Motel Mozaique - Achteraf

Kijk, begrijp me niet verkeerd, A Silver Mount Zion is echt wel een goede band hoor. Mooie composities, met geduld en gevoel gespeeld: dit zijn prima muzikanten. Maar als je na een lange werkdag eindelijk je eerste biertje in de knuistjes hebt, wil ik niet om de oren geslagen worden met trage muziekstukken van vijftien minuten. Sorry, vrienden uit Montreal, maar ik ben hiervoor echt niet in de stemming op dit moment. C. en ik kijken het twintig minuten aan, en dan besluiten we de band te laten voor wat zij is. "This is our 118th show ever," meldt voorman Efrim Menuck trots. Heel mooi, maar ik probeer het bij nummertje 124 wel weer een keer goed?

Nee, dan Fujiya & Miyagi, die overigens niet uit Japan, maar uit Brighton komen. Talking Heads, Prince, David Bowie, INXS: het zit er allemaal wel in. Het is vooral dansbaar, en daar staat het hoofd momenteel veel meer naar. Fujiya & Miyagi hebben bovendien een primeur: ze zijn de eerste band die tijdens Motel Mozaique in de Off Corso spelen. De danstent is dit jaar als nieuwe zaal toegevoegd aan het programma, ter vervanging van Nighttown. Het mag een verbetering heten: Off Corso is als poppodium werkelijk uitstekend geschikt en de doorstroom verloopt hier veel beter als in het krappe Nighttown.

Het programmaboekje leert dat !!! de eerstvolgende act is die in de Off Corso acte de presence zal geven. Het alternatief is The Hold Steady in de Schouwburg, maar eerlijk gezegd geloof ik het wel. De pauzemuzakjes in de Off Corso zijn prima te doen, en het is vet ver lopen naar de Schouwburg. Want dat is wel een nadeel: de zalen liggen nu wel wat verder uit elkaar en van Off Corso naar Lantaren is zo een kwartier lopen. Als !!! even later het podium opstapt en een wereldshow weggeeft, weet ik dat ik goed heb gekozen. De heren uit New York hebben er overduidelijk zin in, en de tent gaat ondersteboven.

Gemakzuchtig als we zijn, blijven C. en ik rustig hangen in de omgeving van de Off Corso. In de omgeving ja, want we willen toch stiekem even kijken bij DJ Zaki Dewaele, die geparkeerd is in een achterafzaaltje van het Grand Hotel naast de Off Corso. Wat een bekende achternaam, hoor ik u nu denken. En inderdaad, Zaki (verbastering van Jackie) is de vader van de gebroeders Dewaele die we allemaal kennen van Soulwax en 2 Many DJ's. Volgens het programmaboekje is Jackie een ware radiopionier in België, maar je ontkomt toch niet aan het vermoeden dat Jackie stiekem verdwaald is achter de draaitafels van zijn zoons.

"Het is net een foute bruiloft hier," merkt C. naast mij op. Want ja, de lulligheid straalt er van af. Er is vrijwel geen hond, Jackie draait platen in de categorie "Always" van Bon Jovi en het tafereel doet vooral denken aan een slechte B-film uit de jaren tachtig. C. en ik doen nog wel een biertje en leggen Jackie op de gevoelige plaat vast, maar langer dan een kwartier houden we dit echt niet vol. Dan liever de Belgen van Goose, die inmiddels in de Off Corso aan hun show zijn begonnen. Zo spetterend als eerder dit jaar op Eurosonic was het niet, maar Goose blijft samen met Spleen United een van de weinige bands die met puur snoeiharde synthesizers en drums boeiend blijven.

Na Goose besluiten we nog even een mopje Zita Swoon mee te pikken in de Schouwburg, maar de conclusie moet hetzelfde zijn als bij A Silver Mount Zion. SKC en zijn band spelen prima als altijd, maar het hoofd staat er vanavond gewoon niet naar. Als we dan ook via de telefoon doorkrijgen dat de vrienden uit Amsterdam aangekomen zijn, verplaatsen we ons naar Rotown, alwaar de nacht tot in de diepe uurtjes doorgaat. De tussenbalans na een dag: prima optredens gezien, de cult-factor is bij DJ Zaki Dewaele in goede handen en ik heb zin in dag 2. C. zal die niet meer meemaken wegens verplichtingen elders, maar V. zal een goede vervanger zijn.

