Steve Thorne - Emotional Creatures Part Two

De kans dat ik bij Emotional Creatures: Part Two weer zo verrast zou worden als bij Emotional Creatures: Part One was natuurlijk klein. Maar het was wel fijn óm verrast te worden door multi-instrumentalist en begenadigd songschrijver Steve Thorne. Part Two is het tweede deel uit een trilogie en Thorne krijgt wederom hulp van een belachelijk indrukwekkende rij namen. Je moet wel iets goed doen als je Tony Levin (King Crimson), Nick D'Virgilio (Spock's Beard), Pete Trewavas (Marillion), Geoff Downes (Asia) en Gavin Harrison (Porcupine Tree) - excuses aan de andere bekende mannen, maar ik ga ze écht niet allemaal opsommen, het zijn er gewoon teveel! - weet te strikken om mee te werken aan je album. Ik vind het knap dat je met zoveel bekende hulp toch duidelijk het doel dat je voor ogen hebt zuiver houdt. Het draait niet om de strapatsen van de sterren op hun instrumenten op Part Two, maar het draait om de songs van Steve Thorne. Het zal ook wel komen doordat hij de nummers al jaren geleden schreef. "The White Dove Song" stamt zelfs al uit 1993. Je gaat je afvragen waarom het in godesnaam zo lang op de plank is blijven liggen. Wat opvalt is dat Thorne uiterst secuur zijn - vooral akoestische - gitaarwerk en zijn nog aan IQ doen denkende vocalen als uitgangspunt neemt, maar dan bij die laatste wel zonder dat het negatieve kippenvel je over de rug loopt. Het is allemaal misschien zelfs wel eng nauwkeurig afgepast, maar dat zou ook kunnen komen door het lange garen van de tracks. Dat het vooral prog is dat de klok slaat, laat zich gezien het bovenstaande namen eenvoudig raden, maar op een bepaald moment gaan de folk- en ambientelementen in zijn liedjes je wel degelijk opvallen. Het is misschien een rare term, maar ik zou Steve Thorne een symfonische singer/songwriter willen noemen. En wel een van de bovenste plank.

Zeg er het uwe van...