John Mayall & The Bluesbreakers - In The Palace Of The King

Toen het toonaangevende tijdschrift nog een feest was om te lezen stond het blad ergens achter in de tachtiger jaren vol met lijstjes van de beste albums tot op heden. Voor mij was dit het begin van een speurtocht naar het muziekverleden. Eén van de namen die ik destijds tegenkwam was John Mayall & The Bluesbreakers. Het gelijknamige album uit 1966 dat genoemd werd in de lijstjes bleek inderdaad een geweldig bluesalbum te zijn. Mocht je deze niet in de kast hebben staan dan zou het zomaar kunnen dat je wel de nodige Bluesbreakers in je platenkast hebt staan. Ik noem er enkele: Eric Clapton, Peter Green en Walter Trout. Het spreekt voor zich dat Mayall inmiddels een ongelofelijk lange reeks albums heeft uitgebracht waar er nu weer eentje aan toegevoegd wordt, namelijk In The Palace Of The King. De koning in deze is de reeds in 1976 gestorven bluesman Freddie King. Mayall brengt als eerbetoon een album uit met louter nummers van hem. Naar eigen zeggen heeft Mayall met zijn huidige Bluesbreakers de beste versie om zich heen verzameld. Dit zou ik ook zeggen als ik een album moest promoten, maar feit is dat het een fijn bluesalbum is geworden met heerlijk bluesy gepiel van zijn huidige gitaarheld Buddy Whittington. Het album is verder opgeleukt met een vette blazerssectie. Ik heb dus weer even de blues dankzij een 73-jarige man die bewijst dat er ook blanken zijn die fijne bluesalbums kunnen maken.

Zeg er het uwe van...