Kid Down - And The Noble Art of Irony

Dat Epitaph de treurige Harries van The Higher tekende, daar kon ik met mijn pet echt niet bij. Dat sublabel Burning Heart - het eveneens hippe - Kid Down tekende, daar heb ik veel meer begrip voor. Want, al is And The Noble Art Of Irony ook niet bepaald het toonbeeld van originaliteit, deze Zweedse knapen weten zich door hun sterke hypermelodieuze songs zo voor je te winnen. Hierbij doen ze overigens weinig moeite hun invloeden te verdoezelen. Waar ze de mosterd vandaan halen? Nou, dat is een aardige hand vol respectabele namen die aan de 'goede' kant van de streep staan: The Get Up Kids, My Chemical Romance, Weezer, Jimmy Eat World, het ligt er dik boven op bij And The Noble Art of Irony. Geeft dat? Neuh, in dit geval niet echt, want frontman en gitarist Eric Höjdén heeft namelijk wel een uitstekend gevoel voor het stoppen van de juiste hook in een nummer. Het enige waar ik dan wel weer een beetje moetje mee heb, zijn zijn teksten. Ik zit eerlijk gezegd niet te wachten op strofen als 'it's like pointing a gun into your face, pull the trigger; take me to a beautiful place', maar dat ligt vast volkomen aan mij, en hoort het gewoon bij dit soort tussen emo en punkrock heen en weer pendelende bandjes. Misschien moet ik dat maar accepteren, want qua liedjes is er namelijk niets mis aan And The Noble Art of Irony.

Hoe kan Powerfest nou zo dom zijn of ze tegelijk te programmeren met Jimmy Eat World vanavond...
Achterlijk festival!

Ik kon het niet erg vinden. De zanger klonk als een slechte kopie van de zanger van Millencolin, en de nummers waren te nietszeggend.
Hypermelodieus lees ik hier, nou dat hoorde ik live echt niet terug.

Gelukkig liet Jimmy Eat World in de zaal ernaast horen hoe het wel moet.

Ik vond het nog niet zo slecht. Heb ook gekeken tot dat JEW begon. Kid Down klinkt op plaat alleen wel een stuk melodieuzer dan live. Maar daar hebben meer bands last van. Senses Fail stelde bijvoorbeeld weer teleur. Sparta was ook niet overtuigend en Mindless Self Indulgence een grote poppenkast. Eigenlijk alleen Motion City Soundtrack en Jimmy Eat World konden me overtuigen. Volgend jaar maar beter zullen we maar zeggen.

De zanger van Senses Fail vind ik normaal al een janker, live is hij helaas zelfs een valse janker.

Sparta vond ik erg goed, maar ik moet zeggen dat ze hoog in mijn top lievelingsbands staan, en ik blij was dat ik ze nu eindelijk live zag.

Voor de rest weinig meegepikt. Ik had ook nog vrijkaartjes voor het AFFF (Amsterdam Fantastic Fim Festival) aan de andere kant van het Leidseplein, dus tussen Senses Fail en Sparta zat ik daar. :)

Zeg er het uwe van...