Teledubbies / SCSI live volume one

(Gespek met mezelf)
'Baal je er van dat je geen Bloggie gewonnen hebt?'
'Ik? Nee hoor, waarom zou ik?'
'Dus jij hebt er wel vrede mee dat voor het derde jaar een ander met 'jouw' Bloggie er vandoor gaat? Eerst ging dat ding door de publieksstemming naar Retecool/Luister en daarna door toedoen van een jury naar MyOwnMusicIndustry en nu naar Marco Raaphorst. Steekt je dat totaal niet?
'Nope, sorry, kan me er niet druk om maken.'
'Dat verbaast me, volgens mij ben je toch best ambitieus en had daar die prijs prima bij gepast.'
'Klopt, ik bedoel ook niet dat ik die prijs niet had willen winnen, ik bedoel dat ik wel genoeg andere zaken heb waar ik mijn kop over breek voordat ik me over het winnen van Bloggies druk ga maken.'
'Oh? Nou noem er eens een paar dan?'
'Nou, bijvoorbeeld waarom de cd's die ik vandaag draai zo lang blijven liggen voordat ik er wat over schrijf. Die Teledubbies-cd Kermis in de Hel is vet namelijk, die zou iedereen moeten horen. De naam klinkt als een pubergroepje en een tracktitel als "Stond er bij en keek er naar" suggereert ook flink wat ongein, maar ondertussen is dit project van twee leden van het Haagse Ghiu gewoon strakke poep. En allesbehalve lichte kost. Straffe weirde electronica met her en der het betere gitarenhakwerk. Soms dubby (niet gek met zo'n naam he), soms noisy, maar altijd het avontuur zoekend. Geweldig, denk ik elke keer als ik het luister en niet echt goed met wat anders te vergelijken. Maar dan schrijf ik vervolgens een stukje over een cd die op een major uitkomt.'
'Weet je, dat die cd er nog steeds ligt he, dat komt dus eigenlijk doordat je worstelt met een keuze tussen mainstream en underground.'
'Denk je? Ik weet het niet. Ik vind gewoon dat ik allebei moet doen en op basis van kwaliteit (of het ontbreken eraan) dingen moet beoordelen. Maar dat is moeilijk, ik geef het toe. Kijk, die live-verzamelaar van hetzelfde Sic-Rec label, die is, alhoewel van soms wat mindere geluidskwaliteit, ook erg tof. Onder andere Green Concorde, Gentle Veincut, We vs Death en Gone Bald staan er op, allemaal bands die ooit in het kleine Haagse SCSI speelden. Ik snap wel dat een Do It Yourself-label niet dezelfde mogelijkheden heeft als een grote platenmaatschappij, ik maak me daar niet zo druk om en zou hem als ik van het bestaan van de cd af wist, hem best kunnen kopen, maar volgens mij gaat dat voor de gemiddelde cd-koper niet op.'
'Ik geloof dat ik het wel begrijp, je wilt bands als Teledubbies en labels als Sic-Rec een plek bieden waar hun releases besproken worden, maar vergeet ze af en toe gewoon bijna door het continue geklepper van je brievenbus door nieuwe cd's.
'Zoiets ja, en dat vind ik erger dan het niet winnen van een Bloggie.'

Het is misschien not done om te zeggen, maar veel DIY-cd's *zijn* natuurlijk ook minder relevant. Ook al gun ik de weinige goeie de aandacht veel méér dan de toch al 'doorgebroken' bands.

Ja, maar geldt datzelfde niet voor het gros van de mainstream? En daarbij: wat is uberhaupt relevant als het om muziek gaat?

Er wordt heel wat in eigen beheer uitgebracht waar met meer liefde en inzet aan gewerkt wordt dan de bagger die je de hele dag over je uitgestort krijgt op de 538's van deze wereld. Goede songs met een mindere productie zijn nog steeds goede songs, maar gemakzuchtige confectiepop krijg je met de beste studio, muzikanten en producer nog niet interessant.

Allemaal goed en wel, maar aangezien juist de bands met die goede songs nu eenmaal erg vaak een platencontract krijgen, zit het beste werk gemiddeld niet in de DIY-hoek.

Zeg er het uwe van...