Joan Armatrading
Dat was schrikken toen Joan Armatrading het podium van Paradiso betrad. De fotografen was te verstaan gegeven dat ze uitsluitend boven haar middel mocht worden geknipt - en direct was duidelijk waarom. Het vrolijke zwarte springmeisje van vroeger - de laatste keer dat ik haar had zien optreden was op 29 april 1980, Vredenburg - was vervormd: een tonnetje van inmiddels 56 jaar oud met een opgeblazen gezicht, de trotse zwarte krulbos definitief uitgekamd in stijle, piekerige plukken. Een oogopslag als van een geslagen hond.
Waar was dat eigenwijze meisje gebleven dat eind jaren zeventig furore had gemaakt in Rockpalast, het legendarische popprogramma van de WDR, te midden van topacts als The Who, The Police, The Grateful Dead, Johnny Winter, Stevie Ray Vaughan, ZZ Top, The Kinks en Jackson Browne, dat meisje dat begin jaren tachtig in Nederland zelfs een hit scoorde met "Rosie"?
Na de eerste drie nummers, alle van de nieuwe cd, fluisterde iemand: 'Volgens mij is ze aan de drank.' Maar dat was het niet.
De successen uit de jaren zeventig en tachtig ("Tall in the saddle", "Cool blue stole my heart", "Me myself I") werden plichtmatig afgewerkt door een middelmatige, degelijke band en een nauwelijks geïnspireerde Joan. Na dertig jaar ben je misschien wel uitgekeken op je eigen nummers. Geen uitschieters, geen verrassingen - hoewel het publiek, hoofdzakelijk bestaande uit potten en welzijnswerkers van 45 jaar en ouder, alles welwillend slikte en "Love and affection" op een twee minuten durende ovatie trakteerde. Wat terecht was ook, want hier was de oude Armatrading weer even te horen, net als in "All the way from America" en "Willow", al werd bij dat laatste nummer pijnlijk duidelijk dat de hogere registers in Joans stem voor eens en altijd verdwenen zijn. "Rosie" speelde ze niet.
Waar Armatrading vroeger goed was in liefdesliedjes is ze dat nu in treurige ballades waarin het minder goed afloopt. Melancholie, nostalgie, vruchteloos verlangen, en vooral: eenzaamheid. Het mooiste nummer van haar nieuwe cd, In to the blues, is "Empty Highway", een nummer dat de aanschaf van de cd waard is.
'Sometimes it feels like the sky is violent.
Sometimes it feels like nobody cares.
Sometimes it feels like I'm on an empty highway.'
Ze meent het, en het verklaart haar nu en dan peilloos treurige blik.
Beste redactie
met een zonnige reactie.
Het optreden van Joan Armatrading was fabuleus. Zeer sterk in tegenstelling tot uw recesent Ik ben geen pot ook geen welzijnswerker maar wel ouder dan 45. Een gedreven persoonlijkheid liet zich van de beste kant horen & genoot zichtbaar zelf ook.Met zoveel ervaring still going strong. Indrukwekkende tour en dan zo'n belabberde recensie. Shame on you !
ZPeter van Berlo
Beste Van Berlo,
Het is verheugend dat u zo'n aangename avond hebt beleefd, dat als eerste. U lijkt te suggereren dat ik zowel pot, welzijnswerker als 45-plusser ben: geen van drieën is waar. Verder hoop ik dat u niet de recensie, maar mijn mening belabberd vindt. Ten slotte kunt u de door u gekoesterde wens dat ik mij ga schamen, laten varen.
Ja frans, je zit je mening weer te verkondigen! Wil je dat wel even laten, zeg! Je moet alles dat je ziet geweldig vinden, dat wéét je toch? Daarom sturen we je toch?
jAh nOu JoAn iZZZ dUzz eG wel vET!
Jammer dat u zich zo negatief uit laat over Joan Armatrading! Ik heb haar ook zien en horen spelen maandagavond in Paradiso en ben evenals Peter van Berlo vol lof over het optreden. Heb waanzinnig genoten en nogstaads bewondering voor de talenten van deze vrouw.
'k Ga er van uit dat uw pet niet goed stond deze avond...nogmaals jammer van uw negatieve berichtgeving!
(PS mag ik vragen hoe úw figuur is veranderd in 30 jaar? Of heeft u nogsteeds een uitstraling van een jong hondje?)
FU is niet de enige die niet al te positief was over de show: zo was er een recensie in NRC die tot dezelfde conclusie kwam. Dus of het nu aan de pet van Ellingmann ligt?
Wij zijn natuurlijk allemaal enorme azijnpissers!
Inderdaad een kut opmerking van zoals zij zichzelf noemen 'azijnpissers'. Het zijn geen potten, maar nichten ha,ha,ha, en die kunnen heel vals zijn als ze niet boven een ander kunnen uitsteken. Ga er maar aan staan. En om over iemands figuur afgeven is sowieso zwak, daarmee geeft Joan aan dat zij niet mee gaat in de gekte waar iedereen zo van geobsedeerd is tegenwoordig. Misschien een eyeopener voor jou, accepteer jezelf zoals je bent. Ze blijft te allen tijde zichzelf, en dat kun je van menigeen niet zeggen, zij leeft nog op haar 56ste in tegenstelling tot die 21 jarige vrouw die het leven gelaten heeft tijdens een liposuctie behandeling. Ik heb een geweldige avond gehad, dank zijn mijn man die ook geen pot/welzijnswerker is. Jouw vooroordelen vliegen weer alle kanten op Frans blijkt maar weer.
