Lisa Gerrard - The Silver Tree

'Hé, dit is Dead Can Dance, of niet?'
'Bijna goed, het is geen Dead Can Dance, maar het is The Silver Tree, de nieuwe solo-cd van Lisa Gerrard. Ik dacht dat ze al meer solo-cd's gemaakt had, maar het blijkt pas haar tweede echte solo-cd te zijn. Andere cd's buiten Dead Can Dance om maakte ze allemaal samen met andere mensen. Het had wel een Dead Can Dance-cd kunnen zijn overigens, ze zijn namelijk wel weer bij elkaar geweest voor een tournee. Nieuw songmateriaal heeft dat nog niet opgeleverd voor zover ik weet.'
'Dit klinkt ook wel een slag anders dan Dead Can Dance, vind ik. Veel meer gericht op geluidslandschappen waarin de stem van Lisa Gerrard zoekend rondzwerft dan op liedjes.'
'Ja, ik snap wat je bedoelt, ze zit veel meer in de new age-hoek nu en ik weet niet of ik dat nou altijd een vooruitgang vind. Standaardliedjes zijn het in ieder geval niet, maar die maakte Dead Can Dance nou ook niet bepaald. Ik vind het bij tijd en wijle wel een beetje lijken op wat Enya zo af en toe maakt.'
'Wat? Die associatie maak ik nou totaal niet, dit heeft veel meer diepgang. Die stem van Gerrard is zo indrukwekkend mooi en krachtig dat er daarnaast bijna geen andere instrumenten nodig zijn, dat doet ze heel smaakvol.'
'Hu hu, fangirl! Ik neem mijn woorden al terug hoor. Maar ik snap wel waarom ze zo veelgevraagd is voor soundtracks de laatste jaren. Daar leent deze muziek zich ook weer uitstekend voor. Ik hoef mijn ogen maar dicht te doen en ik zie er zo een handvol scènes van traag voorbijtrekkende landschappen of andere intense of mysterieuze momenten bij. Songtitels als "Towards The Tower", "Sword of The Samurai" of "Shadowhunter" drukken je zo de juiste bioscoopzaal in.'
'Houd jij je ogen nu maar open, je bent aan het autorijden.'

Zeg er het uwe van...