Laura Veirs - Saltbreakers

Laura Veirs opereerde tot nu toe in de marge, maar daar zal met dit werk wel verandering komen. De tijd is rijp. Was het niet Veirs die, in "Yankee Bayonet", de show stal op het recente album van The Decemberists? De zangeres blaakt ook op Saltbreakers van het zelfvertrouwen. De productie is dit keer wat elektronischer en rustiger, vergeleken met de rockende voorganger Year of Meteors. Dit geluid past prima bij de alomtegenwoordige zee-thematiek. Meestal kabbelend, maar wel met een fris briesje. De plaat kent haast geen zwakke plekken. Van de pakkende elektrische opener "Pink Light" tot en met de akoestische slotballade "Wrecking" is Veirs in vorm. Blij word ik ook van de violist, luister maar naar "Ocean Night Songs", met tekstregels als 'Japanese fishing float, carries my soul out to the whales and out to the deep.' De viool weerspiegelt de zeedieren, de percussie de schelpen en Veirs is de Sirene. Het belangrijkst is echter de heldere gitaarpartij, de zee zelf. De blikkerige up-tempo beats die volgen in "Don't Lose Yourself" voelen wat bruut aan, maar op zichzelf is het nummer een goede keuze als single. 'Don't lose yourself, don't let yourself be lost', zingt Veirs, terwijl de synths er weinig vertrouwen in lijken te hebben en zachtjes huilen. En er is meer, "Drink Deep" heeft de door mij altijd gewaardeerde "ruisfluiten" en dan is er nog de titeltrack met het blufferig swingende koortje. Ook nog even de fans van The Shins wijzen op "Cast A Hook". Probeer het eens. Desnoods tijdens het vissen.

Laura Veirs stal de show op Yankee Bayonet? Mocht ze willen.

Overigens is The Crane Wife pt. 2&3 stukken beter dan die Yankee Dinges.

In dat nummer in ieder geval wel ja, George. Over die kraanvogelvrouw: eens!

zeikplaat van de Decemberists hoor ;)

Zeg Ludo, let je wel een beetje op je woorden.

Zeg er het uwe van...