London Calling 2007 - Zaterdag

Moke komt uit Amsterdam, en dat zullen we weten ook. Een Nederlandse en Amsterdamse vlag op het podium (aangevuld met een Ierse, vanwege de afkomst van voorman Felix Maginn) moeten ons duidelijk maken dat we hier niet met een Britse band te maken hebben. Welnu, dat horen we aan de muziek ook wel. Moke is namelijk zo'n band die binnen nu en een paar maanden opgepikt wordt door 3FM, waarna 's lands publieke jongerenzender weer kan zeggen dat ze toch zeker ook heel erg alternatief zijn. Moke is vooral ook zo'n band die denkt dat je met het kopiëren van een stijl als Nederlandse band ook mee kunt komen met Britse en Amerikaanse counterparts als Editors en Interpol. Vijf bloempotten in het zwart, blauwe lichten, moeilijk kijken: het is net echt. Maar bovenal is het gebakken lucht die geen moment kan boeien.

Na een dergelijke valse start biedt een bandnaam als Victorian English Gentlemens Club meer hoop voor iets goeds. Maar ook hier weer overheerst de teleurstelling. VEGC druipt vooral van de pretentie en meer arty-farty dingen, zoals een drumster in een galajurk, een bassiste met een make-do kruis van witte tape op haar jurk geplakt en een scheepsbel die de show inluidt. Maar je zou zo graag zien dat de twee dames en heer nog even terug de oefenruimte ingaan. Alles draait om het ritme, zoveel is wel duidelijk, en dat ze technisch onderlegd zijn staat buiten kijf. Toch, VEGC heeft eigenlijk nog geen nummers, enkele uitzonderingen daar gelaten. Mijn voorstel zou zijn om de goede ideeën vast te houden, nog een jaartje verder pielen en dan terugkomen. Dan staat hier een wereldband.

Voor wie wel eens naar Little Britain kijkt, is de overeenkomt onmiskenbaar: rolstoelpatiënt Andy doet in zijn vrije tijd ook nog wat baswerk bij GoodBooks. Althans, dat zou je denken bij het zien van bassist Chris Porter, die zijn instrument bespeelt als ware hij een sologitarist en het hele podium overstuitert. Eigenlijk zijn uw recensent en zijn sidekick dan al verkocht. Toegegeven, het rammelt soms nog wel eens bij GoodBooks, en helemaal ingespeeld op elkaar zijn ze ook nog niet. Maar de liedjes zijn leuk en fris, en de vier jongetjes (want dat zijn het) hebben het, net als het publiek, duidelijk naar hun zin. Hier staat liefde voor muziek. Tel daarbij op dat de heren in interviews graag Johnny Borrell een veeg uit de pan geven, en de ruime voldoende is een feit.

Dat de halve zaal in de eerste vijftien minuten wegloopt bij The Strange Death Of Liberal England, valt te begrijpen. De muziek van dit vijftal (waaronder een dame) is namelijk niet voor iedereen. Gooi Arcade Fire, British Sea Power, Explosions In The Sky en een toefje Dresden Dolls in een blender, en je bent er wel ongeveer. Zanger Adam Woolway klinkt daarbij nóg valser en nerveuzer dan hij van Clap Your Hands Say Yeah, dus de Vans-grietjes van zestien zullen al gauw zeggen: jij bent niet emo, ik ga weg. Maar wie de moeite neemt en wel redelijk in het genre van de post-rock zit, vindt dit geweldig. TSDOLE is vooral ook veel avontuurlijker dan de gemiddelde post-rock-formatie, en dat kan alleen maar winst zijn. Op Motel Mozaïque kunt u op herhaling.

De Vans-grietjes komen beter aan hun trekken bij Air Traffic, dat te typeren valt als een Thirteen Senses met ballen. Prima popnummers met piano, maar dan begeleid door elektrische in plaats van akoestische gitaar. De vergelijking met Coldplay dringt zich al wel een beetje op, maar Air Traffic is godzijdank nog lang niet toe aan de nette mannen-muziek waar Chris Martin c.s. zich tegenwoordig mee bezig houden. Air Traffic is meer van het op gang brengen van moshpits, waarbij voorman en pianist Chris (die naam! Dus toch!) soms speelt als ware hij Little Richard zelve. Okay, Air Traffic weet stiekem iets te goed waar ze mee bezig zijn en welke kant ze op willen (hoor ik daar sterrenstatus?), maar hoe dan ook verdient de band een dikke voldoende voor deze show.

The Kissaway Trail komt uit Denemarken. En ze maken muziek met gitaren. Met drie gitaren zelfs. Eigenlijk heb ik me het hele optreden maar één ding af staan vragen: waar heeft deze band in hemelsnaam drie gitaristen voor nodig? In de songs hoor je ze niet terug namelijk. Ik vermoed dat dit ooit een vriendengroep van vijf was, waarbij er vier een band wilde beginnen. Omdat ze het vervelend vonden voor nummer vijf, hebben ze besloten hem ook maar een gitaar om te hangen. 'Hier, tokkel maar wat mee.' Of zoiets. Want eerlijk gezegd zou The Kissaway Trail ook als trio doorkunnen, maar dan staan er twee buitenspel. En dat is ook weer niet de bedoeling natuurlijk. En het schreeuwt wel redelijk aanstekelijk met vier op een rij. Dat dan weer wel.