Trouble - Simple Mind Condition

Ik kwam laatst een oude, goede vriend tegen. Had hem zeker een jaar of tien niet meer gezien. Uit het oog en oor verloren; zo gaan die dingen soms. Af en toe hoorde ik via via nog wel eens iets, en dat was in dit geval niet fijn: hij had zichzelf verloren, was de weg kwijt, wist het ook allemaal niet meer. Ik miste hem wel, had ook wel met hem te doen, maar de afstand was inmiddels toch wel aanzienlijk. Tot een tijd geleden. Kwam hem plots weer tegen, blakend van gezondheid. Blij, opgelucht ook. Niet alleen hij, ik ook moet ik toegeven. Toch jaren goeie vrienden geweest, heel fijne tijden samen gehad. Zelfde interesse in ouwe Black Sabbath, groovende stonerrock - dat we toen nog seventiesgroove noemden -, peace'n'love idealen, psychedelica. Een ouwe hippie was hij eigenlijk, geboren in een verkeerde tijd. Hij was niets veranderd, gelukkig. Direct was ons contact weer als vanouds, konden weer uren bomen opzetten over Ozzy en Tony Iommi, en dat hij nog steeds vond dat Sabbath, Led Zep en The Beatles de beste bands op aarde waren. Natuurlijk rookte hij nog steeds joints bij het leven - zo was hij, zou hij altijd blijven. Zo hebben we een paar weken weer veel met elkaar opgetrokken. Gezelligheid, goede gesprekken, samen uit ons dak gaan op heerlijke doomriffs en twinsolo's, alles was weer terug. Maar uiteindelijk begin ik te beseffen dat er eigenlijk helemaal niets was veranderd. Dat die tien jaar net zo goed er niet geweest konden zijn. Voor hem dan. Voor mij echter wel. Ik ben inmiddels ergens anders, kwam ik achter. Hij en ik, het was vroeger geweldig, en nu was het ook nog steeds leuk maar niet meer dan dat. Niet leuk om te beseffen, maar zo gaan die dingen soms ook. Tijd staat niet stil. Niet dat hij en ik nu niet meer gaan stappen om samen een biertje of een biologische kruidenthee te gaan drinken, maar zo vaak als vroeger hoeft het voor mij niet meer. En dat is helemaal niet erg hoor. Ik ben allang blij dat hij zichzelf weer heeft teruggevonden.

Zeg er het uwe van...