Thee More Shallows - Book of Bad Breaks

Wonderschoon vind ik het geluid, the sound, van Thee More Shallows. Herkenbaar ook. Ik kreeg hun tweede, More Deep Cuts, cadeau van zuslief die de platenboer om persoonlijk advies had gevraagd en het was een goed advies. Een van de beste adviezen op afstand, zo zou later blijken. Met drie man sterk staan de mannen op het podium, met meer mensen maken ze hun albums. Dat blijkt uit enerverende vioolpartijen, rake beats, bijna ambient elektronica, dubbele percussie, zichzelf sampelende en vervormende gitaren en op dit album zelfs het geluid van een hoorn. Allemaal ontsproten uit voornamelijk het hoofd van voorman Dee Kessler. Maar veel meer maakt Thee More Shallows prachtige platen en daar is Book of Bad Breaks, dat uitkomt op het fameuze, zich niet meer alleen met hiphop afficherende Anticon, er een van. (Er zijn momenten op het album dat zowel muziek en zang aan labelgenoot WHY? doen denken en, toegegeven, Thee More Shallows heeft zich iets meer verdiept in de 'beatkant' van indie.) Via enkele Interludes draaft het album door liedjes met titels als "The Dutch Fist", "Proud Turkeys" en "Night at the Knight School", die niet zelden toewerken naar een immense climax die je bij de strot grijpt om je daarna los te laten en nog even zachtjes toe te spreken. Met andere woorden, als het hard en massief wordt en gaat rocken op Book of Bad Breaks, dan is dat niet zonder reden: de tegenstelling met de zachtere, fijnere stukken wordt pijnlijk blootgelegd en daaruit spreekt het filmische, sferische verhaal uit deze plaat dat de komende tijd ontrafeld zal moeten worden.

Zeg er het uwe van...