Sparta - Threes

Ze zijn intussen alweer bij hun derde plaat aanbeland, maar echt vreselijk opgeschoten zijn ze niet, de jongens van Sparta. Toch blijf ik een zwak houden voor dit bandje, wat mij betreft de leukere afsplitsing van At The Drive-In. Inderdaad, ik ben absoluut geen fan The Mars Volta, die andere ATDI-spinoff met hun prog-geneuzel en pretentieuze moeilijkdoenerij (die met name live gigantisch door de mand viel - ik ben erbij weggelopen). Nee, geef mij dan maar de rechttoe-rechtaan emocore van Sparta. Weinig verrassend, niet bepaald origineel maar wel altijd bevlogen en oprecht. Maar ook een tikje onopvallend. Gelukkig bieden ze op elke plaat wel wat te genieten aan voor de liefhebber van gedreven rock. Zo ook op deze nieuwe. Iets minder furieus dan op de twee voorgaande schijven, de rol van de piano en de akoestische gitaar lijkt iets groter geworden, evenals een duidelijk U2-ten-tijde-van-Eno sfeertje welke over een aantal nummers hangt. Daar is natuurlijk niks mis mee als je het goed doet, en Sparta laat haar vakmanschap duidelijk horen. Maar of het genoeg is om de band nu eindelijk eens in de vaart der volkeren op te stuwen? Ik ben bang van niet, daarvoor is Sparta nog steeds iets te gezichtsloos en ontbreekt een echte absolute klapper. Ze hebben het wel in zich, maar het komt er nog steeds niet helemaal uit. Ook niet op deze derde.

Zeg er het uwe van...