van Oxygene (1976) of Equinoxe (1978). Vergelijk Jarre met een goede Bordeauxwijn,het word ook beter met de jaren! Hoe ouder, hoe beter. Voor degenene die het album kopen heb ik een goede tip: Verwacht geen album zoals Oxygene of Equinoxe, maar een lekker swingend dance-album!

wat valt dit tegen.. hebben wij hier zeven jaar
op moeten wachten..een terleurstelling... gelukkig heb ik nog wel wat te eten..

Mensen die met de tijd meegaan zullen deze album weten te waarderen. Blijven hangen in het zelfde genre doet in de meeste gevallen niet goed.
Goed voorbeeld hiervan, vind ik persoonlijk, Tangerine Dream. Nog steeds de zelfde rommelig, ritmische drumcomputer en typerende "TD" klanken.
In het verleden heel wat albums van aangeschaft maar inmiddels aarig uitgekakt op deze groep.

JMJ daarintegen blijft telkens weer verrassen, wat ík zeker weet te waarderen.

toch is Tangerine Dream belangrijker voor het genre geweest dan JMJ (en ook dan Brain Eno overigens). getuige recente albums van Klimek, Thomas Fehlmann en Secede. overigens heeft Paul Schulze - ooit voor een blauwe maandag in TD - een nieuw album (Kontinuum) uitgebracht en dat is behoorlijk goed.

Zeg er het uwe van...