De zaterdagmiddag wordt door ondergetekende vooral gebruikt om op een terras de kater weg te zweten. De eerste show van de zaterdag is Frida Hyvönen in Lantaren. Mevrouw Hyvönen is de zoveelste in een lange rij van schattige Zweedse meisjes die mooie liedjes maken. Anna en Ane doen het met een akoestische gitaar, Frida neemt plaats achter een gitzwarte Bösendorfer om haar publiek te betoveren met schitterende liedjes. Tussen de bedrijven door heeft ze ook nog tijd om een appel weg te werken en enkele harten in vuur en vlam te zetten met haar doordringende blik, vergezeld van een licht spottend glimlachje. Frida is leuk, Frida mag blijven.

Wie ook mogen blijven zijn de heren van Midlake. V. is idolaat van de band en heeft mij als onwetende al goed voorbereid. En ja, Midlake is gewoon een uitstekende band. Qua uitstraling is het weinig soeps; dit zijn vooral héél brave jongens die ongetwijfeld ooit bij de Gamma of de Praxis mensen hebben geadviseerd over het te kopen hardhout voor de schutting in de achtertuin. Maar met brave jongens is niks mis, zeker niet als je zulke uitstekende popmuziek maakt. Een ontdekking rijker, zetten V. en ik koers richting de Off Corso, waar Jamie T. de volgende treat van de avond is.

Althans, dat denk je dan. Maar om de een of andere reden staat Jamie deze zaterdagavond helemaal alleen op het podium. "Acoustic & Solo" vermelden de haastig opgehangen A4tjes, hetgeen doet vermoeden dat ook Jamie en zijn band door Easyjet of Ryanair in de steek zijn gelaten wat betreft de bagage. Nadeel voor Jamie is dat hij, in de woorden van V., tot veredelde pauzemuziek wordt gereduceerd. De nummers van Jamie T. zijn leuk wanneer ze met een volledige band worden gespeeld, maar Jamie T. solo is geen geslaagde oefening. Ik mag alleen maar hopen dat dit geen bewuste keuze geweest is.

En dan denk je dus dat je mooi bij Akron/Family kan binnenvallen. Wel, vergeet het maar. De enige rij die ik het hele weekend tegenkom, staat voor Lantaren tijdens de show van Akron/Family en Bunny Rabbit. Nu ja, dan maar een biertje doen in de kroeg en later nog eens proberen. Dat later wordt bijna drie kwartier later, dus van Akron/Family resteren slechts de twee laatste nummers. Leuk is het wel, met een podium vol met publiek en een snoeiharde post-rock track als afsluiter. Maar stiekem sta ik hier al zo vroeg vanwege de volgende band, die ik voor geen goud wil missen.

Camera Obscura is wel eens een Belle and Sebastian rip-off genoemd, en wat mij betreft houdt de goegemeente het daarbij. Camera Obscura gedijt namelijk prima bij een klein publiek, met haar lieftallige, prachtige, vrolijke, maar stiekem toch wel erg melancholische liedjes die doen terugdenken naar de tijd van veldwachter Flipsen (okay, iets later dan). Tracyanne Campbell en Carey Lander hebben zichzelf in jaren vijftig bloemetjesjurken met bijbehorende hakschoentjes gehesen (en als ik zeg bloemetjesjurk, bedoel ik ook bloemetjesjurk) en zijn de schuchterheid zelve. Misschien is het een pose. Who cares. Camera Obscura is een six piece jewel.

Toch is het niet helemaal geschikt om een festival mee af te sluiten. Wie dat wel is? Ach, wie anders dan het verloren kind Tom Barman, die eens per jaar thuiskomt in het Motel. Breed grijnzend en af en toe op Barmanesque wijze het publiek bespelend, zet de Vlaamse alleskunner een dj-set neer in Off Corso waarbij Dave Clarke goedkeurend zou meeknikken. Nog even die laatste energie eruit werken, het mag onder auspicien van heer Barman een formaliteit heten. Rond een uur of drie slaat echter de vermoeidheid toe na twee lange dagen, en dus besluit uw recensent er een punt achter te zetten. Het is weer mooi geweest, in meerdere opzichten.