M.A.N. - Obey,Consume, Reject

Mij hoor je niet beweren dat stukjesschrijver een moeilijk vak is. Als ik dan ook nog eens over muziek mag ouwehoeren op een gerespecteerde site als FileUnder ben ik helemaal gelukkig. Maar soms, heel soms, ligt er een plaatje op mijn bureau waarvan ik geen idee heb wat ik er mee moet. Zo luisterde ik afgelopen week het debuutalbum van M.A.N. Het deed me niet zoveel, maar ik kon de vinger niet op de zere plek leggen. Na een middagje vol overpeinzingen in de zon kom ik tot de volgende conclusie. Deze Zweede metalband M.A.N. komt voort uit Transport League en Mnemic. Misschien schieten de metalheads mij nu lek, maar ik kende deze orkestjes niet. Fear Factory ken ik wel. En daar lijkt dit op. Niet zo gek natuurlijk, want welke hedendaagse metalband pikt niet wat dingetjes mee van Fear Factory en Machine Head. De grunts en cleane zang volgen elkaar keurig op, wat de toegankelijkheid van M.A.N. ten goede komt. Door de aanwezige melodieën en refreintjes dringt ook een vergelijking met Korn zich op. En toch mis ik iets in Obey, Consume, Reject. Het is het ontbreken van een eigen smoel. In een log genre als metal is originaliteit vaak ver te zoeken. Waar genregenoten Dry Kill Logic er wel in slagen de verschillende stijlen tot een eigen geheel te smeden, daar blijft M.A.N. steken in metalclichés. In muziek moet toch een zekere urgentie zitten en die mis ik hier. Dit is al eens gedaan en beter ook.

Zeg er het uwe van...