Powerfest - Achteraf

Gelukkig vinden wij Nederlanders dat zeiken erg lekker en dus gaan we allemaal goedgemutst naar de Melkweg. Voor dit verslagje concentreer ik me op de acts die in de Max speelden. De punkers van MxPx mogen het bal openen. Het geluid in de Max is verontrustend slecht. Zeker voor in de zaal knallen je oren er bijna uit. Dat kan positief zijn, alleen was het nu irritant gepiep in plaats van lekkere gitaren en drums. De relirockers van MxPx doen hun best, maar het is nog vroeg en ook het publiek moet er nog inkomen.

Senses FailSenses Fail weet opnieuw niet te overtuigen. Ook zij hebben last van het slechte geluid. Maar ze komen ook gewoon te kort. De show is beter dan het schrikbarend slechte optreden tijdens de Taste of Chaos in Tilburg. Zanger Buddy Nielsen is live gewoon heel beperkt, echt zingen kan hij niet. Zijn screams worden live haast grunts en de hoge stukken laat hij over aan gitarist Garrett Zablocki. Die is perfect voor de tweede stem, maar hij moet het te vaak van Buddy overnemen. De melodieuze emo die zeker op de laatste plaat Still Searching erg goed uitpakt komt live niet uit de verf.

Het meest benieuwd was ik misschien wel naar Mindless Self Indulgence. De nogal gehypete industrial punkers blijken live niet meer te zijn dan een punkversie van de Scissor Sisters. Zanger James Euringer is een beperkte zanger, bassiste Lyn-Z moet het meer hebben van haar korte rokje dan van haar uitmuntende kwaliteiten als basspeler.

Verrassing van de avond is Motion City Soundtrack. Op plaat schippert de band tussen Fall Out Boy en Thursday. Live blijkt het plaatje te kloppen. Justin Pierre laat zien hoe je live moet zingen. Klinkt het op plaat soms te braaf, live is het een feest om naar de emopop van MCS te luisteren. De band speelt veel werk van de laatste plaat Commit This To Memory. Deze zomer komt Even If It Kills Me uit. Dat werkje zou wel eens de Europese doorbraak van de band kunnen worden.

De nieuwe plaat van Sparta, Threes, wordt in de media nogal lauw ontvangen. Eigenlijk is het live hetzelfde als op cd: het wordt nergens echt spannend en de nummers vliegen nergens uit de bocht. De vinger op de zere plek leggen is in dit geval niet zo makkelijk, maar de songs blijven niet hangen. Niemand zou Sparta missen als ze ermee zouden stoppen.

Voordat ik ga vertellen wat ik van Jimmy Eat World vond, wil ik toch nog even mijn onvrede over het publiek uiten. Is het tegenwoordig not done om te dansen bij concerten? Zo'n beetje iedere band smeekte het publiek in beweging te komen, maar veel mocht dit niet baten. Of het nou door het warme weer kwam, ik weet het niet. En laten we eerlijk zijn, het waren niet de minste bands die op het podium stonden. Oh ja, Kid Down. De 'headliner' van de kleine zaal. Die hadden de pech dat hun optreden met dat van Jimmy Eat World overlapte. Slecht was het niet, zeker niet. Niet zo goed als op cd, maar de band is pas begonnen, dus dat komt nog wel.

Dan de enige echte headliner van Powerfest. Jimmy Eat World heeft als een hele tijd geen plaat meer uitgebracht. Deze zomer gaat het dan echt gebeuren, de nieuwe JEW-cd komt er echt aan. Het nieuwe werk dat de heren spelen is echter niet wereldschokkend, veel lijkt er niet veranderd te zijn bij Jimmy Eat World. En ach, waarom zou je dat wat lekker is veranderen? En lekker, dat was het optreden van Jim Adkins en z'n vrienden. De geluidsman had eindelijk de perfecte afstelling gevonden (voor het verhaal is het leuk als ik er van uit ga dat het steeds dezelfde geluidsman was), het publiek kwam zowaar een beetje los en Jimmy Eat World weet ook wel dat het publiek het liefst de oudere nummers hoort. En dus speelde de band trouw "The Middle" en "Salt Sweat Sugar". Wat was het leuk om die nummers weer eens live te horen! Op grote festivals als Werchter is het wel erg statisch, in een zaal als de Melkweg komt JEW wel goed uit de verf. En zo gaan we toch nog met een goed gevoel terraswaarts