The Strays - Le Futur Noir

Ik heb wat vrienden die wat ouder zijn - misschien heb ik het al ooit gezegd - en die vinden bijna alles wat ik ze laat horen wel op iets anders lijken. En hoewel er natuurlijk altijd referenties zijn, vond ik dat soms knap irritant. Mijn nieuwe bandje kon dan wel ergens op lijken, maar het was dan altijd wel toevallig míjn nieuwe bandje. En dat bandje vond ik op dat moment toevallig heel erg leuk. En het maakte mij niet uit als het ergens op leek, want meestal kende ik de referentie van voor mijn tijd niet uitputtend genoeg om het met ze eens te zijn. Maar, na een jaar of vijf de nieuwe Engelse bandjes redelijk gevolgd te hebben, vind ik ook niet zo snel een Engels bandje weer heel erg de moeite waard. Als ik nu een Amerikaans punkrockbandje hoor, dan vind ik het vaak middelmatig, omdat ik wel meen te weten hoe de liedjes zullen gaan. Dat is misschien niet heel erg aardig van mij, maar ik kan niet anders luisteren naar zo'n plaatje, dat voorbij is voordat ik het weet. Neemt niet weg dat ik mezelf als voorbeeld kan nemen en weet dat de kwaliteit van de band niet alleen ligt in originaliteit. Als The Strays het eerste punkrockbandje is dat jonge puberjongens en dito meisjes ontdekken, dan is The Strays een heel erg leuk bandje. Als ik nu naar The Strays luister, doet het me vrij weinig. Prima rockende gitaren, opgefokte zang, soms met koortjes, een strakke drummer en dat alles in de overbekende vierkwartsmaat. De kwaliteit van puike punkrock ligt dan juist ook vaak in het niet al te veel afwijken van de regels die een catchy punkrockliedje horen te volgen. Denk bij The Strays aan The Killers, maar dan punk. The Clash, maar dan Amerikaans. Prima punkrock, maar niets nieuws onder de zon.

Zeg er het uwe van...