Redemption - The Origins of Ruin

De cover van het nieuwste album van Redemption zegt eigenlijk alles. Een man zit gebogen achter zijn bureau, nadenkend. Tientallen propjes papier voor zich. Zo voel ik me ook, want wat moet ik nu toch schrijven over The Origins of Ruin. Ondanks dat dit alweer het derde album is van Redemption en ondanks dat Fates Warning frontman Ray Alder de vocalen doet, blijft ik bij iedere luisterbeurt van dit album een gevoel van ontevredenheid overhouden. Kijk: de muziek zit prima in elkaar hoor, de zang is daarnaast ook OK. Maar qua eindmix/productie had er wat mij betreft nog wel wat aan gesleuteld mogen worden. Het klinkt mij allemaal wat te vlak, ik mis dynamiek! Neem nu de drums in opener "The Suffocating Silence", die zijn wat mij betreft te veel naar de achtergrond gezet. Compositorisch heeft gitarist Nicolas van Dyk het verder wel goed voor elkaar. Samen met de nieuwe bassist Sean Andrews, gitarist Bernie Versailles en drummer Chris Quirarte (Prymary) staan Van Dyk en Alder dit jaar op het Amstelveense Headway Festival. Wellicht dat het live allemaal beter klinkt, of moet ik zeggen voelt? Want de dynamiek die ontbreekt op het album, daar valt en/of staat een live optreden per slot van rekening helemaal mee. Mijn favoriete nummer van dit album is dan ook titelsong "The Origins of Ruin", waar de drum maar een kleine rol speelt. Met een vettere eindmix zouden de twee langste nummers (elk goed voor bijna 10 minuten) mij in ieder geval nog meer aanspreken dan ze nu al doen, want technisch en qua compositie zit het wel snor.

als ik nu niet wist dat ray alder bij fates warning had gezongen, en dat ik weet welke muziek fates warning maakte, zou ik niet weten welke muziek redemption maakt. een hele recensie zonder beschrijving hoe de muziek nu eigenlijk klinkt; toch wel een prestatie eigenlijk...

Zeg er het uwe van...