The Bullfight

Een genre dat meestal uitgedragen wordt door dertigers, zo niet veertigers, die een zekere levenslast met zich meedragen en daarover zwartgallig doch meeslepend kunnen verhalen. Neem een Tom Waits, Morrissey of Nick Cave. 'Bitterzoet noem ik die sfeer' vertelt gitarist/componist Thomas van der Vliet. 'En inderdaad, naar die verhalen zijn we wel op zoek. De sfeer, het verhaal. Dat is vaak het uitgangspunt. Daar maken we dan de muziek bij. '

En dat doen ze ondanks hun jeugdige leeftijd (het zijn nog twintigers) overtuigend. Wat niet betekent dat het allemaal vanzelf gaat. De band verbleef over de periode van een jaar zo'n 25 dagen in de studio van producer Corno Zwetsloot, waar half indie-Nederland wel eens een plaat heeft opgenomen. Van der Vliet: 'Voor een deel kwam dit omdat er steeds dingen tussen kwamen' (de bandleden hebben in tegenstelling tot wat de muziek doet vermoeden allemaal een keurige baan). 'Maar wat ook een rol speelde is dat Corno's studio vol staat met vintage spullen. En die klinken allemaal even mooi. We zijn tijdens de opnames dan ook heel erg op zoek geweest naar het juiste geluid. We zijn zelf toch een vrij traditionele band en het leek ons leuk om het onconventioneel te laten klinken zonder het traditionele te verliezen.'

Met die sound, "Bullfightesk" noemt Thomas die, zit het gezien de reacties dus wel goed. Misschien niet direct een hip geluid, maar misschien juist daarom een geluid dat het altijd wel goed doet. Een mooie toekomst lijkt dus weggelegd voor deze jongens, die bovendien keurig in pak op het podium verschijnen. Wat zijn de plannen? Kunnen ze het allemaal nog bijhouden? Die vraag zou bijna negatief beantwoord kunnen worden als blijkt dat het rommelt binnen de band. Maar dit blijkt niets met het succes van de plaat van doen te hebben. Van der Vliet: 'Als je dit hoort lijkt het misschien een beetje raar, zo snel na het verschijnen van ons debuut. Maar we zijn al veel langer bezig natuurlijk. We zijn muzikaal een beetje uit elkaar gegroeid. Er wordt momenteel druk aan een oplossing gewerkt, dus meer kan ik er niet over zeggen. We bestaan in ieder geval nog steeds. Sterker nog: er gaat binnen een jaar een tweede cd komen!'

Geluk bij een ongeluk is dat de band, die momenteel dus even op non-actief staat, de optredens in het kader van DISC (Dutch Indie Singles Club) achter de rug heeft. Hiervoor maakte The Bullfight, wiens debuut bij Living Room Records uitkwam, een splitsingle met LPG dat bij het Excelsior label zit. Verwacht de band daar nog een spin-off van? Excelsior is tenslotte het meest prestigieuze indie-label dat Nederland rijk is. Thomas: 'Ik heb niet het idee dat Excelsior heilig is. Er zitten best goede bands op, maar ook minder goede. Puur de naam van het label zegt mij niet zoveel. En eigenlijk hoop ik ook niet dat andere mensen alleen op de naam van het label af gaan.'
Want Van der Vliet is ondanks de romantische inslag van zijn muziek behoorlijk nuchter als het gaat om het muziekwereldje. 'Dat is behoorlijk klein. Goede muziek maken is niet genoeg. Of je succes hebt hangt van zoveel dingen af. Je moet ook goede contacten hebben.'

Is The Bullfight inmiddels doorgedrongen tot "het wereldje"? Van der Vliet: 'Geen idee. Die recensies waren natuurlijk fijn. Je maakt muziek voor jezelf, maar ik zou liegen als ik zou zeggen dat ik immuun ben voor de mening van anderen. Hoewel termen als on-Nederlands goed... Daar hangt zo'n sfeertje omheen. Alsof er in Nederland geen goede muziek gemaakt word. Er zijn zat kleine bands die heel goede muziek maken maar nooit gehoord worden.'