Krakow - As The Heart Is

Hoe ik me nu voel? Beter, maar nog steeds niet best. Lamlendig vooral. Normaal gaat die ellendige hooikoorts nog wel een keer over, want we wonen hier in Nederland en de kans dat het hier een maand bijna niet regent, is uiterst gering. Deze maand dus niet en dat vergde veel van me. Zoveel zelfs dat ik er écht ziek van werd en gewoon niet meer functioneerde. Gelukkig is er dan zoiets als een paardenmiddel dat een arts voorschrijft om je je beter te doen voelen. Er was wel een kans dat het op mijn gemoed zou werken, zei ze: hyper of down. Het werd dat laatste. Het voelt raar zo bij deze temperaturen, want ik voel wel vaker zo, alleen is dat nooit in het voorjaar of de zomer, maar op de momenten dat ik te weinig daglicht krijg. Dat zijn de momenten dat ik normaal een plaat op zou zetten als Krakow's As The Heart Is. Deze finalisten van Humo's Rock Rally van 2006 debuteren ijzersterk met een plaat voor dolende einzelgängers. Een plaat die is zoals me nu voel (maar hoe ik me helemaal niet wil voelen). Sombere, sobere slowcore. Als Sparklehorse zonder gekte, Low zonder geloof, Sigur Rós zonder geizers, Sophia zonder Robin, Post-rock zonder rock en alt.country zonder land. Zo doolt bijvoorbeeld in "Come on Home" nadrukkelijk de geest rond van Neil Young, in een zwaarmoedige bui uitkijkend over de geasfalteerde prairie; dat doet Piet de Pessemier goed. Maar ook als Niné Cipolletti - kan het anders met zo'n mooie naam? - zingt dan ontroert Krakow. Ze zalven je trommelvliezen en doen je omgeving vervagen. Zo hoort onthaasting te klinken. Ik neem er mijn tijd voor. Morgen eindigt de kuur van het paardenmiddel, dan slaat mijn gemoed vast weer om richting lente. Hopelijk word ik niet weer zo ziek, deze cd bewaar ik tot ergens in oktober en misschien wees niet verrast als 'ie aan het eind van het jaar hier weer opduikelt in de lijstjes.

Zeg er het uwe van...