Thee More Shallows

Dee Kesler praat het meest, maar hij is dan ook de zanger. Als Chavo Fraser aanschuift doet hij dat op een heel vreemde plek. Ik vraag of hij verlegen is. 'Nee, hij is de verlegene!', zegt Dee terwijl hij naar Jason Gonzales wijst. En ik dwing hem dan ook nog om tegenover me te komen zitten, omdat ik Chavo dichterbij vraag. 'Soms danst hij zelfs op het podium,' zegt Dee over Jason. 'Dat zag ik tenminste laatst op een foto.' We lachen en ik geloof dat we elkaar vanaf het begin mogen.

We can't take over a bar...
'Tja, we wisten dat we minder zouden kunnen spelen als we vóór de release van het album naar Europa zouden komen, maar we hadden een aantal shows in Frankrijk staan, die we per se door wilden laten gaan,' zeg Dee. Daaromheen werd de rest gepland. Pierre, booking agent in Frankrijk, heeft flink zijn best voor de mannen gedaan. 'En zo kwam er op het laatste moment toch nog een show in Nederland bij. Daar waren we wel blij mee.' Ik ook, zeg ik ze. De mannen glimlachen. Toch vraag ik me af of het niet gek is om dan ineens op zo'n kleine plek, in een café te spelen en dat het een gratis show is. 'Wij vallen een beetje tussen wal en schip: we weten nooit waar we komen te spelen, dat is elke avond een verrassing. Soms zijn de zalen wat groter, maar over het algemeen zijn het nog kleine plekken, waar maar weinig mensen in kunnen. Je merkt dan dat het toch wel gaaf is als de mensen je muziek een beetje kennen, want wij maken niet het soort muziek dat een bar over kan nemen, of de mensen aan het dansen krijgt. Als het te rumoerig is, is het voor ons ook moeilijk om het leuk te blijven vinden.'

More of a life sound
Uit de luttele artikeltjes die al op het internet over de nieuwe plaat zijn verschenen komt het verhaal naar voren dat de mannen gedrieën de studio ingedoken zijn met een casio sampler, een gitaar en een drumstel en dat de demoversies van de liedjes op het album vrij snel klaar waren en als ruwe basis werden gebruikt voor de definitieve versies, die nogal wat opsmuk kennen: op de nieuwe plaat zijn strijkers, hoorns en flink wat elektronica te horen. Zo lang als deze zin is, zo stel ik de vraag, waarop het verwachte antwoord komt: 'Dat klopt.' Maar hoe worden deze niet alledaagse instrumenten dan gekozen? Hoe kan het dat demoversies al zo 'af' zijn? Hoe gaat dat finetunen in z'n werk, zo met z'n drieën in de studio? 'Bij onze vorige plaat, More Deep Cuts, gingen we precies hetzelfde te werk, maar het verschil met deze plaat is dat we veel minder van tevoren wisten dan we nu wisten. Wij hebben er met elkaar over gepraat hoe deze plaat moest klinken.' Ja, oké, maar spreek je dan met elkaar over welk label op de band geplakt moet worden - want op het plastic om de cd staat nog wel 'File Under: rock', maar dat is natuurlijk te breed - of gaat dat anders? 'Nee, veel specifieker. We vonden bijvoorbeeld dat er wat meer distortion in mocht. En dat ie atonaler mocht gaan klinken. Het waren muzikale termen, vrij specifiek, die we in ons hoofd hadden toen we de studio ingingen.' Chavo zal later in het interview toegeven dat het hem en de band meer gaat om wat voor kleur, geluid en atmosfeer de band neerzet, dan om het label dat de band meekrijgt. Hij zegt: 'Dat is toch uiteindelijk waar het om gaat in de muziek?'

David, Dee, Kesler is frontman te noemen. Hij schrijft alle liedjes en had een heel duidelijk idee in zijn hoofd toen hij aan zijn derde album begon. 'In minder dan zes maanden waren we klaar en ik heb het idee dat we doordat we snel werkten en we - niet alleen ik, maar wij allemaal - zulke duidelijke ideeën hadden veel meer als een band klinken dan op de vorige platen. We klinken minder formeel; abstracter gezegd, we klinken meer als het leven.'

More novelists than musicians?
En dan staan de demo's op tape en dan begint het echte werk? 'Ja, we hoefden eigenlijk alleen maar de drums nog echt toe te voegen,' zegt Jason. Dat geloof ik niet, want het instrumentarium op de nieuwe plaat is, zoals gezegd, veel uitgebreider dan waarmee de mannen de studio ingingen. 'Je hebt gelijk,' zegt Dee, 'maar dat finetunen, ook dat ging een beetje vanzelf. Ten eerste waren er enkele liedjes die we als demoversie al zo goed vonden, dat we ze eigenlijk alleen maar wilden reproduceren bij het definitieve opnemen. Ten tweede is ook het finetunen een creatieve aangelegenheid en dus leuk om te doen. Het meeste tijd waren we misschien wel kwijt met het opnemen van de vocalen. Dat is altijd wel moeilijk.'

