King Automatic - I Walk My Murderous Intentions Home

Een King Automatic is een horloge. Geen goedkope prul, maar een echte Rolex. De King Automatic waar ik het hier over heb is de eenmansband rond de Fransman Jay. Hij valt ook niet onder de muzikantenprullen, want wie er heuse liedjes krijgt uit het tegelijk bespelen van drums, gitaar en orgel en er bovendien nog bij kan zingen ook. Nee, dat is iemand die er echt wat van kan. Met een echte nieuwe Rolex valt zijn muziek echter niet te vergelijken, daar is het veel te rauw voor. King Automatic gaat niet voor het beheersen van een instrument tot in de perfectie, maar voor het creëren van een bandgeluid helemaal in zijn uppie. Nog geen twee jaar na zijn debuutalbum Automatic Ray is er met I Walk My Murderous Intentions Home een opvolger. Deze gaat door waar de vorige gestopt is namelijk met het maken van trashy garagerock. De opvolger kent echter een meer bluesy inslag dankzij het gebruik van de mondharp. Ook is het zestiger jaren geluid meer naar voren gehaald door het gebruik van het orgel te vergroten. Soms is het een echte aanvulling, een andere keer deint het orgel wat mij betreft net wat teveel mee op het ritme. Helemaal alleen doet King Automatic het trouwens niet, want op twee tracks speelt er nog iemand op saxofoon mee en ook wat achtergrondvocalen zijn niet de zijne. I Walk My Murderous Intentions Home is een geslaagd tweede album geworden van een man die zijn muziek laat klinken als een Rolex die in de goot ligt.

Zeg er het uwe van...