Het is ook heel merkwaardig dat je verwijst naar een artikel in het NRC, want diezelfde NRC was vol lof over het optreden van Joan en vond het een echte aanrader duZZZZZZZZZZZZ tel me!
Dan zou ik je toch willen aanraden om je NRC voortaan beter te lezen, want Jan Vollaard was juist verre van positief.
Beste juffrouw Anneke,
Net als bij Van Berlo wil ik eerst opmerken dat ik erg blij bent dat u zo'n aangename avond hebt beleefd. U vraagt mij hoe mijn figuur is veranderd in 30 jaar. Ik wil best onthullen dat ik 30 jaar geleden 13 jaar oud was, en nog niet geheel volgroeid. Laten we er dus 25 jaar van maken, als u het goed vindt. Ik woog toen ongeveer 65 kg, was 1.85 meter lang en had een volle bos blond haar. Nu weeg ik 67 kg, ik ben nog steeds 1.85 meter lang en, eerlijk is eerlijk, de volle bos is flink wat dunner geworden. Mijzelf te betitelen als 'jong hondje' voert te ver; 'jonge hond' is passender, denk ik. Via bijgevoegde link kunt u een foto van mij bewonderen: http://www.ellingmann.com/pivot/entry.php?id=31
Wilt u nog meer zien, dan kunt u via e-mail proberen contact met mij op te nemen.
Beste mevrouw Anita,
U raadt mij aan mijzelf te accepteren zoals ik ben. Daar kan ik tot mijn spijt niet aan beginnen. Ik heb al lang geleden besloten dit aan anderen over te laten.
Anders dan u suggereert heb ik het artikel in NRC-Handelsbald (nog) niet gelezen - en er dus ook niet naar verwezen.
Erg aardig overigens van uw man om u mee te nemen naar het concert.
Beetje laat misschien, maar ik wilde graag nog een duit in het zakje doen.
Om te beginnen vond ik het geweldig om haar weer eens live te zien. De laatste plaat vind ik na een aantal zwakkere platen weer goed. Niet haar beste, maar wel een die ik vaak opzet.
Over de kwaliteit van het optreden heb ik dubbele gevoelens; speelplezier zag ik zeker wel, alleen vond ik haar gitaargeluid vrij matig. Ze zat naar mijn smaak te vaak te laag en in in de buurt van de bas, en nog vaker zag ik haar wel spelen, maar hoorde ik het niet (maar misschien lag dat aan het feit dat ik vrij ver vooraan stond). Verder had de drummer de irritante gewoonte om zijn grooves niet strak te spelen. Hij versnelde en vertraagde vaak.
Ik vond ook dat er veel verschil was tussen de sound van haar oude en nieuwe nummers. Op de een of andere manier klonk het werk van de nieuwe plaat platter.
Evengoed ben ik blij naar huis gegaan. Niemand kan zo mooi applaus in ontvangst nemen als zij, en als ze lacht schijnt de zon in Siberie.
En natuurlijk speeldde ze Willow! En goed!
Tot slot vind ik het jammer dat iedereen zo op elkaar zit te kiften. Al die blabla over potten en 45+ etc. etc. Niet zo persoonlijk, menschen!
Oh ja, het is jammer maar waar: Joan is niet meer zo goed bij stem. Vroeger was alles beter, en dus ook haar bereik.
Toch hoop ik haar nog vaak te zien
Rico! Jij hier! Er komt nog een recensie van In to the Blues te staan hier. Binnenkort komen George en ik een biertje bij je halen!
tjsonge jonge zeg, om nu te gaan katten over haar gewicht. Waar gaat het over...!!!!!Ik dacht dat het om de muziek ging. Als je slanke, mooie mensen wil zien kun je beter naar MTV kijken. Ik was 19-4 ook in paradiso, ben geen pot en geen welzijnswerker. Was daar met 2 vrienden, beide onder de 35 jaar en beide geen pot en/of welzijnswerker. Heb daar verschillende leuke mensen ontmoet: ook geen potten en geen welzijnswerker. We worden allemaal ouder, maar gelukkig gaat het niet bij alle mensen erom hoe je eruit ziet. Wat Joan presteert: zelf muziek schrijven, zelf teksten schrijven, eigen cd's producen, akoestisch gitaar en slide gitaar spelen en zang. Haar stem haalt misschien die hoge noten niet meer, maar dit doet niet af aan haar optreden. En als ze echt geen muziek meer kan maken en niet meer kan zingen kan ze altijd nog criticus worden!!! Hoeft ze zelf niks te presteren maar kan ze wel andere afkraken.
ja maar, als blijkbaar uit het kamp van mevrouw Armatrading de nadruk wordt gelegd op haar verschijning ("De fotografen was te verstaan gegeven dat ze uitsluitend boven haar middel mocht worden geknipt") wordt je als recensent toch bijna uitgenodigd om er iets over te melden? Maar ik moet jullie meegeven dat jullie haar door dik en dun steunen, muahaha
Ik was bij het concert in Groningen. Ik ben 45, maar pot noch welzijnswerker. Ik ga al naar haar concerten sinds eind jaren 70. Ik was vergezeld van een 23 jarige dame (geen pot, geen welzijnswerker). Ik vond het een geweldig goed concert. Mijn partner voor de avond heeft ook de nodige concerten gezien van bands die meer bij haar leeftijd passen. Oh wonder, ook zij vond het concert mooi, één van de mooiere zelfs.
Eén ding is duidelijk, Joan is geen lekker ding. En ze doet ook geen enkele moeite om dat te worden, zo te zien. En terecht, het gaat om de muziek.
En nog even op het draadje hierboven reageren: ja het is gewoon een erg belabberde recensie, en dan doet de mening van de recencent er al gauw niet meer toe.