Marillion - Somewhere Else

Wie dacht begin februari voor een mooi zacht prijsje - februari geldt immers als laagseizoen - een weekendje Center Parcs in Port Zèlande te kunnen boeken, kwam bedrogen uit. Het resort werd dat weekend namelijk bevolkt door zo'n drieduizend gelovigen uit de Marillion-parochie die van heinde en verre waren gekomen om deel te nemen aan de traditionele convention. Wat zullen er een hoop gelukkige gezichten te zien zijn op de DVD die hiervan ongetwijfeld nog zal verschijnen. Gewoon een kwestie van vraag en aanbod. Dat principe hebben Marillion en haar fans maar al te goed door; getuige de talloze, aan het succesvolle Marbles gerelateerde releases en merchandising. Marillion blij, fans blij. Desondanks koesteren de vijf Britten nog steeds de wens om de weg (terug) te vinden naar het grote publiek. Een wens waar ik altijd de nodige vraagtekens bij zet. Met het ijzersterke, voor de verandering nu eens niet door de fans voorgefinancierde Somewhere Else onder de arm zou dat echter zomaar eens kunnen lukken. Mede dankzij de vrij pure, transparante productie van Mike Hunter klinkt de band vitaler en vooral toegankelijker dan voorheen. Daarnaast zijn de songs compacter. Somewhere Else laat een zelfverzekerd Marillion horen dat eindelijk weer in staat is keuzes te maken. In mijn ogen zijn dat zelfs de juiste keuzes. In de ogen van de liefhebber van het steriele, epische symfowerk met solistische uitstapjes wellicht de verkeerde. Maar zelfs hij zal niet kunnen ontkennen dat Somewhere Else eenheid uitstraalt. Eenheid binnen de muziek en eenheid binnen de band.

Zeg er het uwe van...