Uiteindelijk blijkt het afmaken van de liedjes niet zelden ook een compulsieve obsessie. 'Soms kwam Dee weer aan met een toetsenpartij die hij dan net op een ander keyboard had ingespeeld. We moesten dan echt tegen hem zeggen dat we het verschil niet hoorden en dat het lied echt af was. Dat gaf hij dan schootvoetend meestal wel toe, omdat hij besefte dat de plaat dan anders nooit af zou komen.' Thee More Shallows krijgt voor de moeilijke vioolpartijen hulp van een goede violist en kwam uit bij de hoorns omdat, zo zegt Chavo, 'deze plaat minstens één lied moest bevatten dat zou klinken als de soundtrack van een Rocky-film.' De band zocht zijn heil voor de beats bij Odd Nosdam, een goede bekende van Anticon, het label waar The Book of Bad Breaks ook verschijnt. 'Het label is aan het uitbreiden, van enkel avantgarde hiphop, naar een wat bredere backlist. Wij vonden onszelf daar heel goed bij passen, en hoewel we het label al wel kenden, zijn we door de samenwerking met Odd Nosdam natuurlijk wel dichter bij elkaar gekomen.'

Lijkt het maken van een plaat misschien op het maken van een boek? Ik vraag dit omdat zowel de vorige plaat van Thee More Shallows als het nieuwe album ook 'Interludes' bevatten en ik het idee krijg dat de band naast losse liedjes ook een groter verhaal wil vertellen. 'Schrijvers zijn over het algemeen veel preciezere kunstenaars dan artiesten. Ze gaan veelal volgens een plan te werk en weten op elk moment wat ze aan het doen zijn. Als muzikant weet je vaak niet wat je aan het doen bent en ben je veel meer bezig om de sfeer van een moment vast te leggen, om een stemming te pakken te krijgen.' Niet veel later geeft Dee toe dat die Interludes pas een week voordat de plaat in productie ging definitief waren. 'We weten dan wel hoe die stukjes moeten klinken, maar we moeten ze dan nog wel even opnemen. Dat kunnen we dus heel snel,' lacht Dee.

We sound enough like Coldplay to play Oxford...
Met z'n drieën is het misschien wat veel gevraagd om het album op het podium goed neer te kunnen zetten. 'Ook hierin zijn we heel creatief: niet zelden spelen we meer dan één instrument tegelijk en bovendien houden we ervan om voor live optredens speciale arrangementen te maken.' (Dat blijkt bijvoorbeeld later, wanneer ze van een lied in vierkwartsmaat gewoon een wals hebben gemaakt.) Ze blijken op de drums te kunnen vertrouwen en weten wat ze op het podium doen.

In Engeland hebben ze wel de shows kunnen regelen voor het uitkomen van het album, al heeft Thee More Shallows er op de dag van de officiële release ook een optreden. In Oxford. Hun feestje, in Oxford. Gaat dat werken? 'We klinken genoeg als Coldplay om daar succes te hebben,' lacht Dee. Oxford misschien niet, maar wat is de beste omstandigheid waarin iemand naar jullie nieuwe album kan luisteren? 'Bedoel je bijvoorbeeld in een warm bad met een fles champagne?', zegt Jason. Ik bevestig dat. 'Oh, bedoel je dat,' zegt Dee. 'Nou, in elk geval kun je het beste alleen zijn, het is geen album om op te gaan feesten. In het beste geval is het ook donker. Maar misschien moet je dan wel alleen in een warm bad met champagne zitten en dan naar onze plaat luisteren. Dan heb je je eigen eenzame feestje.'

De mannen beginnen wat te schuifelen op hun stoel. Ik zou nog wel uren met ze kunnen praten. (Bovendien lachen ze om mijn grapjes en hun chauffeur is de drummer van The Chap en dus moet ik ook nog met hem praten.) Ken je dat gevoel, dat je eigenlijk heel veel bier wil gaan drinken, vrienden wil gaan maken en 's nachts dronken in je bed wil vallen en bedenken hoe fijn de hele avond was? Dat wilde ik met de mannen van Thee More Shallows. Maar ze schuifelen. En ze moeten gaan spelen. Ik laat ze gaan om vervolgens te luisteren naar een van de mooiste concerten, misschien wel ooit. Ik ben blij dat ik met die andere twintig mensen in het café van het Patronaat ben. En iedereen die er niet was, die heeft iets gemist. Gelukkig is daar nu The Book of Bad Breaks.